Hugues-Félicité-Robert de Lamennais

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hugues-Félicité-Robert de Lamennais
Hugues-Félicité-Robert de Lamennais
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1782
Saint-Malo
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1854
Paryż
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1817
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Hugues-Félicité-Robert de Lamennais w Wikicytatach

Hugues-Félicité-Robert de Lamennais (ur. 19 czerwca 1782 w Saint-Malo w Bretanii, zm. 27 lutego 1854 w Paryżu) – ksiądz, ideolog oraz pisarz.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo zwolennik ultramontanizmu, później rzecznik odnowy Kościoła katolickiego. W 1841 zerwał z Kościołem i poświęcił się polityce. Założył i był jednym z redaktorów dziennika ("Przyszłość") "L'Avenir" wydawanego od 1830 roku. Był zwolennikiem ultramontanizmu. Starał się stworzyć silną przeciwwagę intelektualną przeciw gallikanizmowi francuskiemu. Jego poglądy zawarte w czasopiśmie "L'Avenir" zostały pośrednio potępione w encyklice "Mirari vos" papieża Grzegorza XVI. Sam Lamennais przyjął postawę uległą i zaakceptował nauczanie papieża. Później jednak zmienia zdanie i stwierdza, że papież nie może zakazać mu jego własnych twierdzeń i przekonań. Kontynuując wydawanie "L'Avenir" jeszcze bardziej radykalizuje poglądy. Nazywa papieża "niemym świadkiem krzywd i popełnianych zbrodni przez wielkich". W końcu papież Grzegorz XVI odnosi się bezpośrednio do poglądów ks. Lamennais w encyklice "Singulari vos". Ks. Lamennais w końcu zrywa z Kościołem i kontynuuje nauczanie popadając jeszcze bardziej w socjalizm, coraz mniej zgodny z nauczaniem Kościoła.

Jego Essai sur l'indifference en matière de religion, ukazał się w roku 1817, i stał się od razu popularny w całej Europie. Henri Lacordaire rzekł o nim: "skromny ksiądz o autorytecie, jakim cieszył się niegdyś Bossuet". Lamennais zarzucił państwom indyferentyzm religijny. Krytykował podchodzenie do problemów teorii z punktu widzenia własnych przemyśleń, uważał bowiem, że Marcin Luter osłabił przez swój indywidualizm religię, Kartezjusz i Leibniz filozofię i naukę, a Rousseau i Encyklopedyści naukę polityczną.

Krytykował wyzysk pracowników i ucisk fiskalny obywateli przez państwa, za co został nawet osadzony w areszcie w 1841 roku.

Przyjaźnił się z Adamem Mickiewiczem. Był autorem książki "Słowa wieszcze". Jego myśl odcisnęła również znaczące piętno na twórczości Leconte de Lisle'a.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]