IC 418

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Współrzędne: Astronomia 05h27m28,20s; -12°41'50,26"

IC 418
Mgławica planetarna Spirograf (HST)
Mgławica planetarna Spirograf (HST)
Odkrywca Williamina Fleming
Data odkrycia 1871
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Zając
Typ mgławica planetarna
Rektascensja 05h 27m 28,2037s
Deklinacja -12° 41' 50,265"
Odległość 2000 ly (600 pc)
Jasność pozorna mgławicy 9,6m
Rozmiary kątowe 30"
Charakterystyka fizyczna
Wymiary 0,3 ly

IC 418 (znana również jako Mgławica Spirograf) – mgławica planetarna znajdująca się w konstelacji Zająca. Została odkryta przez Williaminę Fleming w 1871 roku. IC 418 znajduje się w odległości około 2000 lat świetlnych od Ziemi i rozciąga na obszarze 0,3 roku świetlnego.

Nazwa Mgławica Spirograf została nadana tej mgławicy ze względu na podobieństwo do figur powstających przy użyciu spirografu – cyklicznego narzędzia rysującego. Mgławica posiada wyjątkową strukturę, której pochodzenie nie zostało jeszcze wyjaśnione. Prawdopodobnie jest ona związana z chaotycznym wiatrem pochodzącym od centralnej gwiazdy zmiennej, która w nieprzewidywalny sposób zmienia swoją jasność w okresie zaledwie kilku godzin. Z przeprowadzonych badań wynika, że kilka milionów lat temu IC 418 tworzyła gwiazda podobna do Słońca. Kilka tysięcy lat później w wyniku ewolucji gwiazda ta stała się czerwonym olbrzymem. Wyczerpywanie się paliwa jądrowego doprowadziło do odrzucenia zewnętrznych warstw gwiazdy i powstania mgławicy planetarnej. Centralnym obiektem mgławicy jest gorące jądro, które w przyszłości stanie się białym karłem. Świecenie atomów otaczających mgławicę jest spowodowane przez promieniowanie pochodzące z jądra IC 418[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]