Imię w starożytnym Rzymie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Imię w starożytnym Rzymie było w okresie istnienia republiki i cesarstwa nazywane tria nomina, ponieważ w przypadku większości ludzi składało się z trzech członów.

Początkowo posługiwano się jednym imieniem, ale wraz ze wzrostem populacji pojawiło się drugie imię (nomen gentile, pol. imię rodowe), które było dziedziczone i wspólne dla całego rodu, co upodabnia je do współczesnego nazwiska. Pierwsze z imion zaczęto nazywać terminem praenomen (przedimię). Z czasem dalszy rozrost populacji spowodował pojawienie się przydomków (cognomen), które zazwyczaj były dziedziczone. Przydomki pojawiły się w początkach istnienia republiki wśród warstw wyższych, w II wieku p.n.e. stały się natomiast popularne wśród całego społeczeństwa. Czwartym członem imienia, który występował u nielicznych ludzi, był agnomen – przydomek nadawany przez Senat w uznaniu wybitnych zasług. Czasem do imienia dodawano określenia informujące o praenomen przodków noszącej to imię osoby.

Imiona kobiece tworzono poprzez utworzenie żeńskiej formy nomenu jej ojca lub też używano cognomen ojca w dopełniaczu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]