Ignacy Tokarczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ignacy Tokarczuk
Ignacy Tokarczuk
Deus Caritas est
Bóg jest Miłością
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1918
Łubianki Wyższe
biskup diecezjalny przemyski
Okres sprawowania 1965–1993 (1992–1993 arcybiskup metropolita)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 czerwca 1942
Nominacja biskupia 3 grudnia 1965
Sakra biskupia 6 lutego 1966
Odznaczenia
Order Orła Białego
Wikicytaty Ignacy Tokarczuk w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 lutego 1966
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Wojciech Tomaka
Stanisław Jakiel

Ignacy Tokarczuk (ur. 1 lutego 1918 w Łubiankach Wyższych) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny przemyski w latach 1965–1992 (w latach 1992–1993 arcybiskup metropolita), od 1993 arcybiskup senior archidiecezji przemyskiej. Kawaler Orderu Orła Białego.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Studiował w seminarium duchownym we Lwowie. W latach II wojny światowej był zaangażowany w pomoc Żydom. Święcenia kapłańskie otrzymał we Lwowie w 1942 z rąk biskupa pomocniczego lwowskiego Eugeniusza Baziaka.

Pracował we Lwowie, a od 1945 w diecezji katowickiej, ale od wiosny 1947 do 1950 w Łebuni. Obronił doktorat z filozofii. Wykładał filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Olsztynie i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Jako biskup przemyski, mimo braku zezwoleń władz PRL, budował w swojej diecezji kościoły (za jego rządów zbudowano 430 kościołów), wspierał rozmaite inicjatywy społeczne (w tym NSZZ „Solidarność”). Za swoją bezkompromisową postawę w obronie instytucji Kościoła katolickiego w PRL był wielokrotnie szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa.

W 1993 po osiągnięciu wieku emerytalnego został biskupem seniorem archidiecezji przemyskiej. Od 16 lipca 2011 jest najstarszym polskim biskupem.

[edytuj] Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia

3 maja 2006 został odznaczony przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego[1]. Od maja 2007 do lutego 2009 zasiadał w kapitule tego orderu[2]. W 2003 został odznaczony medalem Polonia Mater Nostra Est.

W 2006 jako pierwszy absolwent KUL-u miał na macierzystej uczelni uroczyste odnowienie doktoratu, równoznaczne z przyznaniem tytułu doctora honoris causa. Posiada także tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego, przyznany 16 czerwca 2009[3].

[edytuj] Publikacje książkowe

  • Moc i wytrwałość
  • Wytrwać i zwyciężyć
  • Kazania pasterskie
  • W starciu z totalitaryzmem

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach