Illativus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Illativus - przypadek w językach aglutynacyjnych i fleksyjnych oznaczający kierunek ruchu desygnatu do wewnątrz pewnego określonego obiektu. Występuje w językach ugrofińskich, zwłaszcza węgierskim i fińskim.

Język fiński[edytuj | edytuj kod]

Końcówkami illativu w języku fińskim są w liczbie pojedynczej -Vn, -hVn lub -seen (gdzie V symbolizuje powtórzenie ostatniej samogłoski przed końcówką), a w liczbie mnogiej -in, -hin lub -siin. Zasady doboru końcówki są złożone, patrz illativ w języku fińskim.

  • talo (dom) - taloon (do domu) taloihin (do domów)
  • Puola (Polska) - Puolaan (do Polski) He menevät Puolaan (oni jadą do Polski)
  • työ (praca) - työhön (do pracy)

Język węgierski[edytuj | edytuj kod]

Końcówką inessiwu jest -ba -be

  • vonatba - do pociągu