Hymn do miłości Ojczyzny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hymn do miłości Ojczyzny – pierwszy utwór należący do liryki patriotycznej w czasie rozbiorów. Pełnił rolę hymnu narodowego tego okresu. W gruncie rzeczy[styl do poprawy] jest to parafraza pieśni do Doskonałości, napisanej przez Arystotelesa.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Strofą tą zadebiutował w 1774 roku Ignacy Krasicki, który odczytał utwór podczas jednego z obiadów czwartkowych. Napisał ten utwór jako Hymn dla Szkoły Rycerskiej. Święta miłości weszła jako fragment w skład pieśni IX poematu heroikomicznego Myszeida. Strofa doczekała się wielu przekładów, w tym trzech na język francuski.

Podczas immatrykulacji podchorążowie odśpiewują pieśń zaraz po "Gaudeamus igitur".

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Z powstaniem wiersza wiąże się legenda: kareta, którą jechał biskup Krasicki, spiesząc na "obiad czwartkowy" potrąciła starego żołnierza. Umierający z ogromną mocą mówił o świętej miłości ojczyzny, o bliznach – pamiątkach bitew, o śmierci, która przestała być straszna. Więź między starym wiarusem a biskupem, która wytworzyła się w chwili śmierci, stała się natchnieniem do napisania Hymnu do miłości Ojczyzny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Liryka starożytnej Grecji, oprac. J. Danielewicz, Wrocław 2006, s. 212.