Ignacy Sobolewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ignacy Sobolewski (ur. 1770, zm. 1846, Genua) – polityk.

W 1791 sekretarz poselstwa polskiego w Paryżu. W latach 1807–1811 sekretarz Rady Stanu Księstwa Warszawskiego, a od 24 listopada 1811 do maja 1813 r. minister policji. W Królestwie Polskim, minister-sekretarz stanu (1815–1824), minister sprawiedliwości (1825–1830). W 1812 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[1]. Był wolnomularzem i kawalerem maltańskim. Odznaczony został Orderem Orła Białego (1812) i rosyjskim Orderem św. Aleksandra Newskiego z brylantami[2].

Był Wielkim Jałmużnikiem Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w latach 1811–1812[3]. Członek loży wolnomularskiej Bouclier du Nord w 1818 roku[4].

Przypisy

  1. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 217
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 282
  3. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 306
  4. Lwowska Naukowa Biblioteka im. W. Stefanyka NAN Ukrainy. Oddział Rękopisów. Zespół (fond) 5. Rkps 5707/I. Żegota Pauli: Materiały do historii wolnomularstwa polskiego, k. 17.