I-15bis

I-15bis
I-15bis
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Producent	Zakłady Lotnicze nr. 1
Typ	samolot myśliwski
Konstrukcja	Mieszana
Załoga	jedna osoba
Historia
Lata produkcji	1937- 1940
Wycofanie ze służby	1945
Dane techniczne
Napęd	9-cylindrowy silnik gwiazdowy M-25W
Moc	559 kW (750 KM)
Wymiary
Rozpiętość	Górny płat - 10,20 m Dolny płat - 7,50 m
Długość	6,27 m
Wysokość	2,92 m
Powierzchnia nośna	22,5 m²
Masa
Własna	1310 kg
Startowa	1750 kg
Osiągi
Prędkość maks.	370 km/h na wysokości 3500 m
Prędkość minimalna	105 km/h
Prędkość wznoszenia	na wysokość 5000 m: 6 min 75 s
Pułap	8950 m
Zasięg	525 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe PW-1 kal. 7,62 mm 100 - 110 kg bomb na podwieszeniach zewnętrznych
Użytkownicy
ZSRR, Mongolia, Chiny, Hiszpania
Multimedia w Wikimedia Commons

I-15bis - samolot myśliwski produkcji ZSRR z okresu przed II wojną światową. Modyfikacja samolotu I-15.

Historia

W 1936 przystąpiono do prac związanych z modernizacją samolotu myśliwskiego I-15. Była ona prowadzona w Fabryce nr 84 w Chimkach pod Moskwą. Prace prowadził zespół pod kierunkiem konstruktora samolotu N. Polikarpowa. Prace postępowały bardzo szybko. Już w styczniu 1937, wstępny projekt, został przekazany do akceptacji. Modernizacja konstrukcji samolotu I-15 obejmowała:

• Wzmocnienie konstrukcji.
• Zastosowanie silnika o większej mocy. Zamiast silnika Wright "Cyclone", zaproponowano zastosowanie silnika M-25B.
• Głowice silnika osłonięte zostały pierścieniem NACA.
• Zastosowano kołpak śmigła.
• Zmodyfikowana centralna sekcja górnego płata. Zamiast płata łączącego się z kadłubem, posiadającego kształt litery M (tzw. polskie skrzydło) - zastosowano płat prosty, przechodzący nad kadłubem. Zwiększono jego rozpiętość i powierzchnię nośną.
• Zastosowano kółko ogonowe, zamiast płozy.
• Zastosowano większe koła podwozia głównego.
• Polepszono aerodynamikę kadłuba i zastosowano zamkniętą kabinę pilota.

Nie wszystkie usprawnienia udało się wprowadzić w samolotach seryjnych. Kółko ogonowe zaczęło być montowane dopiero od 1939. Wcześniej stosowana była płoza ogonowa. Zamkniętej kabiny pilota nie udało się, pomimo wielu wysiłków, wprowadzić.Piloci doświadczalni, a także piloci wojskowi nie zaakceptowali nowej kabiny. Z tego powodu nowy samolot miał w dalszym ciągu otwartą kabinę pilota, osłoniętą tylko wiatrochronem. Produkcję seryjną samolotu rozpoczęto w Fabryce nr. 1 w Moskwie. Pierwszy płatowiec był gotowy w kwietniu 1937. Próby państwowe samolotu I-15bis odbyły się w okresie sierpień-październik 1937. Wykazały one jego całkowity brak zdolności bojowych. Mimo to produkcję kontynuowano. W 1937 wyprodukowano ok. 100 samolotów. Równocześnie podjęto działania w celu dalszego ulepszenia samolotu. Dążono do obniżenia jego masy. Mimo to jednak ocena pilotów wojskowych była dla niego nieprzychylna. Oceniali oni nowy samolot jako gorszy od I-15. Samolot był bardziej ospały w trakcie wykonywania akrobacji. Kołpak śmigła ulegał szybko uszkodzeniom. Kabina pilota była większa niż w I-15, lecz źle oceniono wiatrochron, który był zbyt wąski, a także zniekształcał widoczność. Zwrócono też uwagę na zwiększone drgania silnika. Po usunięciu większości niedomagań, uznano samolot za nadający się do produkcji seryjnej, a także eksploatacji w jednostkach bojowych. W 1938 rozpoczęła się oficjalna produkcja seryjna. Samoloty wyprodukowane w 1937, zaliczono do produkcji z 1938. W 1939 były wytwarzane równolegle z wchodzącymi właśnie do produkcji samolotami I-153. Produkcja samolotów I-15bis została zakończona w 1939. Jednak w 1940 wyprodukowano jeszcze kilka sztuk ze zgromadzonych zapasów materiałowych. Ogółem produkcja wyniosła 2408 szt.

	I-15 bis   Myśliwiec I-15 bis podczas współczesnego pokazu lotniczego
Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.