Hilarion (Michajłowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Iłarion Makariopolski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hilarion
Stojan Michajłowski
metropolita tyrnowski
Hilarion
Kraj działania  Turcja
Data i miejsce urodzenia 1812
Elena
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1875
Konstantynopol
metropolita tyrnowski
Okres sprawowania 1872-1875
Wyznanie prawosławie
Kościół Egzarchat Bułgarski
Śluby zakonne 1832
Prezbiterat 1833
Chirotonia biskupia 1856
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1856

Hilarion, imię świeckie Stojan Stojanow Michajłowski (ur. 1812 w Elenie, zm. 4 czerwca 1875 w Konstantynopolu) - bułgarski biskup prawosławny, jeden z przywódców Bułgarów w walce o utworzenie samodzielnego narodowego Kościoła prawosławnego, uczestnik bułgarskiego odrodzenia narodowego.

W literaturze określany również jako Hilarion (Iłarion) Makariopolski - zgodnie z bułgarską tradycją zapisu imion prawosławnych hierarchów, w której przymiotnik od nazwy katedry zastępuje nazwisko.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie podstawowe uzyskał w rodzinnym mieście, następnie uczęszczał do greckiej szkoły w Arbanasi. W wieku dwudziestu lat wstąpił do monasteru Chilandar. Przez dwa lata uczył się w szkole w Karies. Następnie w latach 1841-1844 kontynuował edukację w Konstantynopolu, gdzie zatrudnił się jako pisarz w Patriarchacie Konstantynopolitańskim[1].

W 1844[1], razem z mnichem Neofitem (Bozwelim), nawiązał kontakt z Michałem Czajkowskim, agentem emigracyjnej Agencji Wschodniej, wspierającym rozwijający się bułgarski ruch oświatowy i kulturalny[2]. W 1844 skierował do tureckiego wielkiego wezyra pismo z apelem o udzielenie Bułgarom zgody na restytucję Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego[1].

29 lipca 1845 hieromnich Hilarion został z polecenie patriarchy konstantynopolitańskiego, niechętnego aspiracjom Bułgarów, zatrzymany i uwięziony na Athosie. W 1850 duchowny zdołał opuścić monaster i ponownie przybył do Konstantynopola, gdzie w 1852 mianowano go przedstawicielem monasterów Athosu[1].

W 1856 został wyświęcony na biskupa makariopolskiego. W zakres jego obowiązków wchodziła opieka nad kolonią bułgarską w stolicy Turcji[1].

3 kwietnia 1860, podczas wielkanocnej liturgii, Hilarion świadomie nie wymienił imienia patriarchy Konstantynopola w miejscu, gdzie należało modlić się za zwierzchnika odpowiedniego autokefalicznego Kościoła. W ten sposób symbolicznie ogłosił wypowiedzenie mu posłuszeństwa przez prawosławnych Bułgarów. W związku z tym w roku następnym, z inicjatywy patriarchy Konstantynopola, biskup Hilarion i jego bliscy współpracownicy - Paisjusz i Auksencjusz - zostali powtórnie uwięzieni[1].

W 1870 sułtan Abd-ul-Aziz wyraził zgodę na utworzenie autonomicznego Egzarchatu Bułgarskiego w strukturach Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Na soborze cerkiewno-ludowym, który dokonał wyboru pierwszego egzarchy, biskup Hilarion był jednym z kandydatów, lecz sułtan wprost nie zgodził się na jego elekcję (ostatecznie urząd objął metropolita widyński Antym). W 1872 biskup Hilarion objął katedrę tyrnowską i otrzymał godność metropolity. W 1874 zainicjował otwarcie seminarium duchownego św. św. Piotra i Pawła przy monasterze w Laskowcu[1].

Zmarł rok później w Konstantynopolu i został pochowany w sąsiedztwie bułgarskiej cerkwi św. Stefana[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Иларион Макариополски – борецът за църковна независимост
  2. T. Wasilewski: Historia Bułgarii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 150-151. ISBN 8304024667.