Ikonologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ikonologia - (j. grec. kl., εικών - malarstwo i λόγος - nauka) nauka o symbolice obrazów i ich treści. Jest też traktowana jako metoda odczytywania treści dzieła sztuki przez rozszyfrowywanie znaczeń przedstawionych i zestawionych w tym dziele symboli[1].

Historia ikonologii[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy krok od ikonografii ku ikonologii uczynił niemiecki historyk sztuki i teoretyk kultury Aby Warburg (1866-1929), który podjął próbę zastosowania metodologii nauk przyrodniczych w dziedzinie nauk humanistycznych przy analizie obrazów Botticellego Narodziny Wenus i Primavera[2].

Niemiecki historyk sztuki Erwin Panofsky (188201968), współtwórca (obok Warburga, Saxlaa i Cassirera) tzw. szkoły hamburskiej, opublikował w 1927 r. książkę pt. Perspektywa jako forma symboliczna, a w 1939 r. Studia ikonologiczne, pracę, w której zastosował opracowaną przez siebie, metodę badania treści dzieła sztuki. Metoda Ponfsky’ego składa się z trzech częśći: opisu przedikonograficznego, analizy ikonograficznej i analizy ikonologicznej, a każda z nich odsłania kolejne warstwy znaczeniowe dzieła, a przy okazji najlepiej ilustruje różnicę między ikonografią i ikonologią[3],[4].

Przypisy

  1. historia sztuki [1]
  2. Enciclopedia e Hipertexto [2]
  3. historia sztuki - Panofsky [3]
  4. Panofsky, Erwin. Studies in Iconology: Humanistic Themes in the Art of the Renaissance. New York: Harper & Row, 1972. pp. 5–9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Erwin Panofsky: Sinn und Deutung in der bildenden Kunst, Köln, Dumont, 1975.
  • Cesare Ripa: Ikonologia, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, Kraków 2013, ISBN 978-83-242-2301-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Ikonografia i ikonologia [4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]