Hugon Hanke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hugon Hanke
Data urodzenia 26 marca 1904
Data śmierci 19 grudnia 1964
Premier Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie
Przynależność polityczna Stronnictwo Pracy
Okres urzędowania od 8 sierpnia 1955
do 10 września 1955
Poprzednik Stanisław Mackiewicz
Następca Antoni Pająk
Grób Hugona Hanke na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Hugon Hanke (ur. 26 marca 1904, zm. 19 grudnia 1964) – polski polityk, premier rządu polskiego na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działacz Chrześcijańskich Związków Zawodowych i Stronnictwa Pracy na Śląsku. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na zachodzie. Premier rządu RP na uchodźstwie od sierpnia do września 1955.

Był najważniejszym informatorem bezpieki w strukturach emigracji londyńskiej, agentem Departamentu I o pseudonimie Ważny. Już w lipcu 1952 roku nawiązał z własnej inicjatywy kontakt ze służbami PRL, przekazując im dokumenty władz RP za co dostawał pieniądze. Bezpieka finansowała jego podróże do ośrodków emigracyjnych w Belgii i Francji[1].

Nieoczekiwanie powrócił do kraju (według sprzecznych informacji w maju – jak podał dziennik "Rzeczpospolita" z 31 grudnia 2004, lub wrześniu 1955 – jak podaje strona internetowa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów). Wiadomo, że był współpracownikiem wywiadu PRL, sprzeczne są jednak dane o tym, kiedy nim został. Ryszard Kaczorowski w wywiadzie opublikowanym w "Biuletynie IPN" nr 3/2002 twierdzi, że nie wiadomo mu, czy Hanke został zwerbowany na emigracji czy po powrocie do kraju, natomiast "Rzeczpospolita" w ww. numerze podała, że był agentem od trzech lat – co jest jednak bardziej prawdopodobne zważywszy na fakt nieoczekiwanego (dla środowiska emigracyjnego) powrotu do kraju.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C 2 rz. 13 m. 15).

Przypisy

  1. Sławomir Cenckiewicz,Udział aparatu bezpieczeństwa PRL w drugiej kampanii reemigracyjnej (1955-1957), w: Śladami bezpieki i partii, Łomianki 2009, s. 75-77.