IRB Women's Sevens World Series

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
IRB Women's Sevens World Series
Sports current event.svg 2013/2014
Dyscyplina rugby 7
Organizator rozgrywek IRB
Data założenia sezon 2012/2013
Rozgrywki
Liczba drużyn 12
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca  Nowa Zelandia
Obecny zwycięzca  Nowa Zelandia
Najwięcej zwycięstw  Nowa Zelandia (2)
Oficjalna strona internetowa

IRB Women's Sevens World Series – coroczna seria turniejów dla żeńskich reprezentacji narodowych w rugby 7 organizowana przez IRB od sezonu 2012/2013, odpowiednik męskiego IRB Sevens World Series. Zwycięzcą w danym sezonie zostaje zespół, który podczas całego cyklu zdobędzie najwięcej punktów, które są przyznawane za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym turnieju. Turnieje trwają dwa dni i występuje w nich dwanaście reprezentacji, zarówno stali uczestnicy cyklu, jak i regionalni kwalifikanci. IRB przewiduje, że zawody te staną się częścią eliminacji do żeńskiego turnieju olimpijskiego.

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Turniej Kraj Miasto Stadion Data
Dubai Women's Sevens 2013  Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj The Sevens 28–30 listopada 2013
USA Women's Sevens 2014  Stany Zjednoczone Atlanta Fifth Third Bank Stadium 15-16 lutego 2014
Brasil Women's Sevens 2014  Brazylia São Paulo Arena Barueri 21-22 lutego 2014
China Women's Sevens 2014  Chiny Kanton Guangzhou University Town Stadium 4-6 kwietnia 2014
Amsterdam Women's Sevens 2014  Holandia Amsterdam Nationaal Rugby Centrum Amsterdam 16-17 maja 2014

Stali uczestnicy cyklu:  Anglia,  Australia,  Hiszpania,  Irlandia,  Kanada,  Nowa Zelandia,  Rosja,  Stany Zjednoczone.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z przyjęciem rugby 7 w poczet sportów olimpijskich, a także sukcesem inauguracyjnej edycji żeńskiego Pucharu Świata w roku 2009, IRB postanowiła zrewidować istniejący system kobiecych rozgrywek. Przygotowany raport wskazywał między innymi na potencjał rozwoju liczony zarówno popularnością tego sportu, jak i liczbą aktywnych zawodniczek, choć jednocześnie też ukazywał istniejące luki – brak rozgrywek organizowanych przez IRB, a zarazem istnienie jedynie kilku nieoficjalnych zaproszeniowych turniejów ponadregionalnych, co przekładało się na brak regularnego dostępu reprezentacji narodowych do rywalizacji na najwyższym poziomie. Zarysowała się wobec tego konieczność stworzenia globalnych zawodów, które ostatecznie wraz z turniejami regionalnymi miałyby stanowić system kwalifikacji do igrzysk olimpijskich, a także same w sobie podnieść poziom gry uczestniczących zespołów[1].

Stworzony plan rozwoju żeńskiego rugby w latach 2011–2016 (IRB Women's Rugby Plan 2011–2016) przewidywał zatem zorganizowanie cyklu turniejów dla kobiecych reprezentacji narodowych na wzór męskiego IRB Sevens World Series. Miałby on się stać motorem rozwoju tej dyscypliny wśród członków IRB, poprzez system kwalifikacji do niego wzmocnić regionalne turnieje, przyciągnąć kolejnych fanów i zawodników, a ostatecznie stać się samowystarczalnym finansowo[1][2]. Pierwszym krokiem w tym kierunku był IRB Women's Sevens Challenge Cup, który składał się z trzech niezależnych turniejów (w Dubaju[3], Hongkongu[4] i Londynie[5]) zorganizowanych wraz z odbywającymi się wówczas zawodami męskimi, które wchodziły w skład IRB Sevens World Series sezonu 2011/2012[6][7].

W październiku 2012 roku IRB ogłosiła stworzenie Women's Sevens World Series składającego się w inauguracyjnym sezonie z czterech turniejów: w Dubaju, Houston, Kantonie i Amsterdamie. Tylko pierwszy z nich został rozegrany łącznie z turniejem męskim, pozostałe zaś stanowiły odrębne zawody. Liczbę drużyn w każdym z turniejów ustalono na dwanaście, z czego sześć uczestniczyło we wszystkich zawodach sezonu, pozostałe natomiast były wyłaniane w drodze eliminacji bądź rankingów z sześciu regionów podległych IRB[8]. Zwyciężając w trzech z czterech zawodów, w całym sezonie triumfowały Nowozelandki[9].

Tuż po zakończeniu inauguracyjnego cyklu IRB ogłosiła, że status core teams w sezonie 2013/2014 otrzyma czołowa ósemka Pucharu Świata 2013, informując jednocześnie, iż odnotowała duże zainteresowanie od potencjalnych gospodarzy planowanych turniejów[10]. Do każdego z turniejów została zaproszona Brazylia[11], pozostali uczestnicy byli ogłaszani przed poszczególnymi turniejami[12][13].

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w przypadku męskich rozgrywek zwycięzcą w danym sezonie zostaje zespół, który podczas całego cyklu zdobędzie najwięcej punktów przyznawanych za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym turnieju. Każde z zawodów gromadzą dwanaście reprezentacji, z których część jest stałymi uczestnikami cyklu, pozostałe natomiast są wyłaniane w drodze regionalnych eliminacji bądź rankingów.

W inauguracyjnym sezonie rozgrywek stałymi uczestnikami (core teams) są Anglia, Australia, Kanada, Holandia, Nowa Zelandia i USA[8]. Pozostałe drużyny uczestniczące w poszczególnych turniejach zostały ogłoszone w październiku[14] i grudniu 2012 roku[15].

Za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym z turniejów przyznawane są punkty liczone do klasyfikacji generalnej[16]:

Miejsce Punktacja
1 20
2 18
3 16
4 14
5 12
6 10
7 8
8 6
9 4
10 3
11 2
12 1

Edycje[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2012-2013[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja punktowa
Pozycja Reprezentacja Punkty
1  Nowa Zelandia 74
2  Anglia 60
3  Kanada 52
4  Stany Zjednoczone 48
5  Australia 46
6  Rosja 40
7  Holandia 30
8  Republika Południowej Afryki 27
Turnieje
Data Turniej Stadion Zwycięzca
30 listopada–1 grudnia 2012 Dubai Sevens The Sevens, Dubaj  Nowa Zelandia
1-2 lutego 2013 USA Sevens BBVA Compass Stadium, Houston  Anglia
30-31 marca 2013 China Sevens University Town Stadium, Kanton  Nowa Zelandia
17-18 maja 2013 Amsterdam Sevens NRC, Amsterdam  Nowa Zelandia

Sezon 2013-2014[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja punktowa
Pozycja Reprezentacja Punkty
1  Nowa Zelandia 96
2  Australia 92
3  Kanada 80
4  Anglia 60
5  Rosja 56
6  Hiszpania 41
7  Stany Zjednoczone 38
8  Francja 21
Turnieje
Data Turniej Stadion Zwycięzca
28–29 listopada 2013 Dubai Sevens The Sevens, Dubaj  Australia
15-16 lutego 2014 USA Sevens Fifth Third Bank Stadium, Atlanta  Nowa Zelandia
21-22 lutego 2014 Brasil Sevens Arena Barueri, São Paulo  Australia
4-6 kwietnia 2014 China Sevens University Town Stadium, Kanton  Nowa Zelandia
16-17 maja 2014 Amsterdam Sevens NRC, Amsterdam  Nowa Zelandia

Przypisy

  1. 1,0 1,1 IRB Women's Rugby Plan 2011–2016 (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  2. Global boost for Women's Rugby (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  3. First IRB Women’s Sevens event announced (ang.). irbsevens.com. [dostęp 2012-11-01].
  4. Hong Kong to welcome Women's Sevens stars (ang.). irbsevens.com. [dostęp 2012-11-01].
  5. Pools set for Women's Challenge Cup in London (ang.). irbsevens.com. [dostęp 2012-11-01].
  6. Lapasset hails Women’s Sevens Challenge Cup (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  7. IRB Women's Challenge Cup: 2011/12 look back (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  8. 8,0 8,1 IRB announces Women’s Sevens World Series (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  9. NZ win Amsterdam Sevens and WSWS (ang.). irb.com. [dostęp 2013-05-20].
  10. First WSWS hailed as great success (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2013-05-31].
  11. Schedule announced for 2013/14 Women's Series (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2014-01-18].
  12. Pools and schedules announced for Dubai (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2014-01-18].
  13. Pools and schedule announced for Atlanta 7s (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2014-01-18].
  14. Women's teams announced for Dubai Sevens (ang.). irb.com. [dostęp 2012-12-18].
  15. Invited teams announced for Women's Series (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2012-12-18].
  16. Rules (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2012-12-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]