Hubert Strolz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hubert Strolz
Hubert Strolz
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1962
Warth, Austria
Klub SC Warth
Pierwsze punkty w PŚ 28.03 1981, Laax (7. miejsce - gigant)
Pierwsze podium w PŚ 10.01 1984, Adelboden
(2. miejsce - gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Calgary 1988 Kombinacja
Srebro
Calgary 1988 Gigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1987/1988
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1989/1990
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1991/1992

Hubert Strolz (ur. 26 czerwca 1962 w Warth) – austriacki narciarz alpejski, dwukrotny medalista mistrzostw świata oraz zdobywca Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji kombinacji Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował w sezonie 1980/1981. Pierwsze pucharowe punkty zdobył 28 marca 1981 roku w Laax, zajmując siódme miejsce w gigancie. Były to jego jedyne punkty w tym sezonie i ostatecznie zajął 73. miejsce w klasyfikacji generalnej. Rok później wystąpił na mistrzostwach świata w Schladming, gdzie w tej samej konkurencji zajął dziesiąte miejsce.

Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanął 10 stycznia 1984 roku w Adelboden, zajmując drugie miejsce w slalomie gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium Ingemara Stenmarka ze Szwecji oraz Szwajcara Pirmina Zurbriggena. W sezonie 1983/1984 w pierwszej trójce uplasował się jeszcze jeden raz: 17 marca 1984 roku w Åre ponownie był drugi w gigancie. Ostatecznie sezon zakończył na 22. pozycji w klasyfikacji generalnej i szóstej w klasyfikacji giganta. W lutym 1984 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, gdzie był szósty w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył. Rok później wywalczył tylko jedno pucharowe podium, zajmując drugie miejsce w gigancie 15 stycznia 1985 roku w Adelboden. W klasyfikacji giganta był dziesiąty, a w klasyfikacji generalnej zajął dopiero 36. miejsce. Wystartował także na mistrzostwach świata w Bormio w 1985 roku, lecz w swoim jedynym starcie, slalomie gigancie, nie ukończył rywalizacji.

Sezon 1985/1986 zaczął od zajęcia drugiego miejsca w gigancie 15 grudnia 1985 roku w Alta Badia. W kolejnych startach jeszcze siedmiokrotnie stawał na podium, sześć razy w gigancie i raz w supergigancie, jednak nie odniósł zwycięstwa. Po raz pierwszy w karierze stanął na podium klasyfikacji końcowej, zajmując trzecie miejsce wśród gigancistów. Wyprzedzili go jedynie Szwajcar Joël Gaspoz oraz Ingemar Stenmark. Ponadto po raz pierwszy w karierze znalazł się w najlepszej dziesiątce klasyfikacji generalnej, kończąc sezon na dziewiątej pozycji. W kolejnym sezonie osiągał słabsze wyniki, tylko dwukrotnie stając na podium. W efekcie był czwarty w klasyfikacji giganta oraz czternasty w klasyfikacji generalnej. Na przełomie stycznia i lutego 1987 roku brał udział w mistrzostwach świata w Crans-Montana. Najpierw wystartował w supergigancie, kończąc rywalizację na piątej pozycji. Dwa dni później był czwarty w gigancie, przegrywając walkę o podium z Włochem Alberto Tombą o 0,08 sekundy.

Największe sukcesy osiągnął w sezonie 1987/1988, który ukończył na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej. Uplasował się wtedy za Zurbriggenem i Tombą, czwartego w klasyfikacji Günthera Madera wyprzedzając o zaledwie jeden punkt. Był ponadto drugi w klasyfikacji giganta, a w klasyfikacji kombinacji wywalczył Małą Kryształową Kulę. Na podium stawał sześciokrotnie, odnosząc przy tym swoje jedyne pucharowe zwycięstwo: 17 stycznia 1988 roku w Bad Kleinkirchheim był najlepszy w kombinacji. Wystąpił wtedy także na igrzyskach olimpijskich w Calgary, skąd wrócił z dwoma medalami. W zjeździe do kombinacji uzyskał piąty wynik, natomiast w slalomie był siódmy. Dało mu to jednak najlepszy łączny wynik i zwycięstwo z przewagą niecałych 7 punktów nad swym rodakiem, Bernhardem Gstreinem i nieco ponad 11 punktów nad Paulem Accolą ze Szwajcarii. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski w tej konkurencji wywalczony przez austriackiego alpejczyka. Następnie Strolz wystąpił w supergigancie, który ukończył na czwartej pozycji. W walce o medal o 0,03 sekundy wyprzedził go Szwed Lars-Börje Eriksson. Cztery dni później wystartował w gigancie, zajmując drugie miejsce po pierwszym przejeździe, ze startą 1,14 sekundy do prowadzącego Tomby. W drugim przejeździe Austriak uzyskał najlepszy czas, nie wystarczyło to jednak do zwycięstwa. Ostatecznie zajął drugie miejsce ze stratą ponad sekundy to Tomby i z przewagą 0,98 sekundy nad Pirminem Zurbriggenem.

Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail nie zdobył medalu. Najlepszy wynik uzyskał w supergigancie, który ponownie ukończył na czwartej pozycji. Tym razem w walce o podium lepszy o 0,31 sekundy okazał się Tomaž Čižman z Jugosławii. W zawodach pucharowych trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem w innej konkurencji: 22 grudnia 1988 roku w Sankt Anton był trzeci w kombinacji, 22 stycznia 1989 roku w Wengen był trzeci w slalomie, a 9 marca 1989 roku w Shiga Kōgen zajął drugie miejsce w gigancie. Sezon 1988/1989 zakończył na dziesiątej pozycji, w klasyfikacji giganta był szósty, a w klasyfikacji zajął ósme miejsce. Nieco lepiej prezentował się w sezonie 1989/1990, w którym pięciokrotnie plasował się w najlepszej trójce. Wysokie pozycje zajmowane w gigantach, w tym trzy miejsca na podium dały mu trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej tej konkurencji, w której wyprzedzili go jedynie Norweg Ole Kristian Furuseth oraz Günther Mader. W klasyfikacji generalnej Strolz zajął tym razem siódme miejsce.

Bez medalu wrócił również z mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm w 1991 roku. Zajął tam 22. miejsce w supergigancie, a rywalizacji w gigancie i kombinacji nie ukończył. Sezon 1990/1991 był pierwszym od siedmiu lat, w którym Strolz ani razu nie stanął na podium. Jego najlepszym wynikiem w PŚ było wtedy ósme miejsce w gigancie w Kranjskiej Gorze. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 45. pozycję, co było jego najgorszym wynikiem od czasu debiutu. Do najlepszej dziesiątki powrócił w sezonie 1991/1992, który ukończył na dziewiątym miejscu. Na podium stawał cztery razy, po dwa w slalomie i kombinacji. Dało mu to dziewiąte miejsce w klasyfikacji slalomu oraz drugie w klasyfikacji kombinacji, w której zwyciężył reprezentujący Luksemburg Marc Girardelli.

Austriak startował jeszcze przez dwa kolejne sezony, uzyskując jednak słabsze rezultaty. Ostatnie pucharowe podium wywalczył 6 grudnia 1992 roku w Val d'Isère, zajmując trzecie miejsce w slalomie. Wystartował jeszcze na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku, jednak ponownie nie wywalczył medalu. W gigancie był tam szósty, a w slalomie zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o podium ze swym rodakiem, Thomasem Stangassingerem. Wystartował także w kombinacji, jednak nie ukończył zawodów. Ostatni oficjalny występ zanotował 6 marca 1994 roku w Aspen, gdzie zajął 24. miejsce w gigancie. W 1994 roku zakończył karierę.

Łącznie 34 razy zajmował miejsca na podium w zawodach Pucharu Świata, odnosząc jednak tylko jedno zwycięstwo. Sześciokrotnie zdobywał medale mistrzostw Austrii, jednak nigdy nie zwyciężył. Był wicemistrzem w slalomie w latach 1981, 1982 i 1994, gigancie w 1985 roku, supergigancie w 1989 roku oraz kombinacji dwa lata później[1]. Ponadto w 1996 roku otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[2].

Po zakończeniu kariery został dyrektorem szkoły narciarskiej w rodzinnym Warth am Arlberg.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
6. 14 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Gigant 2:41,18 min +1,53 s Szwajcaria Max Julen
DNF 19 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Slalom 1:39,41 min - Stany Zjednoczone Phil Mahre
1.Gold medal.svg 17 lutego 1988 Kanada Calgary Kombinacja 36,55 pkt - -
4. 21 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:39,66 min +1,45 s Francja Franck Piccard
2.Silver medal.svg 25 lutego 1988 Kanada Calgary Gigant 2:06,37 min +1,04 s Włochy Alberto Tomba
DSQ 11 lutego 1992 Francja Albertville Kombinacja 14,58 pkt - Włochy Josef Polig
24. 16 lutego 1992 Francja Albertville Supergigant 1:13,04 min +3,32 s Norwegia Kjetil André Aamodt
9. 18 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:06,98 min +2,47 s Włochy Alberto Tomba
13. 22 lutego 1992 Francja Albertville Slalom 1:44,39 min +3,40 s Norwegia Finn Christian Jagge

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
10. 3 lutego 1982 Austria Schladming Gigant 2:38,80 min +2,48 s Stany Zjednoczone Steve Mahre
DNF 7 lutego 1985 Włochy Bormio Gigant 2:28,90 min - Niemcy Zachodnie Markus Wasmeier
5. 2 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:19,93 min +1,51 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
4. 4 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:32,38 min +0,83 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
DNF 3 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 4,72 pkt - Luksemburg Marc Girardelli
4. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 min +0,68 s Szwajcaria Martin Hangl
DNF 9 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:37,66 min - Austria Rudolf Nierlich
22. 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 min +3,90 s Austria Stephan Eberharter
6. 30 stycznia 1991 Austria Saalbach Kombinacja 16,28 pkt +28,02 s Austria Stephan Eberharter
DNF 8 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 34,22 pkt - Norwegia Lasse Kjus
6. 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:15,36 min +2,80 s Norwegia Kjetil André Aamodt
4. 13 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:40,33 min +0,65 s Norwegia Kjetil André Aamodt

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Adelboden - 10 stycznia 1984 (gigant) – 2. miejsce
  2. Szwecja Åre - 17 marca 1984 (gigant) – 2. miejsce
  3. Szwajcaria Adelboden - 15 stycznia 1985 (gigant) – 2. miejsce
  4. Włochy Alta Badia - 15 grudnia 1985 (gigant) – 2. miejsce
  5. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora - 20 grudnia 1985 (gigant) – 3. miejsce
  6. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora - 3 stycznia 1986 (gigant) – 2. miejsce
  7. Szwajcaria Adelboden - 28 stycznia 1986 (gigant) – 3. miejsce
  8. Francja Morzine - 9 lutego 1986 (supergigant) – 3. miejsce
  9. Norwegia Hemsedal - 27 lutego 1986 (gigant) – 3. miejsce
  10. Stany Zjednoczone Lake Placid - 18 marca 1986 (gigant) – 2. miejsce
  11. Stany Zjednoczone Lake Placid - 19 marca 1986 (gigant) – 3. miejsce
  12. Włochy Sestriere - 30 listopada 1986 (gigant) – 2. miejsce
  13. Szwajcaria Adelboden - 13 stycznia 1987 (gigant) – 3. miejsce
  14. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora - 19 grudnia 1987 (gigant) – 3. miejsce
  15. Austria Bad Kleinkirchen - 17 stycznia 1988 (kombinacja) – 1. miejsce
  16. Austria Schladming - 30 stycznia 1988 (gigant) – 2. miejsce
  17. Szwecja Åre - 20 marca 1988 (kombinacja) – 3. miejsce
  18. Austria Saalbach-Hinterglemm - 24 marca 1988 (supergigant) – 2. miejsce
  19. Austria Saalbach-Hinterglemm - 26 marca 1988 (slalom) – 3. miejsce
  20. Austria Sankt Anton - 22 grudnia 1988 (kombinacja) – 3. miejsce
  21. Szwajcaria Wengen - 22 stycznia 1989 (slalom) – 3. miejsce
  22. Japonia Shiga Kōgen - 9 marca 1989 (gigant) – 2. miejsce
  23. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora - 6 stycznia 1990 (slalom) – 2. miejsce
  24. Włochy Alta Badia - 14 stycznia 1990 (gigant) – 3. miejsce
  25. Szwajcaria Veysonnaz - 23 stycznia 1990 (slalom) – 2. miejsce
  26. Szwajcaria Veysonnaz - 3 marca 1990 (gigant) – 2. miejsce
  27. Szwajcaria Veysonnaz - 4 marca 1990 (slalom) – 3. miejsce
  28. Niemcy Zachodnie Garmisch-Partenkirchen - 13 stycznia 1992 (kombinacja) – 3. miejsce
  29. Niemcy Zachodnie Garmisch-Partenkirchen - 13 stycznia 1992 (slalom) – 2. miejsce
  30. Austria Kitzbühel - 19 stycznia 1992 (kombinacja) – 3. miejsce
  31. Szwajcaria Wengen - 26 stycznia 1992 (kombinacja) – 3. miejsce
  32. Włochy Sestriere - 29 listopada 1992 (slalom) – 3. miejsce
  33. Francja Val d'Isère - 6 grudnia 1992 (slalom) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy