I wojna z karlistami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Estandarte real de 1833-1868 y 1875-1931.svg Wojny karlistowskie Coa Illustration Cross Carlist.svg

I wojna z karlistami (1833-1839) - Alsasua (1834) - Alegria de Alara (1834) - Venta de Echavarri (1834) - Mendaza (1834) - Arquijas (1834) - Arquijas (1835) - Artaza (1835) - Mendigorria (1835) - Arlaban (1836) - Terapegui (1836) - Villarrobledo (1836) - Majoceite (1836) - Luchana (1836) - Oriamendi (1837) - Huesca (1837) - Villar de los Navarros (1837) - Aranzueque (1837) - Maella (1838) - Penacerrada (1838) - Ramales (1839) - II wojna z karlistami (1846-1849) - III wojna z karlistami (1873-1876) - Trevino (1875)

Pierwsza wojna z karlistami 1833-1839

Na krótko przed śmiercią 29 września 1833 r. król Hiszpanii Ferdynand VII ustanowił swoją następczynią niepełnoletnią córkę Izabelę. Regentką miała zostać małżonka króla Maria Krystyna. Tym posunięciem król uniemożliwił swojemu bratu Karolowi salickie prawo do tronu, zgodnie z którym pierwszy narodzony syn monarchy otrzymuje koronę w spadku.

Poparcia księciu Karolowi udzieliły m.in. kler oraz hiszpańskie prowincje północne. Karol obwołał się królem i wywołał rewoltę skierowaną przeciwko rządowi własnej matki. Pomocy Marii Krystynie udzieliły Francja, Anglia i Portugalia. Anglicy wysłali m.in. kontyngent w sile 9600 ludzi, a Francuzi swoją Legię Cudzoziemską.

Po początkowych sukcesach karlistów na północy kraju, wkrótce inicjatywę przejęły siły wierne królowej. Francuska Legia Cudzoziemska odznaczyła się m.in. w zwycięskich starciach pod Terapegui i Huesca w latach 1836-1837. W styczniu 1839 r. rewolta została ostatecznie zdławiona, a oddziały cudzoziemskie opuściły Hiszpanię. Francuzi stracili w walkach połowę żołnierzy. 31 sierpnia 1839 r. konwencja w Vergarze zakończyła ostatecznie wojnę. Karol zbiegł do Francji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg