I-5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
I-5
I-5
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor Polikarpow
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej ze stałym podwoziem
Załoga 1
Historia
Data oblotu 29 kwietnia 1930
Lata produkcji 19311934
Wycofanie ze służby 1942
Egzemplarze 803
Dane techniczne
Napęd 9-cylindrowy silnik gwiazdowy
Szwecow M-22
Moc 358 kW (480 KM)
Wymiary
Rozpiętość 10,24 m
Długość 6,78 m
Powierzchnia nośna 21,3 m²
Masa
Własna 934 kg
Startowa 1355 kg
Osiągi
Prędkość maks. na poziomie morza: 278 km/h
Pułap 7 500 m
Zasięg 660 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 × karabin maszynowy PW-1 kal. 7,62 mm
2× 20 kg bomb
Użytkownicy
ZSRR

I-5 (ros. И-5) − radziecki, jednosilnikowy, dwupłatowy samolot myśliwski. W latach 1933-1936 podstawowy myśliwiec ZSRR. Od 1931 do 1934 roku, łącznie z prototypami, wyprodukowano 803 maszyny tego typu.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany przez Nikołaja Polikaprowa we współpracy z Dymitrem Grigorowiczem na podstawie projektu I-6 (И-6). Doświadczalny I powstał w trzech wariantach. Pierwszy prototyp BT-11 oblatano 29 kwietnia 1930 roku. Następne prototypy różniły się od poprzedników silnikiem. Pierwszy miał brytyjski silnik Bristol Jupiter VII, drugi - Bristol Jupiter VI, a trzeci wyposażony był w radziecki silnik M-15 (2-М15). Dwa pierwsze prototypy miały swoje nazwy - odpowiednio - Клим Ворошилов (Klim Woroszyłow) i Подарок XVI партсъезду (Dar XVI Zjazdu Partii). Trzeci projekt, prócz jednostki napędowej, miał inną pokrywą silnika, całkowicie zakrywającą cylindry. Pierwszy lot trzeciego prototypu odbył się 1 lipca. Żaden z samolotów koncepcyjnych nie miał osłon na koła, które zostały wprowadzone podczas produkcji seryjnej. Od sierpnia do września 1930 roku wyprodukowano małą serię 7 maszyn na potrzeby wojska.

Produkcja seryjna[edytuj | edytuj kod]

Produkcja I-5 rozpoczęła się dopiero pod koniec 1931 roku w zakładzie nr 21 w Niżnym Nowogrodzie. Silnik M-15 montowany w trzecim prototypie, jeszcze przed wejściem do produkcji seryjnej zamieniono na M-22 o mocy 480 KM. Głównym uzbrojeniem samolotu były 2 karabiny maszynowe PW-1 z zapasem 1200 naboi. Oprócz tego maszyna mogła zabrać maksymalnie 40 kg bomb. 10 samolotów otrzymało 4 karabiny PW-1 z zapasem 1000 pocisków na karabin.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot był jednomiejscowym dwupłatem ze stałym podwoziem i niewielkim kółkiem ogonowym. Konstrukcja maszyny była mieszana. Kadłub i rama silnika wykonane były z kratownicy ze spawanych rury stalowych. Podłużnice ramy wykonano z duraluminium, całość pokryto płótnem. Górne skrzydło składało się z trzech części: wewnętrznej duraluminiowej i zewnętrznych drewnianych. Dolne skrzydło było całkowicie drewniane. Łącznikiem były duraluminiowe kolumny w kształcie litery N. Klapy i lotki miały szkielet metalowy, opięty płótnem.

Wykorzystanie w walce[edytuj | edytuj kod]

I-5 wycofano z wyposażenia Radzieckich Sił Powietrznych w 1939 roku. Po zakończeniu służby, wiele maszyn tego typu przeniesiono do lokalnych aeroklubów.

W 1941 roku, z powodu dużych strat w czasie operacji Barbarossa lotnictwo ZSRR przywracało do służby starsze typy maszyn. Również I-5 wróciło do lotów bojowych jako samoloty szturmowe i nocne bombowce. Przestarzałe samoloty szkolne naprędce uzbrajano i wysyłano na linię frontu. Wielka Wojna Ojczyźniana była pierwszym konfliktem, w którym I-5 brały udział.

Od października 1941 do stycznia 1942 roku samoloty były na wyposażeniu 11. Pułku Lotniczego Floty Czarnomorskiej, stacjonującym na Krymie: w 2. Eskadrze Szturmowej 5 OA oraz w 604 i 605 Eskadrze Myśliwsko-Bombowej[1].

Inne wersje[edytuj | edytuj kod]

  • I-5 UTI-1 — I-5 przebudowany na samolot szkolno-treningowy. Kokpit przesunięto do przodu i dodano drugie miejsce wraz z urządzeniami sterowymi dla ucznia. W 1934 roku przebudowano tak około 20 samolotów wersji podstawowej.
  • I-5 bis — planowany, ulepszony wariant I-5. Ze względu na kłopoty z badaniami technicznymi nie został wprowadzony do produkcji, jednak wiele usprawnień wprowadzono do standardowej wersji bez zmiany nazwy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. «Авиамастер» (Aviamaster) 6/2001.