Imants Lieģis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Imants Lieģis
Flickr - Saeima - 10.Saeimas deputāts Imants Lieģis.jpg
Data urodzenia 30 kwietnia 1955
Łotwa Minister Obrony Republiki Łotewskiej
Przynależność polityczna Związek Obywatelski
Okres urzędowania od 12 marca 2009
do 3 listopada 2010
Poprzednik Vinets Veldre
Następca Artis Pabriks

Imants Viesturs Lieģis (ur. 30 kwietnia 1955 w Wielkiej Brytanii) – łotewski polityk i dyplomata, w latach 2009–2010 minister obrony w gabinecie Valdisa Dombrovskisa, zaś od 2010 do 2011 poseł na Sejm i przewodniczący Komisji Spraw Europejskich. Od 2012 ambasador Łotwy na Węgrzech.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1976 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Newcastle, później naukę kontynuował w Koledżu Prawnym w Guildford. Od 1979 do 1991 zatrudniony jako przysięgły notariusz w prywatnych spółkach w Londynie i Nottingham. W latach 1989-1991 był reprezentantem Światowego Związku Bałtów w Europie. W 1992 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Republiki Łotewskiej, gdzie odpowiadał za kontakty z Radą Europy i Wspólnotami Europejskimi, później zatrudniony w charakterze radcy w ambasadzie łotewskiej w Londynie (1993), podsekretarza stanu w MSZ (1993–1994), radcy w ambasadzie w Sztokholmie (1994–1997) oraz charge d’affaires w Brukseli (1997). Następnie pełnił obowiązki ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego w Królestwie Belgów, Niderlandów i Wielkim Księstwie Luksemburga z siedzibą w Brukseli (1997–2000) i ambasadora przy NATO (2000–2004). W 2008 mianowany na krótko ambasadorem w Królestwie Hiszpanii. 12 marca 2009 objął obowiązki ministra obrony w pierwszym rządzie Valdisa Dombrovskisa. Rok później został pełniącym obowiązki ministra sprawiedliwości po odejściu z koalicji rządowej Partii Ludowej. Obie funkcje sprawował do 3 listopada 2010. W wyborach w 2010 uzyskał mandat posła na Sejm z ramienia "Jedności", został wybrany przewodniczącym Komisji Spraw Europejskich[1]. Nie ubiegał się o reelekcję w wyborach w 2011.

Jesienią 2012 został nowym łotewskim ambasadorem na Węgrzech[2], zaś latem 2013 także w Czarnogórze[3]. W kwietniu 2014 złożył listy uwierzytelniające prezydentowi Słowenii, zaś w czerwcu – prezydentowi Chorwacji[4][5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]