Igor Griszczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Igor Griszczuk
Igor Griszczuk.jpg
Imię i nazwisko Ihar Hryszczuk
Data i miejsce
urodzenia
9 czerwca 1964
Mińsk,  ZSRR
Pozycja rzucający obrońca
Wzrost 194
Masa ciała 90
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1981–1989
1989–1991
1991–2002
RTI Mińsk
Dynamo Moskwa
Anwil Włocławek
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2002–2005
2005–2008
2008–2010
asystent trenera w Anwilu Włocławek
Czarni Słupsk
Anwil Włocławek

Igor Griszczuk (biał. Ігар Грышчук[1], Ihar Hryszczuk; ur. 9 czerwca 1964 r. w Mińsku) – białoruski (od 20 lutego 1998 roku posiada także polskie obywatelstwo) koszykarz i trener, zakończył sportową karierę w 2002 roku. Grał w m.in. Anwilu Włocławek. W barwach włocławskiej drużyny grał z numerem 12, który został zastrzeżony, na pozycji rzucającego obrońcy lub niskiego skrzydłowego. Od 13 października 2008 do grudnia 2010 roku był trenerem Anwilu Włocławek. Z dniem 10 marca 2010 roku został trenerem reprezentacji Polski w koszykówce.

Mierzy 194 cm wzrostu i waży ok. 90 kg. Ukończył Białoruski Instytut Wychowania Fizycznego. Ma żonę Inę, córkę Maję i syna Aleksandra.

Kluby[edytuj | edytuj kod]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od 1981 do 1991[edytuj | edytuj kod]

Griszczuk rozpoczął grę w koszykówkę w czwartej klasie szkoły podstawowej. Jego pierwszym klubem był mistrz Białorusi, RTI Mińsk, dla którego zaczął grać w wieku 17 lat. Później grał w Dynamo Moskwa, gdzie odbywał równocześnie służbę wojskową. Na sezon 1990/91 wrócił jednak do swojego pierwszego klubu. Wtedy wraz zespołem pojechał na Turniej Wyzwolenia Warszawy, na którym został wypatrzony przez właściciela klubu Provide Włocławek, Andrzeja Dulniaka i menedżera Mirosława Noculaka. Zespół Griszczuka został zaproszony na turniej do Włocławka. Transfer przez jakiś czas stanął w miejscu - władze Białorusi nie zezwalały zawodnikom poniżej 28 roku życia wyjechać na Zachód. Po długich pertraktacjach transfer doszedł do skutku.

1991/92[edytuj | edytuj kod]

Już w swoim pierwszym sezonie na polskich parkietach białoruski zawodnik osiągnął sukces sportowy. Wraz z Jewgienijem Pustogwarem był najlepszym zawodnikiem Provide'u Włocławek, który do ostatniej chwili w II lidze walczył o bezpośredni awans z Pogonią Szczecin. Rywalizację wygrali jednak szczecinianie, więc Provide stanął do walki w barażach, gdzie zmierzył się z Górnikiem Wałbrzych. Provide pokonał Górnika 3:1 (107:106, 85:94, 100:95, 104:91) i awansował do I ligi. Griszczuk w sezonie zasadniczym rzucał średnio 23,3 pkt., ale w barażach już 28,3 pkt. na mecz[2].

1992/93[edytuj | edytuj kod]

Po awansie Provide zmienił nazwę na Nobiles. Włocławianie w tym sezonie nie byli faworytami, ale zatrzymani dopiero w finale przez Śląsk Wrocław. Nobiles Włocławek przegrał 0-3 (73:121, 84:92, 65:101), ale Griszczuk został królem strzelców całych rozgrywek za zdobycie w sumie 1044 pkt. Przegląd Sportowy wybrał go do piątki najlepszych graczy sezonu.

1993/94[edytuj | edytuj kod]

Igor Griszczuk w następnym sezonie był drugim w zespole (po Romanie Olszewskim) oraz piątym strzelcem ligi i doprowadził Nobiles drugi raz z rzędu do finału - Białorusin rzucał średnio 21,6 pkt. (888 pkt. przez cały sezon). Nobiles Włocławek w rywalizacji ze Śląskiem Wrocław przegrał 1:3 i złoto znów powędrowało do Wrocławia (83:74, 79:87, 80:81, 73:81). W Pucharze Europy Nobiles odpadł w eliminacjach - po pokonaniu Spartaka St. Petersburg (103:63[3] i 76:69[4]) oraz porażce z KK Zadar (60:86 i 78:75)[5].

1994/95[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie Griszczuk znów był najlepszym strzelcem drużyny - śr. 20,86 pkt. na mecz. Jednak tym razem Nobiles zdobył tylko brązowy medal, po tym jak pokonał Śnieżkę ASPRO Świebodzice 3-0 (101:82, 98:76, 85:78). Wcześniej, bo już w ćwierćfinale Griszczuk wraz z Anwilem pokonał w play-offach zespół Śląska - włocławianie wygrali z mistrzami Polski 3-0 (86:77, 88:72, 86:76). Oprócz brązowego medalu Griszczuk zdobył także Puchar Polski, po zwycięstwie z Mazowszanką Pruszków. Oprócz tytułu trzeciej drużyny w Polsce Nobiles także uzyskał tytuł od Polskiego Komitetu Olimpijskiego za szczególne zasługi promowania fair play wśród kibiców[6]. W europejskich pucharach Nobiles wygrał z Honką Playboys Espoo (90:81 i 96:82), Ovarense Aerosoles Ovar (75:58 i 84:99) i słynnym Żalgirisem Kowno (88:99 i 89:73), ale po trafieniu do grupy zajął czwartą pozycję, nie awansując do półfinału - Anwil spotkał się wtedy z m.in. Benettonem Treviso, zwycięzcą, i Tau Ceramica, finalistą rozgrywek.

  • Po zakończeniu sezonu Igor Griszczuk został po raz drugi wybrany przez Przegląd Sportowy do najlepszej piątki graczy sezonu.
  • W europejskich pucharach notował średnio 22,8 pkt. (czwarty strzelec rozgrywek) i 4,1 asysty na mecz (piąty wynik)

1995/96[edytuj | edytuj kod]

To był jeden z dwóch pamiętnych sezonów w Polsce Igora Griszczuka. 3 kwietnia 1996 roku, gdy jeszcze w rozgrywkach ligowych Anwil spotkał się ze Śląskiem Igor Griszczuk niezadowolony z decyzji sędziowskich po meczu wtargnął do szatni arbitrów, grożąc im białoruską mafią. Zawodnika za to zdyskwalifikowano na dwa mecze mistrzowskie ze Śląskiem, a dodatkowo Wydział Gier i Dyscypliny Polskiego Związku Koszykówki nałożył karę na klub wysokości jednego tysiąca złotych[7]. Sankcje wobec Griszczuka i klubu z Włocławka wpłynęła znacząco na przebieg półfinałowej rywalizacji Anwilu ze Śląskiem, bo białoruski koszykarz nie mógł zagrać w dwóch pierwszych pojedynkach - po czterech meczach Śląsk wygrał 3-1 (93:94, 110:103, 94:112, 76:97) i awansował do finału. Rozbity włocławski zespół nie zdobył nawet brązowego medalu, przegrywając w minifinale z Polonią Przemyśl. W Europie Nobiles w eliminacjach pokonał węgierski Marc Koermend (70:92 i po 2 dogr. 87:60) oraz słowacki Inter Slovnaft Bratysława (76:87 i 80:59), ale w rozgrywkach grupowych zajął przedostatnie miejsce, m.in. dwukrotnie ponosząc klęskę z PAOK Saloniki 66:109 (35:49) i 57:112 (30:58).

  • Został po drugi z rzędu, trzeci w ogóle, a jak się potem okazało ostatni raz wybrany przez Przegląd Sportowy do piątki najlepszych graczy ligi
  • Był drugim strzelcem rozgrywek w kraju z 801 pkt. na koncie
  • W europejskich pucharach był najlepszym strzelcem sezonu, zdobywając 26,9 pkt. na mecz[8]

1996/97[edytuj | edytuj kod]

Griszczuk wciąż nie schodził poniżej 20 pkt. na mecz, ale Anwil w play-offach odpadł już w ćwierćfinale z Komfortem/Forbo Stargardem Szczecińskim - 0:3 (73:77, 70:87, 70:76). Porażka spowodowała, że Griszczuka i kolegów Zarząd Klubu Nobiles Włocławek ukarał finansowo, mimo że w europejskich rozgrywkach zostali zatrzymani dopiero w 1/8 przez portugalskie FC Porto (91:81 i 65:95)[9].

1997/98[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie nowym szkoleniowcem Igora Griszczuka został Eugeniusz Kijewski, który kilka miesięcy wcześniej zdobył z reprezentacją Polski siódme miejsce na Mistrzostwach Europy. Jednak Griszczuk wraz z Anwilem zajął dopiero siódmą pozycję w lidze, ulegając w play-offach Bobrom Bytom - w pierwszym meczu Bobry wygrały po dogrywce 88:87, a Griszczuk zdobył 26 pkt. (11/15 z gry)[10]. W drugim meczu było 87:86 ponownie dla bytomian - Griszczuk rzucił 20 pkt. przy skuteczności 8/13, schodząc z boiska za pięć fauli na cztery minuty przed końcem[11]. W trzecim pojedynku wynik znów był bliski remisu, lecz po raz kolejny wygrali koszykarze Bobrów. W hali OSiR we Włocławku choć Griszczuk zdobył 26 pkt. goście odnieśli zwycięstwo 97:92[12]. Co więcej - Anwil spotykał się z bytomianami siedem razy i za każdym razem schodził z boiska pokonany. Griszczuk zagrał w sześciu spotkaniach i w średnio notował 21,8 pkt. na mecz[13][14][15].

20 lutego stał się Polakiem. Stefan Lewandowski, ówczesny wiceprezes WTK będąc w Kancelarii Prezydenta usłyszał od ministra Edwarda Szymańskiego – „ojcu chrzestnemu to obywatelstwo polskie wręczamy z postanowieniem prezydenta RP”. Na ten paszport Griszczuk czekał prawie pięć lat. Gdy odbierał dokument w Urzędzie Wojewódzkim we Włocławku z rąk wojewody Wojciecha Gulina był bardzo szczęśliwy.

1998/99[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie Griszczuk był najbliżej złotego medalu. Najpierw w ćwierćfinale Nobiles wygrał z AZS Elaną Toruń 3-1 (97:79, 83:62, 72:87 i 87:72) - w pierwszym meczu Griszczuk uzyskał sześć przechwytów, co jest czwartym wynikiem w historii polskich play-offów (a statystyki są liczone od właśnie sezonie 98/99)[16]. W półfinale włocławianie spotkali się z Bobrami Bytom i Anwil zrewanżował się rywalom za porażkę w ubiegłym sezonie. Włocławianie gładko zwyciężyli 3-0 (67:66[17], 85:60[18] i 76:71[19]), a Griszczuk w rzucał kolejno 22, 10 i 16 pkt., a w trzecim meczu w decydującym momencie trafił za trzy punkty[20]. W finale czekał Śląsk Wrocław, który w swoim składzie miał Macieja Zielińskiego, Adama Wójcika, Raimondasa Miglinieksa, Josepha McNaulla czy Charlesa O'Bannona. Po dwóch meczach we Wrocławiu było 2:0 dla Śląska (75:62 - tutaj Griszczuk zdobył 18 pkt.[21] i 70:61). We Włocławku Anwil doprowadził jednak do remisu (84:72 i 81:70). Następne dwa spotkaniach nie przyniosły rozstrzygnięcia, bo oba zespoły wygrały po jednym spotkaniu (71:78 po dogrywce wygrał Śląsk, 71:68 - Białorusin zdobył 8 pkt.[22]) i 13 maja 1999 r. w Hali Ludowej doszło do siódmego spotkania. W IV kwarcie Igor Griszczuk w pojedynkę doprowadził do stanu 60:60, lecz w ostatnich kilkudziesięciu sekundach za trzy punkty z dziewięciu metrów trafił Łotysz Raimondas Miglinieks, a Adam Wójcik przeprowadził dwie składne akcje i Śląsk Wrocław wygrał 67:60, zdobywając mistrzostwo Polski - Białorusin zdobył w tym meczu 17 pkt.[23]

W tym sezonie Griszczuk zdobywał śr. 14,1 pkt. Zasłynął jednak w innych statystykach - asyst. 20 września 1998 r. Anwil rozgromił Zastal Zielona Góra 119:86, a Igor zanotował na swoim koncie 15 asyst. Jest to siódmy wynik w historii Polskiej Ligi Koszykówki[16]. W czwartym finałowym pojedynku ze Śląskiem (81:70 dla włocławian) Griszczuk uzyskał 11 dokładnych podań, co jes trzecim wynikiem w historii ligi, jeśli chodzi o play-offy[16].

1999/00[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie znowu zdobył srebrny medal - po finałowej porażce z Zepterem Śląskiem Wrocław, który ograł Anwil 4-1 (78:64, 62:48, 57:59, 71:70 (Griszczuk rzucił 6 pkt.) , 84:71). Na europejskich parkietach Griszczuk osiągnął więcej, bo wraz z Anwilem w Pucharze Koracza zaszedł aż do półfinału, zajmując 1 miejsce w grupie, a w 1/16 oraz 1/8 eliminując kolejno szwajcarskie Lugano i belgijską Antwerpię. W 1/2 właśnie zatrzymało ich dopiero hiszpańskie Estudiantes Madryt.

2000/01[edytuj | edytuj kod]

Griszczuk w kolejnym sezonie po raz już piąty w karierze awansował finału mistrzostw Polski, lecz znów przegrał ze Śląskiem zdobywając ostatecznie srebrny medal. Wrocławski zespół pokonał drużynę Griszczuka 4-1 (78:68[24] , 78:76, 80:82[25], 79:76, 92:76 - Griszczuk rzucił w tym meczu 13 pkt.[26]). W Europie Anwil z Griszczukiem ponownie zaszedł do ćwierćfinału Pucharu Europy, pokonując po drodze hiszpańskie Caja San Fernando, ale ulegając ostatecznie z francuskim El Chalon.

2001/02[edytuj | edytuj kod]

To był ostatni sezon Igora Griszczuka w zawodowej karierze na koszykarskich parkietach. Griszczuk, skłócony z trenerem Aleksandrem Petroviciem, był dużo mniej skuteczny i miewał spotkania z zerowym dorobkiem punktowym. Anwil mimo tego znowu radził sobie na europejskich parkietach, bo występując w Pucharze Saporty awansował do kolejnej rundy z sześciozespołowej grupy jako czwarty. W 1/8 dwukrotnie rozgromił słowacką Slovakofarmę Pezinok, a w ćwierćfinale po dwumeczu pokonał grecki Panionos Ateny (74:83 i 76:59). W półfinale włocławski zespół stanął naprzeciw hiszpańskiej Pamesie Walencja i przegrał (65:77 i 53:58 - Griszczuk w drugim meczu rzucił tylko 5 pkt.). W polskiej lidze od włocławian znów lepszy okazał się Śląsk, lecz tym razem obie drużyny nie spotkały się w play-offach. Anwil odpadł już po półfinałowych pojedynkach z Prokomem Treflem Sopot. Po przegranej w pięciu meczach 4-1, zespół z Kujaw w meczu o brązowe medale nie sprostał także Stali Ostrów Wielkopolski. Ostatni pojedynek Griszczuka ze Śląskiem odbył się we Wrocławiu, a Białorusin zdobył wtedy 12 pkt., rzucając czterokrotnie za trzy punkty i Anwil pokonał wrocławian 80:65.

2002 i 2006[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze zanim trafił do Polski był reprezentantem drugiej kadry Związku Radzieckiego. Po rozpadzie ZSRR reprezentował barwy Białorusi, ale po raz ostatni zagrał 30 października 1996 roku w meczu z Bośnią i Hercegowiną w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy w 1997 roku w Barcelonie. W tych eliminacjach Griszczuk rozegrał w sumie cztery mecze, notując w nich średnio 18 pkt., 4,2 zb. i 3 asysty.

W styczniu 2002 roku otrzymał powołanie na zgrupowanie reprezentacji przed meczami eliminacyjnymi do ME z Węgrami i Polską, ale ostatecznie zdecydował, że w kadrze nie zagra.

Osiągnięcia jako zawodnik[edytuj | edytuj kod]

Medale[edytuj | edytuj kod]

  • Silver medal with cup.svg pięciokrotny wicemistrz Polski (1992/93, 1993/94, 1998/99, 1999/00, 2000/01)
  • Bronze medal with cup.svg jeden brązowy medal (1994/95)

Puchary[edytuj | edytuj kod]

Mecz Gwiazd PLK[edytuj | edytuj kod]

Pięciokrotny uczestnik Meczu Gwiazd PLK:

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • w sezonie 1991/92 wywalczył wraz z Anwilem Włocławek awans do I ligi
  • w sezonie 1992/93 został królem strzelców I ligi, zdobywając średnio 23,3 pkt. na mecz
  • w sezonie 1998/99 został najlepszym podającym I ligi, mając średnią 7,2 asyst na mecz
  • dwukrotnie wygrał plebiscyt na sportowca województwa włocławskiego - w sezonie 1991/92 i 1993/94
  • w sezonie 1995/96 został królem strzelców Pucharu Europy, zdobywając średnio 26,9 pkt. na mecz

Igor Griszczuk w swojej koszykarskiej karierze w Polsce w 388 meczach zdobył łącznie 6774 pkt. (średnio na mecz 17,2), co plasuje go na siódmym miejscu w klasyfikacji najlepszych strzelców Polskiej Ligi Koszykówki, licząc ostatnie dwadzieścia sezonów. Griszczuk 851 puntów rzucił tylko podczas rywalizacji włocławsko-wrocławskiej, co jest najlepszym wynikiem w historii.

Osiągnięcia jako trener[edytuj | edytuj kod]

Po zakończonej karierze Igor Griszczuk został trenerem. Najpierw jako asystent pierwszego trenera pracował w Anwilu Włocławek, a w latach 2005 - 2008 był szkoleniowcem Czarnych Słupsk.

  • Gold medal with cup.svg w sezonie 2002/03 będąc asystentem Andreja Urlepa w Anwilu Włocławek zdobył mistrzostwo Polski
  • Bronze medal with cup.svg w sezonie 2005/06 jako pierwszy w historii trener Czarnych Słupsk poprowadził drużynę do brązowego medalu mistrzostw Polski
  • Bronze medal with cup.svg w sezonie 2008/09 zadebiutował jako pierwszy trener Anwilu Włocławek, z którym zdobył brązowy medal mistrzostw Polski
  • Silver medal with cup.svg w sezonie 2009/10 jako pierwszy trener Anwilu Włocławek, zdobył srebrny medal mistrzostw Polski

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W. Drema: Лепшы гарадзенскі валейбаліст хоча змяніць грамадзянства (biał.). Twoj styl, 2010-04-12. [dostęp 2012-04-04].
  2. Sezony Anwilu Włocławek w I lidze - 1991/92 (pol.). www.naszwloclawek.prv.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  3. Spartak - Anwil 63:103 (ang.). www.fibaeurope.com. [dostęp 16 lutego 2009].
  4. Na parkietach Europy - 1993/94 (ang.). www.fibaeurope.com. [dostęp 16 lutego 2009].
  5. Na parkietach Europy - 1993/94 (pol.). www.pickandroll.republika.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  6. Sezony Anwilu Włocławek w I lidze - 1994/95 (pol.). www.naszwloclawek.prv.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  7. Życiorys Igora Griszczuka (pol.). Tygodnik KOSZYKÓWKA PLK, 24 września 2002 roku. [dostęp 7 lutego 2008].
  8. Rozgrywki Pucharu Europy 1995/96 (ang.). www.fibaeurope.com. [dostęp 16 lutego 2009].
  9. Na parkietach Europy - 1996/97 (pol.). www.pickandroll.republika.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  10. 8 kwietnia 1998 r., I runda play-off, I mecz Anwilu z Bobrami Bytom (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  11. 9 kwietnia 1998 r., I runda play-off, II mecz Anwilu z Bobrami Bytom (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  12. 15 kwietnia 1998 r., I runda play-off, III mecz Anwilu z Bobrami Bytom (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  13. 26 października 1997 r., runda zasadnicza, Nobiles Anwil Włocławek - Browary Tyskie Bobry Bytom 62:78 (44:40) (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  14. 25 stycznia 1998 r., runda zasadnicza, Ericsson Bobry Bytom - Anwil Nobiles Włocławek 81:79 (32:40) (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  15. 14 marca 1998 r., runda zasadnicza, Ericsson Bobry Bytom - Anwil Nobiles Włocławek 75:68 (33:43) (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  16. 16,0 16,1 16,2 Rekordy Polskiej Ligi Koszykówki (pol.). www.e-coach.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  17. 1 mecz play-off (pol.). www.wks.prv.pl. [dostęp 11 lutego 2008].
  18. 2 mecz play-off (pol.). www.wks.prv.pl. [dostęp 11 lutego 2008].
  19. 3 mecz play-off (pol.). www.wks.prv.pl. [dostęp 11 lutego 2008].
  20. 14 kwietnia 1999 r., III mecz play-off, Ericsson Bobry Bytom - Nobiles Anwil Włocławek 71:76 (28:39) (pol.). www.bobry.kurian.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  21. Początek Zeptera (pol.). www.oko.dziennik.krakow.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  22. Rozstrzygnięcie za trzy dni w czwartek, Zepter - Nobiles 3:3 (pol.). www.oko.dziennik.krakow.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  23. Zepter pokonał Anwil i zdobył mistrzostwo (pol.). www.gazeta.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  24. Zepter wciąż bez porażki (pol.). www.oko.dziennik.krakow.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  25. Anwil zatrzymał licznik koszykarzy z Wrocławia (pol.). www.oko.dziennik.krakow.pl. [dostęp 7 lutego 2008].
  26. Zepter mistrzem Polski (pol.). www.wprost.pl. [dostęp 11 lutego 2008].