Hymny homeryckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hymny homeryckie – zbiór pisanych heksametrem hymnów skierowanych do poszczególnych bogów greckich, które tradycja starożytna wiązała z postacią Homera. Zachowany do czasów współczesnych zbiór liczy 33 hymny.

Większa część badaczy (m.in. Clay) jest zdania że były to hymny epickie, a nie sakralne. Prawdopodobnie w większości były to proojmia, czyli wstępy do większych przemów. Zabiegu takiego użył m.in. Hezjod w Theogoni, rozpoczynając ją hymnem do Muz. Z drugiej strony Hymn do Hermesa (4) jest dłuższy od niektórych ksiąg Iliady i Odysei, nie mógł więc pełnić funkcji proojmionu. W strukturze Hymnów homeryckich dominuje charakterystyczny podział na 3 części: określenie adresata i tematu utworu, ilustracja wybranej opowieści, część salutacyjna/błagalna. Krótsze hymny stanowią inwokacje do danego bóstwa i wyliczenie jego zasług i tytułów, dłuższe zaś mają formę epickiej opowieści o zdarzeniach z życia któregoś z bogów[1].

W III księdze Wojny peloponeskiej Tukidydes zacytował Hymn do Apollona (3), przypisując jego autorstwo Homerowi. Po raz pierwszy o zbiorze hymnów przypisywanych Homerowi wspomnieli jednak dopiero w I wieku p.n.e. Filodemos z Gadary i Diodor Sycylijski. Uczeni aleksandryjscy w okresie hellenistycznym wykluczyli zdecydowanie rzekome autorstwo hymnów, jednak mimo to określenie "homeryckie" przetrwało w powszechnej świadomości chociażby ze względu na podobieństwo stylu, a wielu pisarzy takich jak Pauzaniasz nadal było przekonanych że jest to dzieło Homera. Najprawdopodobniej są one dziełem anonimowych jońskich rapsodów, wzorujących się na stylu Homera[1].

Hymny homeryckie zachowały się w 30 średniowiecznych rękopisach, gdzie zazwyczaj zamieszczano je razem z Hymnami Kallimacha, Hymnami orfickimi oraz Hymnami Proklosa. Natomiast fragmenty zachowane na papirusach są bardzo skąpe. Duże znaczenie miał odnaleziony w 1777 roku w Moskwie rękopis M, który jako jedyny zawiera Hymn do Demeter (2) i Hymn do Dionizosa (1).

Ostateczny zbiór Hymnów homeryckich powstał w okresie hellenistycznym kiedy to uczeni aleksandryjscy wyłączyli z dzieł przypisywanych Homerowi apokryfy, tym samym zbierając je w oddzielną kolekcję. Samo określenie "homeryckie" zostało wprowadzone przez anonimowego ich kompilatora. Czas powstania poszczególnych hymnów jest nieznany, rozciągany na okres 750-500 p.n.e.[1] Zazwyczaj za najstarsze trzy uważa się Hymn do Afrodyty (5) – ok. 675 p.n.e., część delijską Hymnu do Apollona (3) – ok. 660 p.n.e. i Hymn do Demeter (2) – ok. 640 p.n.e., natomiast część pytyjska Hymnu do Apollona datowana jest na ok. 585 p.n.e. Datacja ta, wprowadzona przez Richarda Jankę, budzi jednak wątpliwości a ciekawym przykładem jest Hymn do Aresa (8), w stosunku do którego uczeni zgadzają się że jest on najmłodszym w zbiorze, ale wyznaczane ramy czasowe rozciągają się na kilka stuleci.

Lista Hymnów homeryckich[edytuj | edytuj kod]

  1. Do Dionizosa
  2. Do Demeter
  3. Do Apollona (składający się z dwóch części, delijskiej i pytyjskiej)
  4. Do Hermesa
  5. Do Afrodyty
  6. Do Afrodyty
  7. Do Dionizosa
  8. Do Aresa
  9. Do Artemidy
  10. Do Afrodyty
  11. Do Ateny
  12. Do Hery
  13. Do Demeter
  14. Do Matki Bogów
  15. Do Heraklesa do lwim sercu
  16. Do Asklepiosa
  17. Do Dioskurów
  18. Do Hermesa
  19. Do Pana
  20. Do Hefajstosa
  21. Do Apollona
  22. Do Posejdona
  23. Do Dzeusa
  24. Do Hestii
  25. Do Muz i Apollona
  26. Do Dionizosa
  27. Do Artemidy
  28. Do Ateny
  29. Do Hestii
  30. Do Matki Ziemi
  31. Do Heliosa
  32. Do Selene
  33. Do Dioskurów
Zobacz w greckich Wikiźródłach tekst oryginalny Hymnów homeryckich


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stanisław Stabryła: Historia literatury starożytnej Grecji i Rzymu. Wrocław: Ossolineum, 2002, s. 37-38. ISBN 83-04-04624-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Appel: O bogach, myszach, łasicy i żabach, a także o Głuptaku. W: Homeriká. Żywoty Homera i poematy przypisywane poecie. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2007. ISBN 978-83-7469-505-3.