I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki
w Legnicy
Legnica 1 lo 10100010.jpg
Typ szkoły liceum ogólnokształcące
Patron szkoły Tadeusz Kościuszko
Państwo  Polska
Miejscowość Legnica
Data założenia 1945
Dyrektor Halina Tamioła
Wicedyrektorzy Agnieszka Nowak
Adres pl. Klasztorny 7, 59-220 Legnica
Członkostwo Towarzystwo Szkół Twórczych
Stowarzyszenie Nauczycieli Olimpijskich
Stowarzyszenie na Rzecz Uzdolnionych
Położenie na mapie Legnicy
Mapa lokalizacyjna Legnicy
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszkiw Legnicy
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki
w Legnicy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszkiw Legnicy
I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki
w Legnicy
Ziemia 51°12′37,379″N 16°09′59,029″E/51,210383 16,166397Na mapach: 51°12′37,379″N 16°09′59,029″E/51,210383 16,166397
Strona internetowa szkoły
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy – najstarsze liceum w Legnicy założone w 1945 roku[1].

Należy do Towarzystwa Szkół Twórczych (od roku 1992), do Stowarzyszenia Nauczycieli Olimpijskich i Stowarzyszenia na Rzecz Uzdolnionych (od roku 2005). Uczniowie liceum osiągają sukcesy w olimpiadach i konkursach krajowych i międzynarodowych[2]. W rankingach „Rzeczpospolitej” i „Perspektyw” liceum zajmuje 16 miejsce w kraju pod względem poziomu nauczania i trzecie w województwie dolnośląskim

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1886 roku zapadła decyzja, aby w dawnych budynkach sakralnych umieścić szkołę realną. Podjęto szereg prac, m.in. przedzielono dawny kościół na dwie części, stanowiące dziś salę gimnastyczną i aulę. W 1909 roku Paul Oehlmann zaprojektował w stylu neobarokowym nowe skrzydło dla owej szkoły realnej, jest to obecnie drugie skrzydło naszego liceum. Gmach szkolny powstał na miejscu zakrystii, która przylegała do kościoła sióstr benedyktynek pod wezwaniem św. Maurycego i Towarzyszy, Obiekt, jak na ówczesne czasy, był dobrze wyposażony w pomoce dydaktyczne. Do dzisiejszego dnia pozostało wiele pamiątek. Są to plansze dydaktyczne dotyczące anatomii człowieka, plansze ukazujące rośliny chronione Karkonoszy, obiekty przyrodnicze umieszczone w formalinie, modele maszyny parowej, mierniki prądu elektrycznego. W dobrym stanie zachowały się także podręczniki do nauczania wiedzy o sztuce. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że wyżej wymienione pomoce do dzisiejszego dnia używane są na lekcjach określonych przedmiotów. Oczywiście jako ciekawostki historyczne.

Paul Oehlmann urząd budowniczego miejskiego objął w październiku 1901 roku. Na stanowisko miejskiego radnego budowlanego w Legnicy zgłosiło się 31 kandydatów, wybrano Oehlmanna, któremu powierzono na 12 lat kierowanie budownictwa komunalnego. Oehlmann odszedł na emeryturę w wieku 62 lat, prawdopodobnie z powodów politycznych. W 1933 roku usuwano z aparatu władzy ludzi, niepoddających się dyktatowi partii narodowosocjalistycznej. Radca budowlany poświęcił dla Legnicy całe swoje życie. Kierował przez 32 lata miejskim wydziałem budownictwa w Legnicy. Miał wpływ na kształtowanie przestrzennego wizerunku miasta. Zaprojektował wiele gmachów użyteczności publicznej. Do jego realizacji należą: obecna siedziba Kurii Biskupiej, budynek dawnej szkoły dla dziewcząt, gmach seminarium nauczycielskiego- obecnie CKU, Szkoła Podstawowa nr 6, siedzibo filii Politechniki Wrocławskiej przy ulicy Batorego. Oehlmann jako emeryt mieszkał przy ulicy Okrzei. W czasie kiedy powstawał budynek szkolny, nadburmistrzem Legnicy był Oertel Otfomar, który był wielce cenionym i poważanym burmistrzem, ze względu na wielkie zaangażowanie na rzecz społeczeństwa. W 1908 roku został dożywotnio wybrany nadburmistrzem Legnicy. W maju 1912 roku obchodził 50-lecie pracy. Został honorowym obywatelem Legnicy. Zostawił po sobie dynamicznie rozwijające się miasto, na czele którego stał przez 40 lat. Z żoną Betty Ohm mieli 14 dzieci. Mieszkał w budynku wielorodzinnym przy ulicy Mickiewicza. W jego mieszkaniu, obecnie mieszka nauczyciel języka polskiego l LO.

Walory architektoniczne budynku[edytuj | edytuj kod]

Od boiska szkolnego do budynku można wejść przez renesansowy portal, który pochodzi z 1544 roku, autor nieznany, warsztat śląski. Dawniej portal znajdował się przy ulicy Panieńskiej 9. Wąskie pilastry bez głowic, dwie daty 1544 i 1909. Na fryzie znajduje się napis „Verbum Domini Manet Intemus” -„Słowo Pana pozostaje z nami”. Od strony ogrodu znajduje się portal, który nawiązuje do okresu baroku. Wykonany jest z piaskowca, posiada muszlę znajdującą się nad wejściem, dwa cherubiny, kosz z różami i girlandy kwiatowe jako elementy secesyjne. Autor jest nieznany- warsztat śląski. Wewnątrz budynku szczególną uwagę zwraca owalna klatka schodowa wraz z jej zabytkową poręczą z kutego żelaza. Gabinet fizyczny i chemiczny przed II wojną światową znajdowały się w tym samym miejscu, gdzie obecnie.

Zajęcia w niemieckiej szkole realnej trwały do stycznia 1945 roku. Armia radziecka wkroczyła do Legnicy w lutym 1945 roku. Pod koniec II wojny światowej szkoła przeżywała poważny kryzys. Uczniowie i profesorowie zostali powoływani na front do działań wojennych. Z relacji świadków wiemy, że występowały poważne problemy z ogrzewaniem budynku. Po wkroczeniu do budynku żołnierzy Armii Radzieckiej w sali gimnastycznej urządzono stajnie dla koni, zniszczono wiele cennych książek[3].

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki (Legnica): Jesteśmy numer jeden : 60 lat I LO w Legnicy / I LO im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy ; [red. Halina Tamioła]. Legnica: Wydawnictwo Edytor, 2005. ISBN 83-88214-64-0.