Ił-76

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Iliuszyn Ił-76
Ił-76 linii Volga-Dnepr
Ił-76 linii Volga-Dnepr
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Uzbekistan
 Rosja
Producent zakłady lotnicze im. W. Czkałowa w Taszkiencie
Rosyjskie Zakłady Lotnicze Aviastar w Uljanowsku
Konstruktor biuro konstrukcyjne Iljuszyna
Typ samolot transportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 6-7 osób
Historia
Data oblotu 25 marca 1971
Lata produkcji Od 1974
Egzemplarze 960+
Dane techniczne
Napęd 4 silniki turboodrzutowe Sołowiew D-30KP
Ciąg 4 × 117,7 kN (4 x 12000 kG)
Wymiary
Rozpiętość 50,5 m
Długość 46,59 m
Szerokość kadłuba 4,80 m
Wysokość 14,76 m
Powierzchnia nośna 301,2 m²
Masa
Własna 89 000 kg (Ił-76), 87 200 kg (Ił-76TD)
Startowa 157 500 kg (Ił-76), 170 000 kg (Ił-76 M/T), 190 000 kg (Ił-76MD/TD), 210 000 kg (Ił-76 MF/TF)
Do lądowania 155 000 kg
Paliwa 84 840 kg
Zapas paliwa 109 480 l
Osiągi
Prędkość maks. 900 km/h
Prędkość przelotowa 750-780 km/h
Pułap 13 000 m
Zasięg 3650 km (Ił-76), 4000 km (Ił-76M/T), 4200 (Ił-76MF/TF) 4400 (Ił-76MD/TD)
Rozbieg 1700 m
Dobieg 900-1000 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
w niektórych samolotach - tylne stanowisko z działkiem GSz-23 kal. 23 mm
Przestrzeń ładunkowa
długość - 20,0 m
szerokość - 3,45 m
wysokość - 3,40 m
Użytkownicy
Rosja, Irak, Iran, Chiny, Ukraina, Białoruś, Indie, Korea Północna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Iljuszyn Ił-76 (ros. Ил-76) jest 4-silnikowym odrzutowym rosyjskim samolotem transportowym zaprojektowanym przez biuro konstrukcyjne im. Iljuszyna. Prototyp oblatany w 1971 roku, seryjna produkcja od 1974 roku w zakładach TAPO znajdujących się w Taszkencie w Uzbekistanie. Dotychczas wyprodukowano 938 egzemplarze tego samolotu. Jest jednym z najpowszechniejszych samolotów transportowych. Istnieją samoloty o nazwie MF jako przedłużonej wersji wojskowej i TF wersji cywilnej.

Samolot został skonstruowany w celu przeniesienia ładunku o wadze 40 ton na odległość 5000 km w czasie krótszym niż 6 godzin i być zdolnym do startu na krótkich pasach startowych oraz móc pracować w niesprzyjających warunkach pogodowych. Konstrukcja była inspirowana C-141 Starlifterem. W 1990 wprowadzono zmodernizowane wersje MD i MT lecz z powodu kłopotów finansowych wyprodukowano ich ograniczoną ilość[1]. W 1997 produkcję zawieszono. W 2004 r. część samolotów zmodernizowano, wymieniając im silniki[1]. W 2005 r. Chiny zamówiły 34 samoloty w wersji MD oraz 4 cysterny Ił-78[2]. W styczniu 2009 roku Pakistan odebrał pierwszy z 4 zamówionych samolotów Ił-78.

W wersji wojskowej samolot posiada: dwulufowe działko automatyczne kal. 23 mm GSz-23L w ogonie samolotu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy samolot dostarczono do radzieckich Sił Powietrznych w czerwcu 1974 roku. Następnie stał się on głównym radzieckim samolotem transportowym. Od 1976 roku był eksploatowany przez linie Aerofłot.

W latach 1979 – 1991, radzieckie Siły Powietrzne przy pomocy samolotów Ił-76 wykonały 14 700 lotów do Afganistanu, transportując 786 200 żołnierzy oraz 315 800 ton ładunków. Ił-76 przetransportował 89 % wojsk radzieckich oraz 74 % towarów potrzebnych w Afganistanie. Ponieważ afgańscy rebelianci nie mogli z ziemi zestrzeliwać wysoko latających samolotów Ił-76, ich taktyką na zestrzelenie był atak podczas startu lub przy lądowania. Samoloty te były często trafiane przez rakiety naziemne czy też dużego kalibru karabiny maszynowe, lecz silne płatowce były prawie nie do zniszczenia i nawet po atakach nadal sprawnie działały. Ił-76 miał zadziwiająco niski wskaźnik rotacji w okresie konfliktu. Bazując na tym doświadczeniu, większość kanadyjskiego wyposażenia Sił Powietrznych w Afganistanie oblatywała tereny te przy użyciu cywilnej wersji Ił-76. W 2006 roku rosyjskie Siły Powietrzne miały około 200 samolotów Ił-76S. 108 użytkowników cywilnych posiada te samoloty na własność.

Przy użyciu tego samolotu możliwy jest obecnie tzw. lot paraboliczny w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku w pobliżu Moskwy[3].

Ił-476[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2013 roku prototyp Ił-76MD-90A (znany pod nazwą Ił-476) rozpoczął loty testowe w Lotniczym Ośrodku Badawczym Zhukovsky koło Moskwy. Samolot jest zmodernizowaną wersją Ił-76 z nowym płatem nośnym, wyposażoną w cyfrową awionikę, nowy kokpit ze skomputeryzowanymi przyrządami pokładowymi i wyświetlaczami zamiast standardowych wskaźników. Posiada również nowe silniki Aviadvigatel PS-90A-76 o zmniejszonym zużyciu paliwa.

Rosyjskie Ministerstwo Obrony podpisało kontrakt z producentem na dostarczenie dla armii Rosyjskiej 39 maszyn tego typu do roku 2018. Do 2020 roku zakłady Aviastar planują zbudować 100 egzemplarzy tego samolotu dla różnych odbiorców w Rosjii[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Piotr Butowski, Iliuszyn Ił-76 powraca. Lotnictwo nr 9/2004, s.28-32
  2. Piotr Butowski, Rosyjski kontrakt na Ił-76 i Ił-78 dla Chin. Lotnictwo nr 1/2007, s. 54-55
  3. Lot paraboliczny w samolocie Ił-76 w Rosji. Poczuj stan nieważkości
  4. Ilyushin Il-476 starts test flights. Airliners World nr 6/2013, s.24

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej 1987

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]