Ił-76

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iliuszyn Ił-76
Ił-76 linii Volga-Dnepr
Ił-76 linii Volga-Dnepr
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Uzbekistan
 Rosja
Producent zakłady lotnicze im. W. Czkałowa w Taszkiencie
Rosyjskie Zakłady Lotnicze Aviastar w Uljanowsku
Konstruktor biuro konstrukcyjne Iljuszyna
Typ samolot transportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 6-7 osób
Historia
Data oblotu 25 marca 1971
Lata produkcji Od 1974
Egzemplarze 960+
Dane techniczne
Napęd 4 silniki turboodrzutowe Sołowiew D-30KP
Ciąg 4 × 117,7 kN (4 x 12000 kG)
Wymiary
Rozpiętość 50,5 m
Długość 46,59 m
Szerokość kadłuba 4,80 m
Wysokość 14,76 m
Powierzchnia nośna 301,2 m²
Masa
Własna 89 000 kg (Ił-76), 87 200 kg (Ił-76TD)
Startowa 157 500 kg (Ił-76), 170 000 kg (Ił-76 M/T), 190 000 kg (Ił-76MD/TD), 210 000 kg (Ił-76 MF/TF)
Do lądowania 155 000 kg
Paliwa 84 840 kg
Zapas paliwa 109 480 l
Osiągi
Prędkość maks. 900 km/h
Prędkość przelotowa 750-780 km/h
Pułap 13 000 m
Zasięg 3650 km (Ił-76), 4000 km (Ił-76M/T), 4200 (Ił-76MF/TF) 4400 (Ił-76MD/TD)
Rozbieg 1700 m
Dobieg 900-1000 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
w niektórych samolotach - tylne stanowisko z działkiem GSz-23 kal. 23 mm
Przestrzeń ładunkowa
długość - 20,0 m
szerokość - 3,45 m
wysokość - 3,40 m
Użytkownicy
Rosja, Irak, Iran, Chiny, Ukraina, Białoruś, Indie, Korea Północna

Iljuszyn Ił-76 (ros. Ил-76) jest 4-silnikowym odrzutowym rosyjskim samolotem transportowym zaprojektowanym przez biuro konstrukcyjne im. Iljuszyna. Prototyp oblatany w 1971 roku, seryjna produkcja od 1974 roku w zakładach TAPO znajdujących się w Taszkencie w Uzbekistanie. Dotychczas wyprodukowano 938 egzemplarze tego samolotu. Jest jednym z najpowszechniejszych samolotów transportowych. Istnieją samoloty o nazwie MF jako przedłużonej wersji wojskowej i TF wersji cywilnej.

Samolot został skonstruowany w celu przeniesienia ładunku o wadze 40 ton na odległość 5000 km w czasie krótszym niż 6 godzin i być zdolnym do startu na krótkich pasach startowych oraz móc pracować w niesprzyjających warunkach pogodowych. Konstrukcja była inspirowana C-141 Starlifterem. W 1990 wprowadzono zmodernizowane wersje MD i MT lecz z powodu kłopotów finansowych wyprodukowano ich ograniczoną liczbę[1]. W 1997 produkcję zawieszono. W 2004 r. część samolotów zmodernizowano, wymieniając im silniki[1]. W 2005 r. Chiny zamówiły 34 samoloty w wersji MD oraz 4 cysterny Ił-78[2]. W styczniu 2009 roku Pakistan odebrał pierwszy z 4 zamówionych samolotów Ił-78.

W wersji wojskowej samolot posiada: dwulufowe działko automatyczne kal. 23 mm GSz-23L w ogonie samolotu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy samolot dostarczono do radzieckich Sił Powietrznych w czerwcu 1974 roku. Następnie stał się on głównym radzieckim samolotem transportowym. Od 1976 roku był eksploatowany przez linie Aerofłot.

W latach 1979 – 1991, radzieckie Siły Powietrzne przy pomocy samolotów Ił-76 wykonały 14 700 lotów do Afganistanu, transportując 786 200 żołnierzy oraz 315 800 ton ładunków. Ił-76 przetransportował 89 % wojsk radzieckich oraz 74 % towarów potrzebnych w Afganistanie. Ponieważ afgańscy partyzanci nie mogli z ziemi zestrzeliwać wysoko latających samolotów Ił-76, ich taktyką był atak podczas startu lub lądowania. Samoloty te były trafiane przez rakiety naziemne czy też dużego kalibru karabiny maszynowe, lecz wytrzymałe płatowce były prawie nie do zniszczenia i nawet po atakach nadal sprawnie działały. Ił-76 miał zadziwiająco niski wskaźnik rotacji w okresie konfliktu. Bazując na tym doświadczeniu, większość kanadyjskiego wyposażenia Sił Powietrznych w Afganistanie oblatywała tereny te przy użyciu cywilnej wersji Ił-76. W 2006 roku rosyjskie Siły Powietrzne miały około 200 samolotów Ił-76S. 108 użytkowników cywilnych posiada te samoloty na własność.

Przy użyciu tego samolotu możliwy jest obecnie tzw. lot paraboliczny w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku w pobliżu Moskwy[3].

Ił-476[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2013 roku prototyp Ił-76MD-90A (znany pod nazwą Ił-476) rozpoczął loty testowe w LII im. M.M. Gromowa (lotniczym instytucie badawczym) w Żukowskim. Samolot jest zmodernizowaną wersją Ił-76 z nowym płatem nośnym, wyposażoną w cyfrową awionikę, nowy kokpit ze skomputeryzowanymi przyrządami pokładowymi i wyświetlaczami zamiast standardowych wskaźników. Posiada również nowe silniki Aviadvigatel PS-90A-76 o zmniejszonym zużyciu paliwa.

Ministerstwo Obrony Rosji podpisało kontrakt z producentem na dostarczenie dla WWS RF 39 statków powietrznych tego typu do 2018 r. Do 2020 roku zakłady Aviastar planują zbudować 100 egzemplarzy tego samolotu dla różnych odbiorców w Rosji[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Piotr Butowski, Iliuszyn Ił-76 powraca. Lotnictwo nr 9/2004, s.28-32
  2. Piotr Butowski, Rosyjski kontrakt na Ił-76 i Ił-78 dla Chin. Lotnictwo nr 1/2007, s. 54-55
  3. Lot paraboliczny w samolocie Ił-76 w Rosji. Poczuj stan nieważkości
  4. Ilyushin Il-476 starts test flights. Airliners World nr 6/2013, s.24

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej 1987

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]