Humberto de Alencar Castelo Branco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Humberto de Alencar Castelo Branco
Castelobranco.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 września 1900
Fortaleza
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1967
Fortaleza
29. prezydent Brazylii
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 15 kwietnia 1964
do 15 marca 1967
Wiceprezydent José Maria Alkmim
Poprzednik Pascoal Ranieri Mazzilli
Następca Artur da Costa e Silva
Odznaczenia
Wielka Kollana Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi dla Marynarki Wojennej (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi dla Lotnictwa (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Brazylia) Krzyż Wielki (Grã-Cruz) Orderu Zasługi dla Sądownictwa Wojskowego (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Rio Branco (Brazylia) Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Wojskowego Orderu Aviz (Portugalia) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Humberto de Alencar Castelo Branco (ur. 20 września 1900 w Fortalezie, zm. 18 lipca 1967 tamże) – brazylijski marszałek i polityk, prezydent kraju.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

W 1918 wstąpił do armii. W czasie II wojny światowej służył w brazylijskim korpusie ekspedycyjnym w Europie w randze pułkownika.

Mianowany szefem sztabu generalnego przez prezydenta João Goularta w 1963 został jednym z przywódców puczu, który odsunął go od władzy w 1964. Wybrany prezydentem przez Kongres objął urząd 15 kwietnia tego roku i sprawował władzę do 15 marca 1967.

Castelo Branco był tym samym drugim i ostatnim marszałkiem w historii, który doszedł do władzy w Brazylii w wyniku zamachu stanu (pierwszym był założyciel republiki Deodoro da Fonseca).

Podczas rządów Castelo Branco ubezwłasnowolniono zdominowany przez lewicę Kongres (choć go formalnie utrzymano) oraz zlikwidowano wszystkie istniejące partię i w ich miejsce powołano dwie: kontrolowaną przez wojsko ARENĘ oraz Brazylijski Ruch Demokratyczny, skupiający legalną opozycję, pozbawioną wpływów i spełniającą rolę listka figowego reżimu.

Prezydentura Castelo Branco to także okres wewnętrznych represji, silnego uzależnienia polityczno-gospodarczego Brazylii od Stanów Zjednoczonych i wywodzących się stamtąd korporacji, co stanowiło odwrót od polityki samodzielności prowadzonej przez Juscelino Kubitschka, Jânio Quadrosa i Goularta. Z drugiej strony jego rząd zwiększył stopień interwencji państwa w gospodarkę.

Następcą Castelo Branco został jego osobisty kandydat, minister wojny, marszałek Artur da Costa e Silva. Niedługo po opuszczeniu pałacu prezydenckiego Castelo Branco zginął w wypadku lotniczym nieopodal Fortalezy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]