ISO 690
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
ISO 690 – opracowany przez organizację Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) standard tworzenia cytowań i bibliografii załącznikowej we wszelkiego rodzaju dokumentach.
Standard ISO 690 obejmuje zarówno drukowane jak i niedrukowane formy publikacji. Nie dotyczy natomiast manuskryptów.
Spis treści |
[edytuj] Składowe standardu
ISO 690 zostało ujęte w dwóch dokumentach:
- ISO 690:1987 (Dokumentacja – Przypisy bibliograficzne – Zawartość, forma i struktura);
- ISO 690-2:1997 (Informacja i dokumentacja – Przypisy bibliograficzne – Dokumenty elektroniczne i ich części)
[edytuj] ISO 690 w Polskiej Normie
Polski Komitet Normalizacyjny zatwierdził normy PN-ISO 690:2002[1] i PN-ISO 690-2:1999[2] będące polskimi odpowiednikami norm ISO 690. Normy te zastąpiły stosowaną wcześniej normę PN-N-01222-07:1979 Kompozycja wydawnicza książki – Bibliografia załącznikowa.
[edytuj] Przykłady cytowań
[edytuj] Wydawnictwo zwarte
- Murawski, Roman. Filozofia matematyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13604-9.
[edytuj] Wydawnictwo ciągłe
- Opuscula Mathematica. Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, 2008 vol. 28, no. 4. ISSN 1232-9274.
[edytuj] Artykuł w wydawnictwie ciągłym
- Synowiecki, Rafał. Consistency and application of moving block bootstrap for non-stationary time series with periodic and almost periodic structure. Bernouli. 2007, nr 13/4, s. 1151-1178.
Przypisy
- ↑ Polski Komitet Normalizacyjny: PN-ISO 690:2002 (pol.). Katalog Polskich Norm. [dostęp 16 października 2008].
- ↑ Polski Komitet Normalizacyjny: PN-ISO 690:2002 (pol.). Katalog Polskich Norm. [dostęp 16 października 2008].
[edytuj] Bibliografia
- PN-ISO 690:2002. Dokumentacja – Przypisy bibliograficzne – Zawartość, forma i struktura.
- PN-ISO 690-2:1999. Przypisy bibliograficzne - Dokumenty elektroniczne i ich części.
