Hurricane (utwór)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy utworu z 1976 roku. Zobacz też: inne znaczenia tego pojęcia.
Hurricane
Singel Boba Dylana
z albumu Desire
Wydany 16 stycznia 1976
Format 7-cal.
Nagrywany 24 października 1975
Gatunek folk rock
Długość 8:33
Wytwórnia Flag of the United States.svg Columbia

 Wielka Brytania (CBS)

Produkcja Don DeVito
Singel po singlu
Utwór po utworze

"Hurricane" - protest song napisany przez Boba Dylana i Jacques Levy'ego w 1975 roku. Piosenka została także wydana jako singel - strona pierwsza zawierała "Hurricane (Part I)", a strona B - "Hurricane (Part II)".

Historia i charakter[edytuj | edytuj kod]

Piosenka ta została nagrana 24 października 1975 r. w Columbia Studio 1 w Nowym Jorku. Sesja nagraniowa w całości poświęcona była nagraniu tylko tego utworu - powstało 10 wersji piosenki. Utwór, który znalazł się na albumie i został wydany na singlu w listopadzie 1975 r., powstał z połączenia wersji drugiej z szóstą.

Wykonywany przez Boba Dylana utwór liczy 8 minut 33 sekundy i opowiada historię czarnoskórego boksera Rubina Cartera niesłusznie skazanego na karę dożywotniego więzienia. Fałszywy proces i skazanie przedstawione jest w piosence jako akt rasizmu przeciwko pretendentowi do tytułu mistrza wagi średniej.

Piosenka Dylana stała się bardzo kontrowersyjna. Artystę krytykowano m.in. za brak obiektywizmu, jednostronne zaangażowanie się po stronie oskarżonego i nie przedstawienie jego kryminalnej przeszłości.

Zamieszczona w albumie Desire wydanym w styczniu 1976 przyczyniła się do upublicznienia sprawy boksera. W utworze na skrzypcach gra Scarlet Rivera.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Inspiracją do napisania piosenki była autobiografia Cartera pod tytułem The Sixteenth Round (szesnasta runda) w której bokser przedstawia siebie jako ofiarę kręgów, którym nie w smak była jego walka o prawa Afroamerykanów. Carter został wraz ze swoim przyjacielem Johnem Artisem oskarżony o potrójne morderstwo, jakiego rzekomo dopuścił się w restauracji Laffayete Grill w Paterson w stanie New Jersey 17 lipca 1966 roku. Akt oskarżenia opierał się na poszlakach, zeznaniach kryminalisty Alfreda Bello oraz dwojga ludzi, którzy widzieli samochód i dwóch czarnoskórych mężczyzn wchodzących do baru. Faktem jest, że badanie wariografem nie wykazało, iż Carter ani Artis są winni morderstw. Sąd jednak na podstawie słabych dowodów skazał ich na dożywocie.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • Bob Dylan - gitara, wokal
  • Steven Soles - gitara
  • Scarlet Rivera - skrzypce
  • Rob Rothstein - gitara basowa
  • Howie Wyeth - perkusja
  • Luther Rix - kongi
  • Ronee Blakley - wokal towarzyszący

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Kolejne apelacje składane przez oskarżonych przyniosły korzyści dopiero w latach 80. Sędzia Sądu Najwyższego w 1985 roku uznał, że proces z 1967 nie był uczciwy a akt oskarżenia opierał się na przesłankach rasistowskich.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]