Ibrahim II ibn Ahmad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ibrahim II ibn Ahmad (Abu Iszak) (arab. بو عشاق ابراهيم الثاني) (ur. 27 czerwca 850 - zm. 23 października 902) był dziewiątym emirem z dynastii Aghlabidów w Ifrikiji w latach 875-902.

Objął tron po śmierci swego brata Muhammada II ibn Ahmada (864-875). Pomimo odziedziczenia państwa wyludnionego przez dżumę z 874, jego panowaniu dobrze się wiodło pod względem gospodarczym. W 876 wybudował nowy pałac Ar-Rakkada niedaleko Kairuanu i zabiegał o rozwój rolnictwa przez rozbudowę systemu nawadniającego.

Jednakże początek upadku dynastii można datować od jego panowania. Mimo iż podbój Sycylii zkończono w 878, to Bizantyjczycy wyparli muzułmanów z Bari i Tarentu w Apulii po zwycięstwie na morzu. Co więcej w 882 musiano odeprzeć atak Tulunidów z Egiptu oraz stłumić kilka buntów Berberów przeciw tyrańskim rządom Ibrahima. Od 893 rozpoczęła się działalność misyjna ismailitów pod wodzą Abu Abd Allaha asz-Szi'iego wśród berberskich Kutamów w Algierii - to w końcu miało doprowadzić do upadku Aghlabidów i pojawienia się Fatymidów.

Wzmagające się wśród ludności rozruchy przeciw tyrańkim rządom, zmusiły Ibrahima do abdykacji na rzecz syna Abdallaha II. Udał się na Sycylię by kontynuować kampanię przeciw Bizantyjczykom i zmarł na czerwonkę pod Cosenzą podczas najazdu na Kalabrię.

Poprzednik
Muhammad II ibn Ahmad
Emir Aghlabidów
875 - 902
Następca
Abdallah II ibn Ibrahim