ICE 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ICE 1
ICE 401 070 Unter Oberndorf.jpg
Producent AEG, ABB, Henschel, Krauss-Maffei, Krupp, Siemens Niemcy
Lata budowy 1989–1993
Liczba miejsc siedzących 685
Masa służbowa 795 t [1]
Długość całkowita 358 m
Szerokość 3070 mm
Wysokość 3840 mm
Napięcie zasilania 15 kV 16,7 Hz AC
Moc ciągła 9600 kW
Prędkość konstrukcyjna 280 km/h
Portal Portal Transport szynowy

ICE 1 – skład dużych prędkości produkowany w latach 1989–1993 dla kolei niemieckich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Doświadczenie zdobyte w trakcie testowania ICE-V zostało wykorzystane w trakcie produkcji pierwszej serii ICE. Zaledwie trzy lata po zaprezentowaniu ICE-V kolej niemiecka w 1988 roku podpisała kontrakt na wyprodukowanie 82 wagonów silnikowych. Wagony produkowano w zakładach Krauss-Maffei w Monachium. W dniu 26 września 1989 roku została przeprowadzona pierwsza jazda testowa wagonu silnikowego przez Krauss-Maffei. Pierwsze testy dwóch połączonych wagonów silnikowych przeprowadzono pod koniec czerwca 1990 roku z braku wagonów doczepnych. Skład był zasilany przez pojedynczy pantograf. Kilka miesięcy później, pierwszy dwunastowagonowy skład rozpoczął jazdy testowe. Testy odometryczne przeprowadzano na linii z Würzburga do Fuldy. 23 lipca 1990 roku dodatkowo zostało zamówionych 19 składów przystosowanych do eksploatowania na szwajcarskich kolejach. Uruchomienie połączeń dalekobieżnych ICE nastąpiło 2 czerwca 1991 roku[2].

Przypisy