Idiokracja (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Idiokracja
Idiocracy
Gatunek komedia, science fiction
Data premiery 1 września 2006
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 84 min
Reżyseria Mike Judge
Scenariusz Mike Judge
Etan Cohen
Główne role Luke Wilson
Maya Rudolph
Muzyka Theodore Shapiro
Zdjęcia Tim Suhrstedt
Scenografia William Ladd Skinner, Ronald Reiss, Darren Gilford
Kostiumy Debra McGuire
Montaż David Rennie
Produkcja Mike Judge, Elysa Koplovitz, Michael Nelson
Wytwórnia 20th Century Fox
Ternion Pictures
Dystrybucja 20th Century Fox
Budżet 2-3 mln USD
Nagrody Nominacja do Teen Choice Awards
kategoria: Choice Movie - Breakout Male
(Justin Long)

Idiokracja – amerykański film science fiction. Wyreżyserował go Mike Judge, a premiera miała miejsce w roku 2006.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozpoczyna się na terenie wojskowym. Dowódcy wpadli na nietypowy pomysł - postanowili zamrozić armię zdrowych, wyszkolonych żołnierzy na czas pokoju, tak żeby w razie wojny móc ich natychmiast obudzić. W tajnej bazie przeprowadzono eksperyment, by sprawdzić, czy technologia hibernacji działa prawidłowo. Dwójka ochotników została zamrożona w specjalnych komorach i miała zostać wybudzona w przyszłości. Do eksperymentu wybrano najzwyklejszych ludzi, nieobarczonych rodziną, z przeciętnym ilorazem inteligencji. Zostali nimi szeregowy - Joe Bowers, oraz prostytutka - Rita. Niestety, baza, w której przeprowadzono testy, została zniszczona, a o ochotnikach zapomniano.

W stanie hibernacji przebywali oni aż do roku 2505, czego Joe dowiedział się z gazety pornograficznej, którą zobaczył natychmiast po odhibernowaniu w cudzym mieszkaniu. Totalnie zdezorientowany zastaną sytuacją zrozumiał, że obudził się o wiele później, niż było to planowane.

Świat, jaki zastali ochotnicy, różnił się od znanego im z czasów sprzed eksperymentu tak bardzo, że nie mieli oni pojęcia, jak się w nim odnaleźć. Jak się okazało, język angielski spłycił się i zmieszał z lokalnymi żargonami, gwarami i narzeczami do tego stopnia, że trudno było im się porozumieć z zastanym społeczeństwem. Joe z przerażeniem odkrył wykres średniego ilorazu inteligencji społeczeństwa, który wykazał chroniczny i konsekwentny spadek przez ostatnie 500 lat. Doszło do tego, że ludzie nie potrafili dodawać lub odejmować najprostszych liczb ani wysławiać się sensownie. Bohaterowie załamali się, gdy zauważyli rozpadające się mosty, drogi, budynki - nikt nie umiał ich skutecznie budować. Wyschły wszelkie uprawy roślin (gdyż podlewano je napojem energetycznym, którego producent otrzymał monopol na zatrudnienie prawie wszystkich mieszkańców). Mimo że wciąż istniały maszyny sterowane komputerami i odgrywały bardzo istotną rolę, były one źle oprogramowane, często nie pracowały zgodnie z zamierzeniem, notorycznie psuły się. Jedyną rzeczą, jaką lubił każdy, były pieniądze, a głównym zajęciem społeczeństwa, a także jedynym, które ludzie potrafili dobrze wykonywać, stała się pornografia. Ona też była wszechobecna w telewizji, kinie. Rozrywkowe programy polegały na kopaniu się w jądra, a "filmem" stały się wyświetlane na ekranie przez określony czas pośladki. Prezenterzy telewizyjni występowali w minimalnym stroju. Prezydent ówczesnych Stanów Zjednoczonych o imieniu Camacho, był "gwiazdą porno". Jego przemówienia były wygłaszane w tonie znanym np. z zapowiedzi walk bokserskich - w bardzo niecodziennym stylu, nastawione na sensację i owacje, bez większej wartości merytorycznej. Każdy obywatel posiadał wytatuowany specjalny kod kreskowy, który jednoznacznie identyfikował go we wszelkich systemach komputerowych. Brak takiego kodu skutkował wizytą w więzieniu. Joe tam trafił, ale korzystając z głupoty strażników, szybko z niego uciekł.

Po zrozumieniu zastanej sytuacji Joe i Rita postanowili spróbować nawiązać z Amerykanami przyszłości jakieś więzi, jednocześnie dążąc do odnalezienia wehikułu czasu - by cofnąć się do swojej ery i w przeszłości zapobiec nieszczęściu, które właśnie ujrzeli. Joe został najinteligentniejszym człowiekiem na Ziemi, dzięki czemu prezydent mianował go ministrem. Miał on rozwiązać wszelkie problemy. Stwierdził, że rośliny odrosną po zastąpieniu napoju energetycznego, którym je podlewano, wodą. Przez zdeprecjonowanie producenta napoju energetycznego ledwo uszedł z życiem; okazało się bowiem, że gdy ów producent zbankrutował, niemal wszyscy stracili pracę. Jednak Joe zdobył zaufanie, kiedy rośliny odrosły. Wtedy też został awansowany na wiceprezydenta. Po bojach odnalazł w końcu wehikuł czasu, o którym mu opowiedziano. Niestety, była to nazwa krótkiej wycieczki prezentującej znaną w społeczeństwie historię. Okazało się, że nie jest to prawdziwa maszyna, która przenosi w czasie, jaką sobie bohaterowie wymarzyli - nikt nie potrafił takiej skonstruować. Utknęli więc w przyszłości, w świecie bez perspektyw i bez możliwości powrotu. Jednak ułożyli sobie wspólnie życie. Rita zaczęła uczyć się malowania, a Joe - korzystając z wysokiego stanowiska i ogromnego poparcia ludzi - rozpoczął serię działań mających wyedukować społeczeństwo. Ich dzieci były najmądrzejszymi na całym świecie.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Za informacją na stronach IMDB - www.imdb.com

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]