I-16

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
I-16 Typ 24
I-16 Typ 24
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor Polikarpow
Typ jednomiejscowy samolot myśliwski
Konstrukcja mieszana
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1933
Lata produkcji 1934-1942
Dane techniczne
Napęd 1 x 9-cylindrowy silnik gwiazdowy Szestow M-63 chłodzony powietrzem
Moc 820 kW (1100 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9 m
Długość 6,13 m
Wysokość 3,25 m
Powierzchnia nośna 14,49 m²
Masa
Własna 1490 kg
Startowa 2095 kg
Osiągi
Prędkość maks. 525 km/h
Prędkość wznoszenia 14,7 m/s
Pułap 9700 m
Zasięg 700 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
– dwa karabiny maszynowe 7,62 mm w górnej przedniej części kadłuba
– dwa karabiny maszynowe 7,62 mm lub działka 20 mm w krawędziach natarcia skrzydeł
– ładunek 500 kg bomb i pocisków rakietowych na podwieszeniach zewnętrznych
Użytkownicy
ZSRR, Hiszpania, Chiny, Finlandia
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Polikarpow I-16 – jednomiejscowy samolot myśliwski i myśliwsko-bombowy produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choć I-16 opracowano mniej więcej w tym samym czasie co I-15, to jednak podstawowa koncepcja jego konstrukcji była znacznie nowocześniejsza. Samolot był pierwszym na świecie myśliwcem dolnopłatowym z chowanym podwoziem (chociaż w celu jego schowania należało wykonać 44 obroty korbką umieszczoną na prawej burcie samolotu). Prototyp oblatał Walery Czkałow w roku 1933, który stwierdził po oblocie, że "dobra to maszyna, może tylko trochę trudna, ale będzie z niej pożytek". Natychmiast wyszły na jaw kłopoty z własnościami pilotażowymi wynikające ze zbyt krótkiego kadłuba. Mimo to samolot wszedł do masowej produkcji (ogółem wyprodukowano 7005 samolotów bojowych oraz około 1640 dwumiejscowych maszyn szkolnych). Myśliwce te służyły do roku 1942, ponosząc na początku wojny bardzo duże straty. Do strat tych przyczyniły się właściwości lotne samolotu i niedostateczne wyszkolenie młodych pilotów kierowanych na front. I-16 był produkowany w 10 podstawowych wersjach, począwszy od I-16 Tip 1, z silnikiem gwiazdowym M-22 o mocy 480 KM, do I-16 Tip 24, z jeszcze mocniejszym silnikiem oraz znacznie cięższym i bardziej zróżnicowanym uzbrojeniem.

Samolot uchodził za trudny w pilotażu, przyczyniał się do tego m.in. krótki kadłub i wynikająca z tego mała stateczność podłużna. Duża średnica silnika gwiazdowego utrudniała widoczność podczas podchodzenia do lądowania, mała rozpiętość powodowała trudności pilotażowe przy małych prędkościach. Na konstrukcji I-16 widać wyraźnie wpływ koncepcji samolotu Gee Bee, znanego z licznych rekordów i katastrof.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • I-16 Typ 1 – z silnikiem M-22 o mocy 480 KM, uzbrojony w dwa km-y 7,62mmm
  • I-16 Typ 5 – z silnikiem M-25 o mocy 700 KM i krytą kabiną, uzbrojony w dwa km-y 7,62mm
  • I-16 Typ 6 – z trzema karabinami maszynowymi 7,62 mm
  • I-16 Typ 10 – zwiększono uzbrojenie do 4 km-ów 7,62mm i zrezygnowano z krytej kabiny dla poprawienia widoczności
  • I-16 Typ 17 z silnikiem o mocy 780 KM, uzbrojony w dwa km-y 7,62mm i dwa działka 20mm
  • I-16 Typ 18 z silnikiem M-62 o mocy 920 KM, uzbrojony w cztery km-y 7,62mm
  • I-16 Typ 24 – z silnikiem Szestow M-63 o mocy 1100 KM, uzbrojony w dwa km-y 7,62mm, jeden wielkokalibrowy km 12,7mm, dwa działka 20mm oraz sześć pocisków rakietowych RS-82
  • UTI-4 – samolot szkolny (wyprodukowano około 1640 sztuk)
  • I-16 SPB - specjalna wersja I-16, mogła być podłączona do samolotów TB-3 SPB
Zniszczony na lotnisku Polikarpow UTI-4 – dwumiejscowa wersja I-16. Rosja 1941

W latach 90. XX wieku sześć wraków I-16 zostało odnalezionych w Rosji i wyremontowanych w Nowosybirsku do stanu lotnego dla kolekcji Wanaka w Nowej Zelandii, część z nich trafiła później do innych kolekcji[1].

Przypisy

  1. Luigino Caliaro: Flight of the "Rata", "Aircraft" nr 11/2009, vol.42, ss.21-22 (ang.)