Ijeronim Uborewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ijeronim Pietrowicz Uborewicz, ros. Иероним Петрович Уборевич, lit. Jeronimas Uborevičius (ur. 14 stycznia 1896 w miejscowości Antandrija na Litwie, zm. 11 czerwca 1937 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy pochodzenia litewskiego, komandarm I rangi Armii Czerwonej.

Urodzony w rodzinie chłopskiej. Od 1913 roku pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Trzy lata później ukończył Konstantynowską Szkołę Oficerską Artylerii i został mianowany podporucznikiem. Uczestnik I wojny światowej.

Po rewolucji październikowej jeden z organizatorów Czerwonej Gwardii w Besarabii. W styczniu - lutym 1918 dowodzi rewolucyjnym oddziałem w walkach z rumuńskimi i austro-węgierskimi okupantami. Ranny, dostał się do niewoli. W sierpniu 1918 zbiegł z niewoli. Z powrotem w armii, instruktor artylerii, dowodził Brygadą Dźwińską na Froncie Północnym, a od grudnia 1918 dowodził 18 Dywizją Strzelecką w 6 Armii. Od października 1919 do lutego 1920 dowódca 14 Armii w walkach z gen. Denikinem, a w marcu - kwietniu 1920 dowódca 9 Armii na Północnym Kaukazie. W maju - czerwcu i listopadzie- grudniu 1920 dowódca 14 Armii w wojnie polsko-bolszewickiej i przeciw Petlurze. Podczas polskiej ofensywy na Kijów zdołał wycofać siły 14 Armii, tym samym zdołał uniknąć losów 12 Armii A. Mierzenina. W lipcu - październiku 1920 dowódca 13 Armii w walkach przeciwko gen. Wranglowi. W 1921 zastępca dowódcy wojsk Ukrainy i Krymu, zastępca dowódcy Guberni Tambowskiej, dowódca wojsk Guberni Mińskiej. Dowodził w czasie rozbicia wojsk Machno, Antonowa i Bułak-Bułahowicza. Od sierpnia 1921 dowódca 5 Armii we Wschodnio-Syberyjskim Okręgu Wojskowym, a w sierpniu - grudniu 1922 minister obrony Republiki Dalekiego Wschodu i naczelny dowódca Dalekowschodniej Armii w walkach o zdobycie Dalekiego Wschodu. Od 1925 dowódca Północno Kaukaskiego, od 1928 Moskiewskiego, od 1931 Białoruskiego Okręgów Wojskowych. W tym okresie wysłany do Berlina, gdzie ukończył Wyższą Akademię Sztabu Generalnego. Członek Rewolucyjnych Rad Wojennych i Wojskowych (RRW) ZSRR od 1926. W l. 1930 - 1931 zastępca przewodniczącego RRW ZSRR i szef uzbrojenia Armii Czerwonej. Od 1934 członek Rady Wojskowej Narodowego Komitetu Obrony. Wprowadzał w wojskach nowe rozwiązania i myśl wojskową[potrzebne źródło], z którą zetknął się w Niemczech. Kandydat na członka i członek KC WKP(b) w l. 1930 - 1937, członek Ogólnorosyjskiego Komitetu Wykonawczego od grudnia 1922.

Odznaczony: Orderem Czerwonego Sztandaru trzykrotnie i bronią honorową . Aresztowany 29 maja 1937 pod zarzutem wojskowo-faszystowskiego spisku, sądzony i stracony w okresie wielkiej czystki w ZSRR razem z M. Tuchaczewskim. Represjonowano całą rodzinę po zajęciu Litwy. Brata stracono. Rehabilitowany w okresie późniejszym.

Autor: Przygotowanie dowódców RChACz, wyd. Moskwa-Leningrad 1928; Operacyjno-taktyczne i lotnicze gry wojenne, wyd. Moskwa 1929.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]