Hulman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hulman zwyczajny)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hulman
Semnopithecus entellus[1]
(Dufresne, 1797)
Hulman
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Nadrząd łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd Haplorrhini
Nadrodzina małpy wąskonose zwierzokształtne
Rodzina makakowate
Rodzaj Semnopithecus
Gatunek hulman
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Hulman[3][4] (Semnopithecus entellus, wcześniej Presbytis entellus) – gatunek małpy wąskonosej z rodziny makakowatych[3][5]. Zwierzę stadne. Zamieszkuje lasy Indii, Pakistanu[3] i Bangladeszu[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Hulman zaliczany jest do małp dużych. Ma silnie zbudowany tułów. Jego ciało (tułów i głowa) osiąga długość około 79 cm, przy masie ciała do 20 kg. Małpa ma długi ogon osiągający wymiar około 107 cm. Głowa hulmana jest okrągła, pysk krótki, a kończyny smukłe. Pysk, podeszwy stóp i powierzchnia dłoni są czarne. Pozostałe części ciała pokrywa długie futro. Na głowie włosy dłuższe, opadające ku tyłowi. Brwi są krzaczaste. Sierść zmienia barwę w poszczególnych fazach rozwoju. Noworodki są jasnoszare, a starsze małpy brązowe, cienobrązowe lub ciemnożółte[3].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Hulman wiedzie, naziemny tryb życia Zachowuje aktywność w ciągu dnia. Jest zwierzęciem stadnym. Często zapuszcza się na teren miast i wsi, lecz mimo szkód jakie wyrządza, nie są przez ludzi zwalczany. Jest bowiem zwierzęciem czczonym. Po ciążytrwającej 196 dni zwykle rodzi się jedno młode. Długość życia w niewoli sięga 10 lat[3].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Jest roślinożercą. Żywi się liśćmi, owocami, pąkami i korą[3].

Zasięg geograficzny[edytuj | edytuj kod]

Hulmany zasiedlają lasy Indii i Pakistanu[3]. Gatunek został introdukowany w Bangladeszu. Zamieszkuje tereny położone na wysokości do 400 m. n.p.m. Występuje na terenie siedmiu obszarów chronionych: Achanakmar Sanctuary, Bhitarkanika National Park, Chandaka-Dampara Sanctuary, Gomarda Sanctuary, Palamau Sanctuary, Valmiki National Park and Valmiki Sanctuary[2].

Przypisy

  1. Semnopithecus entellus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 Semnopithecus entellus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Semnopithecus entellus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 10 stycznia 2015]