Imiesłów przysłówkowy uprzedni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Imiesłów przysłówkowy uprzedni – bezosobowa forma czasownika, stosowana w celu wyrażenia uprzedniości jakiejś czynności w stosunku do innej.

W języku polskim typową końcówką takiego imiesłowu jest -łszy po spółgłosce i -wszy po samogłosce (np. zrobiwszy, zjadłszy, powiedziawszy).

Przykłady w kontekście[edytuj | edytuj kod]

  • Dobiegłszy do mety, zawodnik padł na bieżnię. – użycie imiesłowu przysłówkowego uprzedniego wskazuje na to, że czynność dobiegnięcia odbyła się przed padnięciem na bieżnię.
  • Zapowiedziawszy swą dymisję, premier odetchnął z ulgą. – premier najpierw zapowiedział dymisję, potem odetchnął z ulgą.
  • Ubrawszy się, wybiegł szybko.

Należy zauważyć, że wykonawca czynności jest lub powinien być wymieniony w dalszej części zdania ze względów logicznych. Gdy tak nie jest, powstają nieporozumienia.

Błędy[edytuj | edytuj kod]

Przykłady błędów językowych w użyciu imiesłowu przysłówkowego uprzedniego:

  • !Doszedłszy do pracy, kawa już na mnie czekała. – sugeruje to, że to kawa doszła do pracy;
  • !Wyrzuciwszy śmieci, wiadro zostało porządnie umyte. – sugeruje to, że wiadro wyrzuciło śmieci.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]