I powstanie niewolników na Sycylii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

I powstanie niewolników na Sycylii 138 p.n.e.-132 p.n.e.

W czasach panowania rzymskiego niewolnicy pozbawieni zostali wszelkich praw. Pochodzący z Syrii Eunus, starając się położyć temu kres, zgromadził wokół siebie liczną grupę niewolników z Sycylii. Powstanie wybuchło w roku 138 p.n.e. w miejscowości Enna i szybko rozprzestrzeniło się na całą wyspę. Pod przywództwem Eunusa, nazywającego się królem Antiochem, oraz Kleona armia niewolników pobiła wojska kilku pretorów w latach 138-135 p.n.e., a następnie w latach 134 p.n.e. i 133 p.n.e. wojska kolejnych dwóch konsulów. Sukcesy niewolników spowodowały, że ich armia rozrosła się do liczby 200 000 ludzi. W roku 132 p.n.e. powstanie upadło po zajęciu przez Rzymian pod wodzą konsula Publiusa Rupillusa miast Tauromenium i Enna. Około 20 000 pojmanych niewolników zostało ukrzyżowanych lub zrzuconych ze skał.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Géza Alföldy: Römische Sozialgeschichte. 3. Auflage, Steiner, Wiesbaden 1984, ISBN 3-515-04057-9 (Wissenschaftliche Paperbacks Sozial- und Wirtschaftsgeschichte, 8).