Humber Light Reconnaissance Car
| Humber Light Reconnaissance Car MK III | |
 Humber LRC Mk IIIA |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Producent | Humber w Coventry, Karrier Motors Ltd. w Luton |
| Typ pojazdu | lekki opancerzony pojazd zwiadowczy |
| Trakcja | kołowa |
| Załoga | 3 |
| Historia | |
| Prototypy | 1940 |
| Produkcja | 1940-1943 |
| Egzemplarze | 3600 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 1 silnik gaźnikowy, 4-suwowy, 6-cylindrowy Humber o mocy 85-87 KM (?kW) |
| Pancerz | spawany z płyt walcowanych kadłub przód 10-14 mm, boki 7-9 mm, tył i góra 7 mm, wieża 6 mm |
| Długość | 4,37 m |
| Szerokość | 1,88 m |
| Wysokość | 2,16 m |
| Prześwit | 23 cm |
| Masa | bojowa: 3,3 t |
| Moc jedn. | 25,7 KM/t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 97,5 km/h |
| Zasięg | 260 km po drodze, w terenie 180 |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | bez przygotowania: 60 cm |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 rusznica ppanc Boys kalibru 13,97 mm, 1 karabiny maszynowe Bren kal. 7,7 mm (w wieży) | |
| Użytkownicy | |
| Wielka Brytania, Polska | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Humber Light Reconnaissance Car (lekki samochód zwiadowczy Humber), znany też jako Ironside oraz Humberette, to brytyjski lekki samochód pancerny produkowany w czasie II wojny światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Produkowany przez grupę Rootes Humber był samochodem opancerzonym, opartym o ramę luksusowego samochodu Humber Super Snipe z pewnymi modyfikacjami, takimi jak koła wzoru opracowanego przez Departament Wojny. Był wyposażony w zestaw radiowy nr 19. W latach 1940-1943 wyprodukowano 3600 sztuk.
Pojazd ten był wykorzystywany przez Regimenty Zwiadowcze Piechoty i Regiment RAF w Tunezji, we Włoszech i w zachodniej Europie. Stosowano go również jako pojazd rozpoznawczy dowódców niższego szczebla różnych rodzajów broni - saperów, łaczności i żandarmerii.
Trzy pojazdy w specjalnie zmodyfikowanej wersji Mk I były używane przez brytyjską rodzinę królewską oraz ministrów – egzemplarze te znane są jako Specjalne Salonki Ironside. Po wojnie, niektóre egzemplarze były wykorzystywane przez jednostki brytyjskie w Indiach i na Dalekim Wschodzie.
Samochody te były również na uzbrojeniu PSZ. Samochody znalazły się w latach 1942-1945 na wyposażeniu 4 Dywizji Piechoty w Wielkiej Brytanii. Posiadały je również niektóre pododdziały 1 Dywizji Pancernej pełniącej funkcje okupacyjne w Niemczech[1]..
Wersje [edytuj]
- Mk I - wersja pierwotna, otwarty przedział bojowy, 4x2, masa 2,9 t, silnik 80 KM.
- Mk II - przedział bojowy opancerzony, wieża jednososobowa, 4x2, masa 3 t.
- Mk III (1941) - zmodernizowana wieża, 4x4, masa 3,3 t, silnik 85 KM, zwenętrznie podobny do Mk II.
- Mk IIIA (1943) - wzmocnione zawieszenie, poprawiony osprzęt silnika, trzeci właz do kadłuba w tylnej ścianie, 4x4, masa 3,6 t.
- Mk IV - drobne ulepszenia, 4x4.
Źródła i odsyłacze [edytuj]
- George Forty - World War Two Armoured Fighting Vehicles and Self-Propelled Artillery, Osprey Publishing 1996, ISBN 978-1-85532-582-1.
- I. Moszanskij - Armored vehicles of the Great Britain 1939-1945 part 2, Modelist-Konstruktor, Broniekoliekcja 1999-02 (И. Мощанский - Бронетанковая техника Великобритании 1939-1945 часть 2, Моделист-Конструктор, Бронеколлекция 1999-02).
- Warwheels.net
Przypisy
- ↑ Janusz Magnuski Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946, Wydawnictwo Lampart, Warszawa 1998
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
