Hunald I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hunald I (także Chunold, Hunold, Hunaud, zm. ok. 748) - książę Akwitanii od 735 r., syn księcia Odona Wielkiego.

Kiedy Hunald objął władzę odmówił uznania zwierzchnictwa majordoma królestwa Franków Karola Młota. Majordom przekroczył więc Loarę i zdobył Bordeaux i Blaye. Pozwolił jednak Hunaldowi zatrzymać władzę nad Akwitanią, jednak po ścisłą kontrolą Franków.

W latach 736-741 stosunki między Hunaldem a Karolem układały się poprawnie. Jednak po śmierci majordoma w 741 r. Hunald postanowił jeszcze raz wywalczyć sobie niezależność. W 744 r. jego wojska przekroczyły Loarę i spaliły Chartres. Kiedy jednak nadciągnęły armię synów Karola Młota - Pepina Krótkiego i Karlomana, Hunald musiał prosić o pokój. Abdykował w 744 lub 745 r. i osiadł w klasztorze w Île de Ré.

W późniejszych latach widzimy Hunalda w Italii, gdzie sprzymierzył się z Longobardami. Miał zostać tam ukamieniowany ok. 748 r. Księstwo Akwitanii pozostawił Waiferowi, który był najprawdopodobniej jego synem.


Poprzednik
Odon Wielki
Blason de l'Aquitaine et de la Guyenne.svg Książę Akwitanii
735-744
Blason de l'Aquitaine et de la Guyenne.svg Następca
Waifer