II symfonia Beethovena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

II symfonia D-dur op. 36 Ludwiga van Beethovena powstała w latach 1801-1802, głównie podczas pobytu kompozytora w Heilbad Heiligenstadt. Premiera miała miejsce 5 kwietnia 1803 r. w Wiedniu.

Należy do schyłku pierwszego, wczesnego okresu twórczości Beethovena. Choć skomponowana w tragicznym dla kompozytora okresie, w którym zdał on sobie sprawę, że jego głuchota nasila się i prawdopodobnie nie zostanie wyleczona, II symfonia jest jedną z najradośniejszych w jego dorobku; dzieło skrzy się dowcipem, choć zawiera także momenty dramatyczne, charakterystyczne dla Beethovena zwłaszcza w latach późniejszych.

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Skład orkiestry[edytuj | edytuj kod]

Forma[edytuj | edytuj kod]

Symfonia składa się ze standardowych 4 części; część I poprzedzona jest rozbudowanym wolnym wstępem.

  1. Adagio molto (metrum 3/4) — Allegro con brio (metrum 4/4),
  2. Larghetto (metrum 6/8),
  3. Scherzo. Allegro (metrum 3/4),
  4. Allegro molto (metrum 2/2),