Pokój toruński 1466
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z II pokój toruński)
II pokój toruński – traktat zawarty w Toruniu 19 października 1466 między Polską, a Krzyżakami, kończący wojnę trzynastoletnią, trwającą w latach 1454-1466. Oryginał dokumentu przechowywany jest na zamku w Lidzbarku Warmińskim.
Spis treści |
[edytuj] Postanowienia II pokoju toruńskiego
[edytuj] Ziemie inkorporowane do Królestwa Polskiego
- Królestwo Polskie odzyskało Pomorze Gdańskie z Gdańskiem (jako Prusy Królewskie), ziemię chełmińską i ziemię michałowską
- Polska uzyskała Warmię i Powiśle z Żuławami, a w ich obrębie miasta pruskie, m.in. Malbork i Elbląg
[edytuj] Zobowiązania wielkiego mistrza krzyżackiego
- każdy nowo obrany mistrz miał w ciągu 6 miesięcy złożyć królowi polskiemu hołd lenny
- wielki mistrz stawał się senatorem królewskim, zobowiązanym do uczestnictwa w radzie królewskiej na wezwanie władcy polskiego z prawem udziału w elekcji nowego władcy włącznie
- wielki mistrz miał obowiązek udzielenia pomocy zbrojnej Polsce[1] i był ograniczony w sprawach polityki zagranicznej na rzecz króla polskiego
[edytuj] Inne
- traktat zabraniał Krzyżakom zabiegania o zwolnienie z przysięgi wierności, składanej królowi polskiemu i korzystania z ewentualnie udzielonego zwolnienia[2]
- skład Zakonu, do połowy stanu miał być werbowany spośród poddanych Królestwa Polskiego tj. Korony i królewskiej części Prus
- traktat zapewniał amnestię dla poddanych króla polskiego i Zakonu
- zapewniał swobodę kontaktów handlowych na terenach całych Prus
- dokonano sekularyzacji biskupstwa chełmińskiego, poddając je zwierzchnictwu arcybiskupa gnieźnieńskiego, sekretarza królewskiego Wincentego Kiełbasy.
- biskupstwo pomezańskie nie uległo sekularyzacji, ale zostało również oddane pod zwierzchnictwo - tym razem tylko dożywotnio - Wincentego Kiełbasy
- traktat miał być potwierdzony przez papiestwo, które formalnie utrzymywało zwierzchnictwo nad Prusami
Ziemie lenne Królestwa Polskiego zorganizowano w Prusach Zakonnych, ze stolicą w Królewcu.
