Hugo Häring

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
H. Häring: Budynek przy Goebelstr. 50 ff na osiedlu Siemensstadt w Berlinie

Hugo Häring (ur. 22 maja 1882 w Biberach an der Riß, zm. 17 maja 1958 w Göppingen) – niemiecki architekt modernistyczny, przedstawiciel ekspresjonizmu i prekursor funkcjonalizmu organicznego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po zdaniu matury w 1899, Häring podjął studia w Technicznej Szkole Wyższej w Stuttgarcie (1899–1901), m.in. u Skjolda Neckelmanna[1]. Następnie studiował w Technicznej Szkole Wyższej w Dreźnie, m.in. u Fritza Schumachera, Hugo Hartunga i Corneliusa Gurlitta (1901–1902)[1]. Studia ukończył w Stuttgarcie pod kierunkiem Theodora Fischera w 1903[1].

W 1904 Häring przeprowadził się do Hamburga, gdzie wykładał w Szkole Sztuki i Rzemiosla (niem. Kunstgewerbeschule)[1]. W latach 1915–1921 zaangażowany w odbudowę Prus Wschodnich[1]. W trzech ostatnich latach I wojny światowej pracował jako tłumacz na Bałkanach[1].

W 1921 przeniósł się do Berlina, gdzie w 1922 brał udział w Wielkiej Berlińskiej Wystawie Sztuki (niem. Große Berliner Kunstausstellung)[1]. W 1923–1924 współzałożyciel wraz z Mies van der Rohem grupy "Zehnerring" w Berlinie[1]. Od 1926 sekretarz grupy architektonicznej "Der Ring", którą reprezentował w 1928 na spotkaniu założycielskim Congrès International d'Architecture Moderne (CIAM) (pol. Międzynarodowy Kongres Architektury Nowoczesnej) w szwajcarskim La Sarraz[1].

W 1935 przejął berlińską Reimannschule, którą przemianował na Szkołę "Kunst und Werk"[1]. Po zbombardowaniu szkoły podczas działań wojennych w 1943 przeniósł się do rodzinnego Biberach an der Riß[1]. W 1946 odpowiedzialny za odbudowę w strefie francuskiej[1]. W latach 1947–1950 współpracownik Instytutu Budownictwa przy Akademii Nauk w Berlinie[1]. Od 1955 członek Akademie der Künste[1].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

W 1925 Häring ukończył swój esej "Wege zur Form", w którym przedstawił swoje rozważania na temat architektury – forma architektoniczna powinna wyrastać z otoczenia i funkcji danego budynku, który miał przez to być wyodrębnionym, indywidualnym projektem[2]. Rozważania te były w opozycji do idei uniwersalizmu Mies van der Rohego, a Häring często bywa utożsamiany z organiczną tradycją modernizmu, obok Franka Lloyda Wrighta i Alvara Aalto[2].

Pod koniec lat 1920. XX wieku projektował wielorodzinne domy mieszkalne na nowo-powstających berlińskich osiedlach Siemensstadt i Onkel-Toms-Hütte, jednak kolejne projekty zostały zarzucone po dojściu nazistów do władzy[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wege zur Form. „Die Form I”, 1925–1926 (niem.). 
  • Das anderen Bauen. Karl Krämer Verlag, 1982. (niem.) (razem z J. Joedicke)[1]
  • Neues Bauen. Phönix Verlag, 1947. (niem.)[1]

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 1969 Bund Deutscher Architekten (BDA) przyznaje co trzy lata nagrodę im. Hugo Häringa (niem. Hugo-Häring-Preis) za modelowe projekty architektoniczne w Badenii-Wirtembergii[8].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 Archinform: Dr. h.c.Hugo Häring (niem.). [dostęp 2010-08-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Patrick Goode, Stanford Anderson, Colin St. John Wilson: The Oxford companion to architecture. T. 1. Oxford University Press, 2009, s. 401. ISBN 0198605684. [dostęp 2010-08-14]. (ang.)
  3. 3,0 3,1 Archinform: Garkau Farm (niem.). [dostęp 2010-08-14].
  4. 4,0 4,1 Peter Blundell Jones: Hugo Häring: the organic versus the geometric. Edition Axel Menges, 1999, s. 55. ISBN 3930698919. [dostęp 2010-08-14]. (ang.)
  5. 5,0 5,1 Winfried Nerdinger, Cornelius Tafel: Architekturführer Deutschland: 20. Jahrhundert. Birkhäuser, 1996, s. 8. ISBN 3764352876. [dostęp 2010-08-14]. (niem.)
  6. 6,0 6,1 Archinform: Großsiedlung Onkel Toms Hütte (niem.). [dostęp 2010-08-14].
  7. 7,0 7,1 Archinform: Wohnbauten in Berlin-Siemensstadt (Ringsiedlung) (niem.). [dostęp 2010-08-14].
  8. 8,0 8,1 BDA Landesverband Baden-Württemberg: Preise (niem.). [dostęp 2010-08-14].
Wikimedia Commons