IRB Women's Sevens World Series (2012/2013)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
IRB Women's Sevens World Series 2012/2013
Gtk-go-back-ltr.svg 2013/2014 Gtk-go-forward-ltr.svg
Szczegóły turnieju
Termin 30 listopada 2012-18 maja 2013
Liczba drużyn 12 (z 6 konfederacji)
Stadiony 4 (w 4 miastach)
Gold medal blank.svg I miejsce  Nowa Zelandia
Silver medal blank.svg II miejsce  Anglia
Bronze medal blank.svg III miejsce  Kanada
Statystyki turnieju
Najlepszy zawodnik Nowa Zelandia Portia Woodman (105)[1]
Najwięcej przyłożeń Nowa Zelandia Portia Woodman (21)[2]
Media
www

IRB Women's Sevens World Series (2012/2013) – inauguracyjna edycja IRB Women's Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla żeńskich reprezentacji narodowych w rugby 7.

W październiku 2012 roku IRB ogłosiła, że sezon będzie się składać z czterech turniejów – w Dubaju, Houston, Kantonie i Amsterdamie – rozegranych w okresie od listopada 2012 do maja 2013 roku. Tylko pierwszy z nich odbył się łącznie z turniejem męskim, pozostałe zaś stanowiły odrębne zawody. Liczbę drużyn w każdym z turniejów ustalono na dwanaście, z czego sześć uczestniczyło we wszystkich zawodach sezonu, pozostałe natomiast wyłaniono w drodze eliminacji bądź rankingów z sześciu regionów podległych IRB[3]. Panel sędziowski cyklu składał się jedynie z kobiet[4].

Zwyciężając w trzech z czterech zawodów, w inauguracyjnym cyklu triumfowały Nowozelandki, a ich przedstawicielka Portia Woodman została najlepszą pod względem zdobytych punktów (105) i przyłożeń (21)[5][6].

Kalendarz[edytuj | edytuj kod]

Turniej Kraj Miasto Stadion Data
Dubai Women's Sevens 2012  Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj The Sevens 30 listopada–1 grudnia 2012
USA Women's Sevens 2013  Stany Zjednoczone Houston BBVA Compass Stadium 1-2 lutego 2013
China Women's Sevens 2013  Chiny Kanton Guangzhou University Town Stadium 30-31 marca 2013
Amsterdam Women's Sevens 2013  Holandia Amsterdam Nationaal Rugby Centrum Amsterdam 17-18 maja 2013

System rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak w przypadku męskich rozgrywek zwycięzcą cyklu zostanie zespół, który podczas całego sezonu zdobędzie najwięcej punktów przyznawanych za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym turnieju. Każde z zawodów gromadzą dwanaście reprezentacji, z których sześć (Anglia, Australia, Kanada, Holandia, Nowa Zelandia i USA) jest stałymi uczestnikami cyklu (core teams), pozostałe natomiast są wyłaniane w drodze regionalnych eliminacji bądź rankingów[3]. Zostały one ogłoszone w październiku[7] i grudniu 2012 roku[8].

core teams Dubaj USA Chiny Amsterdam
 Anglia  Brazylia  Argentyna  Brazylia  Brazylia
 Australia  Chiny  Brazylia  Chiny  Chiny
 Holandia  Francja  Japonia  Fidżi  Francja
 Kanada  Hiszpania  Republika Południowej Afryki  Irlandia  Hiszpania
 Nowa Zelandia  Republika Południowej Afryki  Rosja  Japonia  Republika Południowej Afryki
 Stany Zjednoczone  Rosja  Trynidad i Tobago  Tunezja  Rosja

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogą liczyć maksymalnie dwanaście zawodniczek. W fazie grupowej spotkania toczone są bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługuje odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. Po jej zakończeniu ustalany jest ranking – pierwsze osiem zespołów awansuje do ćwierćfinałów, pozostała czwórka walczy zaś o Bowl. W przypadku tej samej ilości punktów ich lokaty są ustalane kolejno na podstawie[9]:

  1. wyniku meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  3. lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
  4. większej ilości zdobytych punktów;
  5. większej ilości zdobytych przyłożeń;
  6. rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej, organizowana jest dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecze finałowy składa się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmuje siedem minut[9].

Za zajęcie poszczególnych miejsc w każdym z turniejów przyznawane są punkty liczone do klasyfikacji generalnej[9]:

Miejsce Punktacja
1 20
2 18
3 16
4 14
5 12
6 10
7 8
8 6
9 4
10 3
11 2
12 1

W przypadku tej samej ilości punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn są ustalane kolejno na podstawie[9]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej ilości zdobytych przyłożeń;
  3. drużyny są klasyfikowane ex aequo.

Turnieje[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Główny artykuł: Dubai Women's Sevens 2012.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Republika Południowej Afryki
3  Hiszpania
4  Australia
5  Rosja
6  Kanada
7  Anglia
8  Holandia
9  Stany Zjednoczone
10  Francja
11  Chiny
12  Brazylia
  Półfinały Finał
             
1 grudnia 2012
  Australia 14  
  Nowa Zelandia 28  
 
1 grudnia 2012
      Nowa Zelandia 41
    Republika Południowej Afryki 0
 
 
Mecz o 3. miejsce
1 grudnia 2012 1 grudnia 2012
  Republika Południowej Afryki 19   Australia  5
  Hiszpania 17     Hiszpania  17
Information icon.svg Główny artykuł: USA Women's Sevens 2013.
Miejsce Reprezentacja
1  Anglia
2  Stany Zjednoczone
3  Australia
4  Nowa Zelandia
5  Rosja
6  Holandia
7  Kanada
8  Republika Południowej Afryki
9  Brazylia
10  Japonia
11  Argentyna
12  Trynidad i Tobago
  Półfinały Finał
             
2 lutego 2013
  Anglia 19  
  Nowa Zelandia 12  
 
2 lutego 2013
      Anglia 29
    Stany Zjednoczone 12
 
 
Mecz o 3. miejsce
2 lutego 2013 2 lutego 2013
  Stany Zjednoczone 17   Nowa Zelandia  12
  Australia 5     Australia  17
Information icon.svg Główny artykuł: China Women's Sevens 2013.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Anglia
3  Kanada
4  Stany Zjednoczone
5  Irlandia
6  Holandia
7  Australia
8  Brazylia
9  Japonia
10  Chiny
11  Fidżi
12  Tunezja
  Półfinały Finał
             
31 marca 2013
  Nowa Zelandia 24  
  Stany Zjednoczone 12  
 
31 marca 2013
      Nowa Zelandia 19
    Anglia 5
 
 
Mecz o 3. miejsce
31 marca 2013 31 marca 2013
  Anglia 19   Stany Zjednoczone  5
  Kanada 0     Kanada  17
Information icon.svg Główny artykuł: Amsterdam Women's Sevens 2013.
Miejsce Reprezentacja
1  Nowa Zelandia
2  Kanada
3  Rosja
4  Anglia
5  Stany Zjednoczone
6  Hiszpania
7  Australia
8  Francja
9  Holandia
10  Republika Południowej Afryki
11  Chiny
12  Brazylia
  Półfinały Finał
             
18 maja 2013
  Nowa Zelandia 24  
  Rosja 10  
 
18 maja 2013
      Nowa Zelandia 33
    Kanada 24
 
 
Mecz o 3. miejsce
18 maja 2013 18 maja 2013
  Anglia 7   Rosja  26
  Kanada 12     Anglia  5

Klasyfikacja generalna[10][edytuj | edytuj kod]

Miejsce Reprezentacja Punkty
DUB USA CHN AMS Ogółem
1  Nowa Zelandia 20 14 20 20 74
2  Anglia 8 20 18 14 60
3  Kanada 10 8 16 18 52
4  Stany Zjednoczone 4 18 14 12 48
5  Australia 14 16 8 8 46
6  Rosja 12 12 16 40
7  Holandia 6 10 10 4 30
8  Republika Południowej Afryki 18 6 3 27
9  Hiszpania 16 10 26
10  Brazylia 1 4 6 1 12
=  Irlandia 12 12
12  Francja 3 6 9
13  Chiny 2 3 2 7
=  Japonia 3 4 7
15  Argentyna 2 2
=  Fidżi 2 2
17  Trynidad i Tobago 1 1
=  Tunezja 1 1

Przypisy

  1. Season Player Points (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2013-05-20].
  2. Season Player Tries (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2013-05-20].
  3. 3,0 3,1 IRB announces Women’s Sevens World Series (ang.). irb.com. [dostęp 2012-11-01].
  4. Match officials (ang.). wsws.irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-08-23].
  5. NZ win Amsterdam Sevens and WSWS (ang.). irb.com. [dostęp 2013-05-20].
  6. BEST PERFORMERS (ang.). irb.com. [dostęp 2013-10-29].
  7. Women's teams announced for Dubai Sevens (ang.). irb.com. [dostęp 2012-12-18].
  8. Invited teams announced for Women's Series (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2012-12-18].
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Rules (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2012-12-10].
  10. IRB Women's Sevens World Series Standings (ang.). wsws.irb.com. [dostęp 2014-05-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]