IS-B Komar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
IS-B Komar
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Instytut Szybownictwa
Konstruktor inż. A. Kocjan
Typ szybowiec treningowy
Konstrukcja drewniana Górnopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1933
pierwszy egzemplarz powojenny -
16 stycznia 1949
Lata produkcji 1933-1939 oraz 1948-1956
Wycofanie ze służby 1965
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 15,82 m
Wydłużenie 14,4
Długość 6,75 m
Wysokość 1,75 m
Powierzchnia nośna 17,40 m²
Profil skrzydła G-535
Masa
Własna 148 kg
Startowa 225,7 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 44 km/h
Prędkość dopuszczalna 140 km/h
Prędkość min. opadania 0,8/58km/h
Doskonałość maks. 19,64
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

IS-B Komar – polski, jednomiejscowy, szybowiec treningowy konstrukcji drewnianej. Zaprojektowany w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia konstrukcji Komara sięga lat trzydziestych okresu międzywojennego. Wówczas w następstwie szybko rozwijającego się polskiego szybownictwa, zbudowano dwa szybowce (z przeznaczeniem na loty wyczynowe) ITS-II i CW-5. Konstrukcje te, ze względu na słabe osiągi okazały się nieudane. Z powodu zapotrzebowania na szybowce treningowo-wyczynowe, w 1932-1933 został zaprojektowany przez Antoniego Kocjana prototyp SP-090, którego nazwano Komar. Pierwszy egzemplarz Komara został wyprodukowany w Warsztatach Szybowcowych w Warszawie. Oblatany w 1933 przez Szczepana Grzeszczyka. Do wojny zbudowano ponad 80 sztuk Komara, żaden egzemplarz nie przetrwał wojny. Pozostała tylko dokumentacja konstrukcyjna, którą zachowała żona konstruktora Elżbieta Kocjanowa[1].

Po wojnie w 1947 w Instytucie Szybownictwa w Bielsku-Białej powstała zmodyfikowana konstrukcja Komara. Modyfikacja została przeprowadzona przez inż. Mariana Wasilewskiego, który na podstawie zachowanych przez Elżbietę Kocjanową dokumentów konstrukcyjnych szybowca, dopracował konstrukcję, która spełniała ówczesne wymagania. Pierwszy egzemplarz Komara 48 o numerze SP-732 nr. fabryczny 039, został oblatany przez Piotra Mynarskiego 16 stycznia 1949[1]. W 1948 wyprodukowano 5 szt. Komara 48 a w 1949 20 szt. Komara 49. Szybowce były używane w aeroklubach do 1965. Jeden egzemplarz Komara 49 o numerze rejestracyjnym SP-985 prezentowany jest w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Drewniana, kadłub szybowca pokryty jest sklejką. Skrzydło dwudzielne pokryte sklejką. Usterzenie jednodźwigarowe konstrukcji drewnianej usytuowane w kadłubie na stalowej rurze. Keson obity sklejką. W powojennym wyposażeniu szybowca zestaw przyrządów składał się z; prędkościomierza, wariometru i wysokościomierza. Zrezygnowano z przedwojennych opcji wyposażenia jak zakrętomierz i busole. Komary 48 wychodziły w kolorach jasnej kawy a Komary 49 w pomarańczowym[1].

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

  • W 1937 Wanda Modlibowska ustanowiła rekord Świata w długości lotu, lecąc Komarem 24 godziny i 14 minut.
  • W 1948 Stanisław Wielgus ustanowił rekord Polski, lecąc Komarem 48 35 godzin i 14 minut[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Piotr Piechowski: Modelarstwo lotnicze. Komar (pol.). [dostęp 25 maja 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]