Ignaz Moscheles

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ignaz Moscheles

Ignaz Moscheles (ur. 23 maja 1794 w Pradze, zm. 10 marca 1870 w Lipsku) − pianista, dyrygent i kompozytor niemiecki czeskiego pochodzenia.

Urodził się w żydowskiej rodzinie mówiącej po niemiecku[1]. W wieku 10 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie u Bedřicha Diviša Webera, dyrektora Praskiego Konserwatorium. Weber kładł szczególny nacisk na studiowanie dzieł J. S. Bacha, W. A. Mozarta oraz M. Clementiego. Moscheles odkrył już wówczas Sonatę Patetyczną L. van Beethovena i z wielkim zapałem zapoznawał się z każdym nowym dziełem tego kompozytora. Po wczesnej śmierci ojca, przeprowadził się w 1808 roku do Wiednia. Zaczął studiować kontrapunkt u J. G. Albrechtsbergera oraz kompozycję u A. Salieriego.

W 1814 roku wydawca Artaria zamówił u Moschelesa przygotowanie wyciągu fortepianowego opery Fidelio L. van Beethovena. Wówczas to miał możliwość częstego odwiedzania kompozytora. Od tego roku datuje się również początek jego kariery jako wirtuoza gry na fortepianie. W latach 1815-1825 koncertował w Europie, m.in.: Paryżu, Londynie, Pradze oraz w Berlinie, gdzie w 1821 spotkał 15-letniego F. Mendelssohna, któremu udzielił kilku lekcji.

W 1825 roku ożenił się z pochodzącą z Hamburga Charlottą Embden (1805-1889). Osiedlili się w Londynie, gdzie w 1833 roku urodził im się syn Felix, który otrzymał imię po swoim ojcu chrzestnym – F. Mendelssohnie. W Londynie Moscheles nauczał gry na fortepianie w Królewskiej Akademii Muzycznej. Do jego uczniów należeli m.in.: Henry Litolff i Sigismund Thalberg. Został również dyrygentem Philharmonic Society. W 1832 dyrygował Missa Solemnis L. van Beethovena oraz wykonaniami jego IX Symfonii.

W 1846 roku Moscheles ostatecznie opuścił Londyn i został profesorem gry na fortepianie w założonym przez F. Mendelssohna konserwatorium w Lipsku. W mieście tym pozostał do śmierci w 1870 roku.

Moscheles należał do największych wirtuozów XIX wieku. Przyjaźnił się z Hummlem, Kalkbrennerem, F. Mendelssohnem; do jego największych rywali należeli J. B. Cramer, H. Herz i C. M. Weber.

Literatura w jęz. polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Wilfrid Blunt – Feliks Mendelssohn, PIW, Warszawa, 1979.
  • George R. Marek – Beethoven, PIW, Warszawa, 1997.
  • Michael Steen – Wielcy kompozytorzy i ich czasy, Rebis, Poznań 2009.
  • Adam Zamoyski – Chopin, PIW, Warszawa, 1985.
  • Encyklopedia Muzyki, PWN, Warszawa, 1995.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henry Roche, tekst do książeczki płyty: Piano Concertos 4, 5, Hyperion CDA67430, 2005.