Ignacy Hryniewiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
I Grinevizky.jpg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Ignacy Hryniewiecki

Ignacy Hryniewiecki herbu Przeginia ps. Kotek (ur. 1855, zm. 13 marca 1881) – polski konspirator i rewolucjonista, działacz terrorystycznej[1] organizacji Narodnaja Wola, zabójca cara Aleksandra II.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w polskiej rodzinie szlacheckiej herbu Przeginia w majątku w pobliżu Bobrujska. Syn Joachima Hryniewieckiego. W 1875 r. Hryniewiecki zamieszkał w Sankt Petersburgu, gdzie rozpoczął studia matematyczne w Instytucie Technologicznym. Szybko związał się z działaczami Narodnej Woli. Był jednym z założycieli konspiracyjnego pisemka Gazeta Robotnicza.

13 marca 1881 r. (według starego datowania 1 marca) w Sankt Petersburgu na Newskim Prospekcie rzucił bombę w powóz cara Aleksandra II, od której zginął zarówno on, jak i car. Śmierć cara przekreśliła plany wprowadzenia w Rosji nowoczesnego państwa konstytucyjnego z bardzo ograniczonym, ale jednak realnym udziałem ludu we władzy, który miał z poddanych przemienić w obywateli.[potrzebne źródło] Tron po Aleksandrze II przejął bowiem jego syn Aleksander III (1881-1894), który powrócił do polityki despotyzmu, cofając wszystkie reformy demokratyczne ojca.

Został sportretowany w powieści Stanisława Brzozowskiego Płomienie[2].

Przypisy

  1. Henryk Wereszycki: Historia polityczna Polski 1864-1918. Wyd. 2. Wrocław: Ossolineum, 1990, s. 69. ISBN 83-04-03424-7. Cytat: "Przewagę uzyskują wśród inteligencji prądy rewolucyjne, które wkrótce wyłonią z siebie organizację terrorystyczną Narodna Wola".
  2. Stanisław Brzozowski: Płomienie, Warszawa 2007, s. 363-364.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Górski, Polscy zamachowcy. Droga do wolności, Wyd. Egis, Kraków 2008, s. 85-109.
  • Rafał Róg, Polscy królobójcy, Wyd. PWN, Warszawa – Kraków 1993, s. 167-170.
  • Edward Radziński, Aleksander II. Ostatni wielki car, Wyd. Magnum, Warszawa 2005, s. 432, 447, 450-451, 457, 461-462, 471, 474.
  • Leon Baumgarten, Marzyciele i carobójcy, Wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1960

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]