Humbert II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Humbert II
Umberto II of Italy.jpg
Król Włoch
Okres panowania od 9 maja 1946
do 12 czerwca 1946
Poprzednik Wiktor Emanuel III
Następca republika
Pretendent do tronu Włoch
Okres panowania od 12 czerwca 1946
do 18 marca 1983
Następca Wiktor Emanuel di Savoia-Carignano
Dane biograficzne
Dynastia sabaudzka
Urodziny 15 września 1904
w Racconigi
Śmierć 18 marca 1983
w Genewie
Ojciec Wiktor Emanuel III
Matka Helena Petrowić-Niegosz
Żona Maria Józefa Belgijska
Dzieci Maria Pia, Wiktor Emanuel, Maria Gabriella, Maria Beatrice
Odznaczenia
Najwyższy Order Zwiastowania Najświętszej Marii Panny (Order Annuncjaty) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Order Sabaudzki Wojskowy I Klasy Order Sabaudzki Cywilny Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Kolonialnego Gwiazdy Włoch Krzyż Wielki Orderu Orła Rzymskiego (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Wierności (Włochy) Krzyż Wielki Orderu Skanderbega (Albania) Kawaler/Dama Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego Order Świętego Januarego (Sycylia) Order Złotego Runa (Hiszpania) Order Słonia (Dania) Order Królewski Serafinów (Szwecja) Order Orła Gruzji (Dom Królewski Gruzji) Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Huberta (Bawaria) Order Orła Białego Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Royal Victorian Chain Ribbon.gif Order of the Eagle of Georgia - ribbon bar.png Krzyż Wielki Orderu Karola I (Rumunia) Order Michała Walecznego I klasy (Rumunia) Order Michała Walecznego II klasy (Rumunia) Order Michała Walecznego III klasy (Rumunia) Kawaler Wielkiego Krzyża Orderu Grobu Świętego
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Humbert II, wł. Umberto II (ur. 15 września 1904 w Racconigi, zm. 18 marca 1983 w Genewie) – król Włoch od 9 maja do 12 czerwca 1946, z dynastii sabaudzkiej, syn Wiktora Emanuela III i królowej Eleny Czarnogórskiej. Ze względu na zaledwie miesięczny okres panowania nazwany „Królem Maja” (wł. Re di Maggio).

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

8 stycznia 1930 poślubił w Rzymie Marię Józefę Belgijską (ur. 4 sierpnia 1906, zm. 27 stycznia 2001), córkę Alberta I Koburga i jego żony Elżbiety Gabrieli Bawarskiej. Mieli czworo dzieci:

  • Maria Pia Ludwika (ur. 1934)
∞ (1) książę Aleksander Karadziordziewić (syn regenta Pawła Karadziordziewića)
∞ (2) książę Michał Burbon-Parmeński (wnuk Roberta Parmeńskiego)
  • Wiktor Emanuel (ur. 1937), książę Neapolu, pretendent do tronu Włoch
∞ Marina Doria
  • Maria Gabriella Elżbieta (ur. 1940)
∞ Robert Zellinger de Balkany
  • Maria Beatrice Karolina (ur. 1943)
∞ Luis Reyna
Popiersie Humberta II

W czasie zaręczyn Marii Józefy i Humberta miała miejsce nieudana próba postrzelenia księcia. Uroczystości ślubne były bardzo wystawne. Maria była bardzo zakochana w mężu, który traktował ją z znacznie większą rezerwą. Jego chłód, a później obojętność sprawiły, że małżonkowie coraz bardziej oddalali się od siebie tym bardziej, że nie mieli wiele wspólnych zainteresowań.

Humbert przejął władzę, gdy jego ojciec abdykował na jego rzecz. Od samego początku starał się wiele podróżować po kraju, by spotykać się jak najczęściej z poddanymi, którzy okazywali mu swą lojalność.

Humbert II panował zaledwie 33 dni. Zrezygnował z piastowania urzędu królewskiego po referendum, które niewielką większością głosów zadecydowało o wprowadzeniu we Włoszech ustroju republikańskiego. Aktu abdykacji nie podpisał. Emigrował do Szwajcarii, a następnie Portugalii.

W przeciwieństwie do innych rodzin królewskich, które zmuszone do ucieczki pozostawiały w ojczyźnie swoje dobra, Humbert dysponował olbrzymim majątkiem. Król narzucił sobie ścisły rozkład dnia: ranki poświęcał na skrupulatną lekturę włoskiej prasy i korespondencji, popołudniami przyjmował wizyty, a także redagował orędzia i odezwy. Pozwalał sobie jedynie na krótkie chwile odpoczynku: spacerował wówczas wzdłuż dzikiego portugalskiego wybrzeża lub też spędzał wieczory w teatrze.

Był przedostatnim właścicielem Całunu Turyńskiego. Zapisał go w testamencie Stolicy Apostolskiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 Genealogy of the Royal House.
  2. Giuseppe Ravetto, Paolo Sézanne, Pier Luigi Imbrighi: Gli ordini cavallereschi italiani, Uffico storico esercito, 1997, s. 146
  3. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 301-302
  4. The London Gazette: no. 34119. p. 7. 28 December 1934
  5. HISTORIA DE LA ORDEN DEL ÁGUILA DE GEORGIA Y LA TÚNICA INCONSUTIL DE NUESTRO SEÑOR JESUCRISTO
  6. Savoy, di, Umberto Nicola Tommaso Giovanni Maria
  7. Ordine equestre del Santo Sepolcro di Gerusalemme
Poprzednik
Humbert I
Książę Piemontu
1904-1983
Następca
Emanuel Filibert
Poprzednik
Wiktor Emanuel III
Coat of arms of the Kingdom of Italy (1870).svg Król Włoch
1946
Coat of arms of the Kingdom of Italy (1870).svg Następca
republika
Poprzednik
królestwo
Coat of arms of the Kingdom of Italy (1870).svg Pretendent do tronu Włoch
1946-1983
Coat of arms of the Kingdom of Italy (1870).svg Następca
Wiktor Emanuel IV