Humber Light Reconnaissance Car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Humber Light Reconnaissance Car MK III
Humber LRC Mk IIIA
Humber LRC Mk IIIA
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Humber w Coventry, Karrier Motors Ltd. w Luton
Typ pojazdu lekki opancerzony pojazd zwiadowczy
Trakcja kołowa
Załoga 3
Historia
Prototypy 1940
Produkcja 1940-1943
Egzemplarze 3600
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy Humber
o mocy 85-87 KM (?kW)
Pancerz spawany z płyt walcowanych
kadłub przód 10-14 mm, boki 7-9 mm, tył i góra 7 mm, wieża 6 mm
Długość 4,37 m
Szerokość 1,88 m
Wysokość 2,16 m
Prześwit 23 cm
Masa bojowa: 3,3 t
Moc jedn. 25,7 KM/t
Osiągi
Prędkość 97,5 km/h
Zasięg 260 km po drodze, w terenie 180
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 60 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 rusznica ppanc Boys kalibru 13,97 mm, 1 karabiny maszynowe Bren kal. 7,7 mm (w wieży)
Użytkownicy
Wielka Brytania, Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Humber Light Reconnaissance Car (lekki samochód zwiadowczy Humber), znany też jako Ironside oraz Humberette, to brytyjski lekki samochód pancerny produkowany w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Produkowany przez grupę Rootes Humber był samochodem opancerzonym, opartym o ramę luksusowego samochodu Humber Super Snipe z pewnymi modyfikacjami, takimi jak koła wzoru opracowanego przez Departament Wojny. Był wyposażony w zestaw radiowy nr 19. W latach 1940-1943 wyprodukowano 3600 sztuk.

Pojazd ten był wykorzystywany przez Regimenty Zwiadowcze Piechoty i Regiment RAF w Tunezji, we Włoszech i w zachodniej Europie. Stosowano go również jako pojazd rozpoznawczy dowódców niższego szczebla różnych rodzajów broni - saperów, łączności i żandarmerii.

Trzy pojazdy w specjalnie zmodyfikowanej wersji Mk I były używane przez brytyjską rodzinę królewską oraz ministrów – egzemplarze te znane są jako Specjalne Salonki Ironside. Po wojnie, niektóre egzemplarze były wykorzystywane przez jednostki brytyjskie w Indiach i na Dalekim Wschodzie.

Samochody te były również na uzbrojeniu PSZ. Samochody znalazły się w latach 1942-1945 na wyposażeniu 4 Dywizji Piechoty w Wielkiej Brytanii. Posiadały je również niektóre pododdziały 1 Dywizji Pancernej pełniącej funkcje okupacyjne w Niemczech[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Mk I - wersja pierwotna, otwarty przedział bojowy, 4x2, masa 2,9 t, silnik 80 KM.
  • Mk II - przedział bojowy opancerzony, wieża jednoosobowa, 4x2, masa 3 t.
  • Mk III (1941) - zmodernizowana wieża, 4x4, masa 3,3 t, silnik 85 KM, zewnętrznie podobny do Mk II.
Mk I
Mk III
  • Mk IIIA (1943) - wzmocnione zawieszenie, poprawiony osprzęt silnika, trzeci właz do kadłuba w tylnej ścianie, 4x4, masa 3,6 t.
  • Mk IV - drobne ulepszenia, 4x4.

Przypisy

  1. Janusz Magnuski, 1998, Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa, str. 178-179, ISBN 83-86776-39-0;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • George Forty - World War Two Armoured Fighting Vehicles and Self-Propelled Artillery, Osprey Publishing 1996, ISBN 978-1-85532-582-1.
  • I. Moszanskij - Armored vehicles of the Great Britain 1939-1945 part 2, Modelist-Konstruktor, Broniekoliekcja 1999-02 (И. Мощанский - Бронетанковая техника Великобритании 1939-1945 часть 2, Моделист-Конструктор, Бронеколлекция 1999-02).
  • Janusz Magnuski, 1998, Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa, str. 178-179, ISBN 83-86776-39-0;
  • Warwheels.net