Ignacy Tokarczuk
| Ignacy Tokarczuk | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 lutego 1918 Łubianki Wyższe |
|
| biskup diecezjalny przemyski | ||
| Okres sprawowania | 1965–1993 (1992–1993 arcybiskup metropolita) | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 21 czerwca 1942 | |
| Nominacja biskupia | 3 grudnia 1965 | |
| Sakra biskupia | 6 lutego 1966 | |
| Odznaczenia | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||||||||
| Data konsekracji | 6 lutego 1966 | ||||||||||||||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | Wojciech Tomaka Stanisław Jakiel |
||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Ignacy Tokarczuk (ur. 1 lutego 1918 w Łubiankach Wyższych) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny przemyski w latach 1965–1992 (w latach 1992–1993 arcybiskup metropolita), od 1993 arcybiskup senior archidiecezji przemyskiej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Studiował w seminarium duchownym we Lwowie. W latach II wojny światowej był zaangażowany w pomoc Żydom. Święcenia kapłańskie otrzymał we Lwowie w 1942 z rąk biskupa pomocniczego lwowskiego Eugeniusza Baziaka.
Pracował we Lwowie, a od 1945 w diecezji katowickiej, ale od wiosny 1947 do 1950 w Łebuni. Obronił doktorat z filozofii. Wykładał filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Olsztynie i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Jako biskup przemyski, mimo braku zezwoleń władz PRL, budował w swojej diecezji kościoły (za jego rządów zbudowano 430 kościołów), wspierał rozmaite inicjatywy społeczne (w tym NSZZ „Solidarność”). Za swoją bezkompromisową postawę w obronie instytucji Kościoła katolickiego w PRL był wielokrotnie szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
W 1993 po osiągnięciu wieku emerytalnego został biskupem seniorem archidiecezji przemyskiej. Od 16 lipca 2011 jest najstarszym polskim biskupem.
[edytuj] Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia
3 maja 2006 został odznaczony przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego[1]. Od maja 2007 do lutego 2009 zasiadał w kapitule tego orderu[2]. W 2003 został odznaczony medalem Polonia Mater Nostra Est.
W 2006 jako pierwszy absolwent KUL-u miał na macierzystej uczelni uroczyste odnowienie doktoratu, równoznaczne z przyznaniem tytułu doctora honoris causa. Posiada także tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego, przyznany 16 czerwca 2009[3].
[edytuj] Publikacje książkowe
- Moc i wytrwałość
- Wytrwać i zwyciężyć
- Kazania pasterskie
- W starciu z totalitaryzmem
Przypisy
- ↑ M.P. z 2006 r. Nr 46, poz. 481
- ↑ Abp Ignacy Tokarczuk nie jest już członkiem Kapituły Orderu Orła Białego. prezydent.pl, 2009-02-05. [dostęp 2010-07-31].
- ↑ Abp Ignacy Tokarczuk doktorem honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego. info.wiara.pl, 2009-06-16. [dostęp 2010-07-31].
[edytuj] Bibliografia
- Nota biograficzna Ignacego Tokarczuka na stronie archidiecezji przemyskiej [dostęp 2011-02-12]
- Sylwetka Ignacego Tokarczuka [dostęp 2011-02-12]
- Ignacy Tokarczuk w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-02-12]
- Biskupi przemyscy (Kościół rzymskokatolicki)
- Urodzeni w 1918
- Odznaczeni Orderem Orła Białego (III Rzeczpospolita)
- Honorowi obywatele Miasta Rzeszowa
- Honorowi obywatele Przemyśla
- Doktorzy honoris causa
- Odznaczeni Krzyżem Niezłomnych
- Odznaczeni Medalem Polonia Mater Nostra Est
- Ofiary represji komunistycznych w Polsce 1939-1989