I-15bis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
I-15bis
I-15bis
I-15bis
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze nr. 1
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja Mieszana
Załoga jedna osoba
Historia
Lata produkcji 1937- 1940
Wycofanie ze służby 1945
Dane techniczne
Napęd 9-cylindrowy silnik gwiazdowy M-25W
Moc 559 kW (750 KM)
Wymiary
Rozpiętość Górny płat - 10,20 m
Dolny płat - 7,50 m
Długość 6,27 m
Wysokość 2,92 m
Powierzchnia nośna 22,5 m²
Masa
Własna 1310 kg
Startowa 1750 kg
Osiągi
Prędkość maks. 370 km/h na wysokości 3500 m
Prędkość minimalna 105 km/h
Prędkość wznoszenia na wysokość 5000 m: 6 min 75 s
Pułap 8950 m
Zasięg 525 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe PW-1 kal. 7,62 mm
100 - 110 kg bomb na podwieszeniach zewnętrznych
Użytkownicy
ZSRR, Mongolia, Chiny, Hiszpania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

I-15bis - samolot myśliwski produkcji ZSRR z okresu przed II wojną światową. Modyfikacja samolotu I-15.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1936 przystąpiono do prac związanych z modernizacją samolotu myśliwskiego I-15. Była ona prowadzona w Fabryce nr 84 w Chimkach pod Moskwą. Prace prowadził zespół pod kierunkiem konstruktora samolotu N. Polikarpowa. Prace postępowały bardzo szybko. Już w styczniu 1937, wstępny projekt, został przekazany do akceptacji. Modernizacja konstrukcji samolotu I-15 obejmowała:

  • Wzmocnienie konstrukcji.
  • Zastosowanie silnika o większej mocy. Zamiast silnika Wright "Cyclone", zaproponowano zastosowanie silnika M-25B.
  • Głowice silnika osłonięte zostały pierścieniem NACA.
  • Zastosowano kołpak śmigła.
  • Zmodyfikowana centralna sekcja górnego płata. Zamiast płata łączącego się z kadłubem, posiadającego kształt litery M (tzw. polskie skrzydło) - zastosowano płat prosty, przechodzący nad kadłubem. Zwiększono jego rozpiętość i powierzchnię nośną.
  • Zastosowano kółko ogonowe, zamiast płozy.
  • Zastosowano większe koła podwozia głównego.
  • Polepszono aerodynamikę kadłuba i zastosowano zamkniętą kabinę pilota.

Nie wszystkie usprawnienia udało się wprowadzić w samolotach seryjnych. Kółko ogonowe zaczęło być montowane dopiero od 1939. Wcześniej stosowana była płoza ogonowa. Zamkniętej kabiny pilota nie udało się, pomimo wielu wysiłków, wprowadzić.Piloci doświadczalni, a także piloci wojskowi nie zaakceptowali nowej kabiny. Z tego powodu nowy samolot miał w dalszym ciągu otwartą kabinę pilota, osłoniętą tylko wiatrochronem. Produkcję seryjną samolotu rozpoczęto w Fabryce nr. 1 w Moskwie. Pierwszy płatowiec był gotowy w kwietniu 1937. Próby państwowe samolotu I-15bis odbyły się w okresie sierpień-październik 1937. Wykazały one jego całkowity brak zdolności bojowych. Mimo to produkcję kontynuowano. W 1937 wyprodukowano ok. 100 samolotów. Równocześnie podjęto działania w celu dalszego ulepszenia samolotu. Dążono do obniżenia jego masy. Mimo to jednak ocena pilotów wojskowych była dla niego nieprzychylna. Oceniali oni nowy samolot jako gorszy od I-15. Samolot był bardziej ospały w trakcie wykonywania akrobacji. Kołpak śmigła ulegał szybko uszkodzeniom. Kabina pilota była większa niż w I-15, lecz źle oceniono wiatrochron, który był zbyt wąski, a także zniekształcał widoczność. Zwrócono też uwagę na zwiększone drgania silnika. Po usunięciu większości niedomagań, uznano samolot za nadający się do produkcji seryjnej, a także eksploatacji w jednostkach bojowych. W 1938 rozpoczęła się oficjalna produkcja seryjna. Samoloty wyprodukowane w 1937, zaliczono do produkcji z 1938. W 1939 były wytwarzane równolegle z wchodzącymi właśnie do produkcji samolotami I-153. Produkcja samolotów I-15bis została zakończona w 1939. Jednak w 1940 wyprodukowano jeszcze kilka sztuk ze zgromadzonych zapasów materiałowych. Ogółem produkcja wyniosła 2408 szt.


Plik wideo I-15 bis

Myśliwiec I-15 bis podczas współczesnego pokazu lotniczego

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.