Idris I (Idrysydzi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Idris I (arab. إدريس بن عبد الله, Idris ibn Abdullah, zm. 791) – władca wschodniego Maghrebu w latach 788-791, założyciel marokańskiej dynastii Idrysydów.

Idris I był potomkiem kalifa Alego ibn Abi Taliba. Po rewolcie Alidów przeciw Abbasydom w 786 roku musiał uciekać z Medyny - w ten sposób przez Egipt dotarł na ziemie dzisiejszego Maroka. Wśród tamtejszych częściowo jeszcze pogańskich Berberów rozpropagował islam i został przez nich obwołany imamem. Ośrodkiem jego władzy stała się Walila (starożytne Volubilis).

Wraz ze zdobyciem fortecy berberskiego plemienia Banu Ifran pod Tilimsanem w 789 roku i zawarcia przymierza z plemieniem Maghrawa rozpoczął się okres umacniania władzy Idrisa I. W okolicach dzisiejszego Fezu powstał wówczas warowny obóz wojskowy, który w późniejszych latach rozrósł się do miasta i stolicy kraju Idrysydów.

W 791 roku Idris I został otruty jeszcze przed narodzinami swojego syna Idrisa II. Zabicie władcy miał zlecić abbasydzki kalif Harun ar-Raszid. Idrisa I pochowano w Walili, na terenie dzisiejszego miasteczka Maulaj Idris.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stephan Ronart, Nandy Ronart: Lexikon der Arabischen Welt. Ein historisch-politisches Nachschlagewerk. Artemis Verlag, Zürich u. a. 1972, ISBN 3-7608-0138-2.