Humber Light Reconnaissance Car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Humber Light Reconnaissance Car MK III
Humber LRC Mk IIIA
Humber LRC Mk IIIA
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Humber w Coventry, Karrier Motors Ltd. w Luton
Typ pojazdu lekki opancerzony pojazd zwiadowczy
Trakcja kołowa
Załoga 3
Historia
Prototypy 1940
Produkcja 1940-1943
Egzemplarze 3600
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy Humber
o mocy 85-87 KM (?kW)
Pancerz spawany z płyt walcowanych
kadłub przód 10-14 mm, boki 7-9 mm, tył i góra 7 mm, wieża 6 mm
Długość 4,37 m
Szerokość 1,88 m
Wysokość 2,16 m
Prześwit 23 cm
Masa bojowa: 3,3 t
Moc jedn. 25,7 KM/t
Osiągi
Prędkość 97,5 km/h
Zasięg 260 km po drodze, w terenie 180
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 60 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 rusznica ppanc Boys kalibru 13,97 mm, 1 karabiny maszynowe Bren kal. 7,7 mm (w wieży)
Użytkownicy
Wielka Brytania, Polska

Humber Light Reconnaissance Car (lekki samochód zwiadowczy Humber), znany też jako Ironside oraz Humberette, to brytyjski lekki samochód pancerny produkowany w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Produkowany przez grupę Rootes Humber był samochodem opancerzonym, opartym o ramę luksusowego samochodu Humber Super Snipe z pewnymi modyfikacjami, takimi jak koła wzoru opracowanego przez Departament Wojny. Był wyposażony w zestaw radiowy nr 19. W latach 1940-1943 wyprodukowano 3600 sztuk.

Pojazd ten był wykorzystywany przez Regimenty Zwiadowcze Piechoty i Regiment RAF w Tunezji, we Włoszech i w zachodniej Europie. Stosowano go również jako pojazd rozpoznawczy dowódców niższego szczebla różnych rodzajów broni - saperów, łączności i żandarmerii.

Trzy pojazdy w specjalnie zmodyfikowanej wersji Mk I były używane przez brytyjską rodzinę królewską oraz ministrów – egzemplarze te znane są jako Specjalne Salonki Ironside. Po wojnie, niektóre egzemplarze były wykorzystywane przez jednostki brytyjskie w Indiach i na Dalekim Wschodzie.

Samochody te były również na uzbrojeniu PSZ. Samochody znalazły się w latach 1942-1945 na wyposażeniu 4 Dywizji Piechoty w Wielkiej Brytanii. Posiadały je również niektóre pododdziały 1 Dywizji Pancernej pełniącej funkcje okupacyjne w Niemczech[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Mk I - wersja pierwotna, otwarty przedział bojowy, 4x2, masa 2,9 t, silnik 80 KM.
  • Mk II - przedział bojowy opancerzony, wieża jednoosobowa, 4x2, masa 3 t.
  • Mk III (1941) - zmodernizowana wieża, 4x4, masa 3,3 t, silnik 85 KM, zewnętrznie podobny do Mk II.
Mk I
Mk III
  • Mk IIIA (1943) - wzmocnione zawieszenie, poprawiony osprzęt silnika, trzeci właz do kadłuba w tylnej ścianie, 4x4, masa 3,6 t.
  • Mk IV - drobne ulepszenia, 4x4.

Przypisy

  1. Janusz Magnuski, 1998, Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa, str. 178-179, ISBN 83-86776-39-0;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • George Forty - World War Two Armoured Fighting Vehicles and Self-Propelled Artillery, Osprey Publishing 1996, ISBN 978-1-85532-582-1.
  • I. Moszanskij - Armored vehicles of the Great Britain 1939-1945 part 2, Modelist-Konstruktor, Broniekoliekcja 1999-02 (И. Мощанский - Бронетанковая техника Великобритании 1939-1945 часть 2, Моделист-Конструктор, Бронеколлекция 1999-02).
  • Janusz Magnuski, 1998, Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa, str. 178-179, ISBN 83-86776-39-0;
  • Warwheels.net