Hydrochlorotiazyd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd Hydrochlorotiazyd
Hydrochlorotiazyd
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C7H8ClN3O4S2
Masa molowa 297,74 g/mol
Wygląd biały, bezwonny, krystaliczny proszek[5][6] o słabo gorzkim smaku[1]
Identyfikacja
Numer CAS 58-93-5
PubChem 3639[7]
DrugBank DB00999[8]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC C03 AA03
C03 AX01
C03 EA01
C03 AB03
C09 DX03
C09 DX01
C09 XA52
C09 XA54
Stosowanie w ciąży kategoria B

Hydrochlorotiazyd (łac. Hydrochlorothiazidum) – organiczny związek chemiczny z grupy tiazydów, lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Lek o budowie sulfonamidowej, o maksymalnej efektywności 15%. Jak inne tiazydy, działa w końcowym korowym odcinku części wstępującej pętli Henlego oraz w początkowej części kanalika dalszego. Zatrzymanie w kanaliku sodu i wody następuje poprzez wchłanianie zwrotne jonu chlorkowego Cl.

Następstwem są zwiększone wydalanie sodu, potasu i magnezu, oraz zatrzymanie wapnia.

Farmakokinetyka[edytuj | edytuj kod]

Dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Działanie moczopędne występuje po 2 godzinach i utrzymuje się przez 6 do 12 godzin. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do spadku skuteczności, po nagłym odstawieniu może nastąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Wskazaniami do stosowania leku mogą być: niewydolność serca, obrzęki, nadciśnienie samoistne, hipokalcemia, hiperkalciuria, moczówka prosta.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

Podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i metyldopy może nastąpić hemoliza.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo często mogą występować działania niepożądane typu hipokaliemia, hipowolemia i hiponatremia wynikające z samego mechanizmu działania leku. Zdarzają się również reakcje nadwrażliwości. Inne działania niepożądane (uczucie zmęczenia, zaburzenia snu) zdarzają się rzadko.

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Nadwrażliwość na hydrochlorotiazyd i inne sulfonamidy, niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Dna, hiperkalcemia, hiponatremia, ciąża, laktacja. U dzieci do 2 rż. stosowany tylko w wyjątkowych przypadkach.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Komisja Farmakopei Polskiej: Farmakopea Polska IV. Warszawa: Urząd Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1965, s. 1393.
  2. 2,0 2,1 Hydrochlorotiazyd (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2013-01-27].
  3. Hydrochlorotiazyd (ang.) SRC PhysProp Database. [dostęp 2010-07-21].
  4. Hydrochlorotiazyd (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2013-01-27].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Rosane Maria Salvi: Hydrochlorothiazide (ang.). International Programme on Chemical Safety INCHEM, styczeń 1992. [dostęp 2010-07-21].
  6. 6,0 6,1 Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
  7. Hydrochlorotiazyd – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  8. Hydrochlorotiazyd – karta leku (DB00999) (ang.). DrugBank.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Farmakologia. Wojciech Kostowski (red.).
  • Jan K. Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska: Leki współczesnej terapii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.