Idiacanthus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Idiakanty)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Idiacanthus[1]
Peters, 1877
Przedstawiciel rodzaju – Idiacanthus atlanticus
Przedstawiciel rodzaju – Idiacanthus atlanticus
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd wężorokształtne
Rodzina wężorowate
Podrodzina Idiacanthinae
Rodzaj Idiacanthus
Synonimy
  • Bathyophis Günther,1878
  • Stylophthalmus Brauer,1902
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Idiacanthusrodzaj drapieżnych, morskich ryb głębinowych z rodziny wężorowatych (Stomiidae), wyróżniany w monotypowej podrodzinie Idiacanthinae[2]. Jego taksonem siostrzanym jest Tactostoma. Ryby z tego rodzaju są w języku polskim określane nazwą idiakanty[3][4].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występują w oceanicznych wodach mezopelagialnych i batypelagialnych, w strefie umiarkowanej i gorącej.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało silnie wydłużone, wężowatego kształtu, lekko bocznie spłaszczone, bez łusek. Narządy świetlne ułożone wzdłuż boków. Płetwa tłuszczowa i pęcherz pławny nie występują. U dorosłych osobników nie występują również płetwy piersiowe. Długość płetwy grzbietowej przekracza połowę długości całkowitej ciała. Idiakanty mają ekstremalnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samce są znacznie mniejsze od samic, dorastają do 6 cm, a samice do 53 cm (Idiacanthus atlanticus). Samice – jak wszystkie wężorowate – mają duży otwór gębowy wyposażony w długie i ostre zęby, przystosowany do chwytania i połykania dużych ofiar oraz wyrostek w kształcie wici pod szczęką. Samce nie mają zębów, natomiast ich jelito jest znacznie uwstecznione. Nie mogąc pobierać pokarmu giną wkrótce po zapłodnieniu samicy, co uważane jest za przystosowanie gatunku do bytowania w warunkach niedoboru pokarmu.

Kolejnym ewenementem w świecie przyrody są larwy idiakantów znacznie różniące się od postaci dorosłych. Ich oczy są osadzone na długich, cienkich słupkach, wchłanianych do ciała w miarę rozwoju. Podobnie dzieje się z końcowym odcinkiem jelita.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunki zaliczane do tego rodzaju[5]:

Gatunkiem typowym jest Idiacanthus fasciola.

Przypisy

  1. Idiacanthus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Joseph S. Nelson: Fishes of the World. John Wiley & Sons, 2006. ISBN 0-471-25031-7.
  3. Ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, seria: Mały słownik zoologiczny.
  4. Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9.
  5. Eschmeyer, W. N. & Fricke, R.: Catalog of Fishes electronic version (2 October 2012) (ang.). California Academy of Sciences. [dostęp 7 października 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
  • Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.
  • Harold, A. S.: Idiacanthidae. W: Carpenter K. E.: The living marine resources of the western central Atlantic, FAO species identification guide for fishery purposes. Vol. 2.. Rzym: FAO, 2002.