Imigracja do Stanów Zjednoczonych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Imigracja do Stanów Zjednoczonych to największy napływ ludności emigracyjnej w dziejach świata. W USA osiedliło się kilkadziesiąt milionów przybyszów z różnych krajów europejskich (Polska, Niemcy, Wielka Brytania, Włochy, Rosja) oraz z krajów azjatyckich (głównie z Chin). Do tego także licznie narody Europy Wschodniej oraz Ameryki Południowej i Środkowej. Taka fala emigracyjna trwa od początków XIX wieku aż po czasy dzisiejsze. Jednak można wyróżnić okresy silniejszego napływu ludności.

Lata 80. i 90. XIX wieku stały się okresem wzrostu imigracji do Stanów Zjednoczonych, w latach 1915-1925 stopniowo władze wprowadzały ograniczenia imigracyjne, zmniejszając w 1926 roku liczbę wjeżdżających do ok. 150 tysięcy osób rocznie. Restrykcyjna polityka imigracyjna, mimo pewnych udogodnień wprowadzonych w 1948 roku dla uchodźców wojennych, pozostała restrykcyjna do 1965 roku. W tym roku system kwotowy został wyparty przez wieloaspektowy system preferencji. Kolejny wzrost imigracji nastąpił w latach 80. i 90. XX wieku, utrzymując się po dziś dzień.

Przyczyny imigracji[edytuj | edytuj kod]

Imigranci przybywali do USA głównie z przyczyn zarobkowych. Ameryka była krajem szansy dla biednych Europejczyków. Byli oni potrzebni dla rozwijającego się amerykańskiego przemysłu. Bez imigrantów niemożliwy by był rozkwit Ameryki. Właśnie możliwość podjęcia lepiej płatnej pracy była z główna przyczyna takiej fali imigracyjnej. Dodatkowo w Ameryce panowała wolność wyznania i można było uciec przed prześladowaniami w Europie. Również liberalne prawo gospodarcze sprzyjało powstawaniu firm i sklepów, gdzie prace podejmowali imigranci. Także nowych osadników przyciągnęła wolność osobista i prawa wyborcze dla każdego białego mężczyzny.

Ameryka krajem szansy[edytuj | edytuj kod]

wyspa Ellis Island

Stany Zjednoczone oprócz wyżej wymienionych zalet miały kilka innych plusów. Tak jak i w większości byłych posiadłościach brytyjskich panowała wolność osobista i wyznania, ale dodatkowo Ameryka miała jeszcze dobre warunki klimatyczne. Ameryka nie była krajem odległym znacząco od Starego Kontynentu. To sprawiło, że USA stały się emigracyjnym eldorado dla wielu narodów.

Nowy kraj[edytuj | edytuj kod]

Imigranci na Ellis Island (Nowy Jork)

Nie każdemu imigrantowi pozwalano zostać. Wszyscy nowi przybysze z Europy byli najpierw zbierani na nowojorskim Ellis Island, gdzie poddawano ich badaniom lekarskim. Jeżeli przeszli pomyślnie badania, mogli pozostać i udać się do dowolnego miejsca. Ameryka potrzebowała imigrantów, ale w zamian oczekiwała, że będą dumni ze swojego nowego kraju. Mieszanina ras i kultur stanowiła problem. Aby stać się pełnymi obywatelami Stanów Zjednoczonych musieli nauczyć się języka angielskiego. Oczekiwano od nich szacunku dla flagi Stanów Zjednoczonych i każdy dzień w szkole rozpoczynał się od uczczenia flagi.

Niewielu imigrantów miało jakieś pieniądze, kierowali się więc do miast przemysłowych. Znajdowali prace w zakładach mięsnych Chicago, hutach Pittsburgha i w zakładach włókienniczych Filadelfii. Wielu Włochów, Irlandczyków i Żydów pozostało w Nowym Jorku, gdzie pracowali długie godziny za niską płacę w przemyśle np. w zakładach odzieżowych. Grupy etniczne dążyły do zachowania wspólnotowego charakteru, kultywowania języka, kultury, religii i kuchni. Aby zaoszczędzić pieniędzy tłoczyli się w domach, wywołując problem przeludnienia. Dzielnice imigrantów bardzo szybko w wielu miastach zmieniały się w slumsy. Życie było niewygodne dla biednych imigrantów, ale nie tak trudne jaki w ich dawnej ojczyźnie.

Imigracja do 1865[edytuj | edytuj kod]

To wtedy właśnie zaczęli napływać nowi Amerykanie, którzy mieli stworzyć nowa ojczyznę od podstaw zarówno i politycznych, jak i gospodarczych. Jednak i tu można wyróżnić etapy napływu osadników.

Imigracja do 1776 roku[edytuj | edytuj kod]

Tego etapu napływu ludności nie można nazwać imigracją. Była to kolonizacja Ameryki Północnej. Wśród osadników przeważali Anglosasi (Anglicy, Szkoci i Walijczycy). Na nowym kontynencie osiedlali się też Holendrzy i Francuzi. Koloniści dali początek narodowi amerykańskiemu i kulturze amerykańskiej. To oni wywalczyli niepodległość USA.

Imigracja od 1776 do 1865[edytuj | edytuj kod]

Mapa zamieszkania różnych imigrantów na terenie USA

Większość imigrantów stanowili nadal Anglosasi. Jednak dołączyli do nich Niemcy i Irlandczycy. Z czasem te dwie nacje wyparły tradycyjnych osadników i bardziej zróżnicowały go religijne. Irlandczycy i część Niemców zasiliła szeregi amerykańskich katolików. Ludność ta odegrała kluczową role w kolonizacji terenów Wielkich Jezior i Dzikiego Zachodu. Oni też rozwinęli amerykańską gospodarkę.

Imigracja od 1865 do lat 20. XX wieku[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w Europie znalazły odbicie w strukturze migracji do Stanów Zjednoczonych po zakończeniu wojny secesyjnej. Do lat dziewięćdziesiątych XIX wieku emigranci z Niemiec, Wielkiej Brytanii i z Irlandii stanowili większość. Lecz w miarę rozwoju niemieckiego i brytyjskiego przemysłu, powstawało więcej miejsc pracy i coraz mniej ludzi było zmuszonych emigrować za chlebem. Rosjanie i Włosi emigrowali w ogromnych liczbach. Wielu spośród rosyjskich emigrantów było Żydami, których prześladowania zmusiły do opuszczenia ojczyzny. Włosi natomiast uciekali przed ubóstwem swego południa wkrótce po zjednoczeniu. Dodatkowo Polacy, Czesi, Węgrzy, Rumuni, Bułgarzy, Grecy i Skandynawowie powiększali liczbę imigrantów. Do milionów przekraczających Atlantyk dołączyli Chińczycy, którzy do 1882 r., kiedy ich dalsza imigracja została zakazana, przez Pacyfik docierali do Kalifornii. Taki napływ imigrantów trwał aż do lat 20. ubiegłego stulecia, kiedy to rządzący republikanie utrudnili dostanie się do USA i tym samym zmniejszyli imigrację.

Lata 1865-1914 to także czas pierwszej wielkiej migracji wewnętrznej w Stanach Zjednoczonych, nazywana „zdobywaniem Dzikiego Zachodu”. W kierunku zachodnim migrowali Brytyjczycy, Niemcy, Skandynawowie i tzw. Dutchmen, zaś na wschodnim wybrzeżu osiedlali się nowi imigranci – głównie Irlandczycy i Włosi.

Imigranci polscy skupiali się w tym czasie w dwóch miejscach: stanie Illinois (zwłaszcza Chicago) oraz stanie Nowy Jork (głównie miasto Nowy Jork, Buffalo i Rochester). Mniej liczne skupiska polonijne powstały w stanach Wisconsin i Minnesota[1].

Imigracja powojenna i współczesna[edytuj | edytuj kod]

Imigracja do Ameryki na nowo odżyła po II wojnie światowej. Do Ameryki, przed prześladowaniami uciekło tysiące ludzi z Europy Wschodniej. Do nowej fali imigracyjnej dołączyli mieszkańcy Ameryki Południowej i Środkowej. Latynosi stali się najbardziej liczna grupą nowych imigrantów, a język hiszpański i kultura latynoska stały się dość popularne i powszechne. Latynosi stali się obok Włochów, Irlandczyków i nacji Europy Wschodniej jednym z głównych narodów w większości katolickich. W latach 80. XX wieku nastąpił napływ dużej ilości przybyszów z wschodniej części starego kontynentu, szczególnie Polaków.

Bilans imigracji[edytuj | edytuj kod]

Imigranci, którzy przybywali do USA w większości osiedlali się tam na stałe. Mało było ludzi, którzy jechali tam okresowo, jak to ma miejsce z imigrantami w Europie Zachodniej. Choć zmieniły się ich zawody; w XIX wieku imigranci głównie zajmowali się handlem i pracą w wielkich zakładach przemysłowych i rzemieślniczych. Dzisiaj są to pomoce domowe (sprzątaczki, ogrodnicy itp.), jak i budowlańcy i robotnicy. Prawda jest taka, że Ameryka wtedy, jak i dzisiaj potrzebuje imigrantów. Bez nich niemożliwy by był rozwój amerykańskiego przemysłu (gdzie imigranci to tania siła robocza) i handlu. Ameryka jest krajem imigrantów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Andrzej Brożek, Polonia amerykańska 1854-1939, Warszawa 1977.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • na podstawie encyklopedii historycznej

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]