Ił-38

Ił-38
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Producent	zakłady lotnicze Znamia Truda w Moskwie
Konstruktor	biuro konstrukcyjne Iljuszyna
Typ	samolot patrolowy
Konstrukcja	metalowa
Załoga	7 osób
Historia
Data oblotu	27 września 1961
Lata produkcji	od 1969
Dane techniczne
Napęd	4 × silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20M
Moc	4 × 4200 KM (3130 kW)
Wymiary
Rozpiętość	37,40 m
Długość	39,60 m
Wysokość	10,16 m
Powierzchnia nośna	140,00 m²
Masa
Własna	36 000 kg
Użyteczna	27 500 kg
Startowa	63 500 kg
Do lądowania	do 9000 kg
Zapas paliwa	30 000 dm³
Osiągi
Prędkość maks.	700 km/h
Prędkość przelotowa	595 km/h
Prędkość minimalna	190 km/h
Prędkość patrolowa	320-400 km/h
Pułap	11000 m
Zasięg	7200 km
Długotrwałość lotu	12 godzin
Dane operacyjne
Uzbrojenie
bomby głębinowe i torpedy lub miny przeciw okrętom podwodnym
Użytkownicy
Egipt, Indie, ZSRR
Multimedia w Wikimedia Commons

Ił-38 (ros. Ил-38) (w systemie kodowym NATO oznaczony jako May) – radziecki morski samolot patrolowy dalekiego rozpoznania, wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Zaprojektowany w 1967 roku w biurze konstrukcyjnym Siergieja Władimirowicza Iljuszyna.

Historia

Samolot Ił-38 jest rozwinięciem samolotu Ił-18D - morskiej wersji patrolowej samolotu pasażerskiego Ił-18. Od swojego poprzednika różni się przekonstruowanym kadłubem - skrócono jego przednią część, a wydłużono tylną, co sprawiło, że skrzydła przesunęły się ku przodowi. Prototyp został oblatany w 1968 roku. Samolot ten różni się od wersji pasażerskiej wydłużonym stożkiem ogonowym, przesunięciem płata do przodu oraz bogatym wyposażeniem elektronicznym.

W latach 1968 – 1972 wyprodukowano 58 samolotów tego typu, z tego 5 sprzedano dla marynarki wojennej Indii.

Użycie samolotu

Samolot Ił-38 jest używany w lotnictwie marynarki ZSRR i Indii, jako samolot rozpoznania morskiego oraz wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych. Zamówienia złożonego przez Egipt nie zrealizowano.

Opis techniczny

Samolot Ił-38 jest dolnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej. Kadłub dzieli się na trzy części. W pierwszej części znajduje się hermetyczna kabina pilotów i mechaników oraz urządzenia radiolokacyjne z anteną umieszczone w opływowej kopule pod kadłubem, znajduje się tam również komora bombowa do przenoszeni broni przeciwko okrętom podwodnym. W środkowej części mieści się specjalistyczna aparatura elektroniczna wraz ze stanowiskami obsługującego ją personelu. W tej części znajdują się również zbiorniki paliwa. Tylna część kadłuba z usterzeniem ogonowym zawiera magnetometr wbudowany w wydłużony stożek ogonowy. Podwozie trójgoleniowe z kołami przednimi, chowane w locie. Napęd stanowią cztery silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20M, śmigła czterołopatowe AW-68I o średnicy 4,5 m. Zbiorniki paliwa znajdują się również w skrzydłach