Hugo de Vermandois

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hugo de Vermandois zwany Le Maisné (Młodszy) (ur. 1057[1] - zm. 18 października 1101[2] w Tarsie) - hrabia Vermandois i Valois, syn króla Francji, Henryka I i Anny Kijowskiej.

Na początku 1096 Hugo i jego brat Filip I zaczęli rozważać udział w krucjacie, po tym jak do Paryża dotarły wieści z synodu w Clermont. Filip sam nie mógł uczestniczyć w krucjacie, ponieważ został ekskomunikowany, Hugo natomiast postanowił wziąć w niej udział. W lecie 1096 opuścił Francję i udał się do Włoch, skąd statkiem dostał się do Bizancjum (większość innych armii krzyżowców podróżowało lądem). Podczas drogi wielu rycerzy z armii dowodzonej przez hrabiego Emicho i pokonanej przez Węgrów przyłączyło się do Hugona. Hugo wypłynął z Bari, przed portem bizantyjskim w Dyrrachium sztorm zniszczył wiele z jego statków.

Hugo i większość jego rycerzy została uratowana i wysłana pod eskortą do Konstantynopola, gdzie przybyli w listopadzie 1096. Przed przybyciem Hugo wysłał arogancki list do cesarza Aleksego I Komnena, domagając się aby cesarz przyjął go z honorami godnymi księcia[3] oraz uznał się za jego wasala[potrzebne źródło].

W 1098 po sukcesie krzyżowców pod Antiochią, Hugona wysłano z powrotem do Konstantynopola, aby przyprowadził posiłki od cesarza. Aleksy nie był zainteresowany wspieraniem krzyżowców, a Hugo zamiast wrócić do Antiochii i pomóc w oblężeniu Jerozolimy, wrócił do Francji. W domu potępiono go za to, że nie dotrzymał przysięgi krzyżowca i nie zakończył swojej "pielgrzymki" w Jerozolimie. Papież Paschalis II chciał go nawet ekskomunikować. W 1101 Hugo dołączył do drugiej fali krzyżowców, we wrześniu w bitwie z Turkami został ranny i w następnym miesięcu zmarł z powodu ran.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Ożenił się z Adelajdą (ur. ok. 1062 - zm. 1124), córką Herberta IV, hrabiego de Vermandois. Miał 9 dzieci:

Hugo w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Pojawia się w powieści Zofii Kossak pt. Krzyżowcy.

Przypisy

  1. E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 82.
  2. E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 82, podaje, że Hugo zmarł 18 października 1102 roku.
  3. Brian Haughton: Skarby z przeszłości. Wyd. I. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2013. ISBN 978-83-7818-412-6.


Poprzednik
Eudoksjusz I Szalony
Blason Vermandois.png hrabia Vermandois
1085-1101
Blason Vermandois.png Następca
Raoul I Mężny