Impierator Aleksandr III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Impierator Aleksandr III
Impierator Aleksandr III
Historia
Położenie stępki 17 października 1911
Wodowanie 2 kwietnia 1914
 Carski WMF
Nazwa Impierator Aleksandr III
Wola
Gienierał Aleksiejew
Wejście do służby 15 czerwca 1917
 Rosja
Nazwa Wola
Wejście do służby listopad 1917
 Kaiserliche Marine
Nazwa Wola
Wejście do służby 19 czerwca 1918
 Carski WMF
Nazwa Gienierał Aleksiejew
Wejście do służby 1 listopada 1919
Wycofanie ze służby 29 grudnia 1920
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 22 600 t
pełna: 24 000 t
Długość 168 m
Szerokość 27,3 m
Zanurzenie 8,3 m
Napęd
siłownia parowa o mocy 29 000 SHP
4 śruby
Prędkość 21 węzłów
Zasięg 5000 mil przy prędkości 14 węzłów
Uzbrojenie
12 dział 305 mm
20 dział 130 mm
8 dział 76 mm
4 wyrzutnie torped kaliber 450 mm
Załoga 1286

Impierator Aleksandr III (Император Александр Третий) – rosyjski pancernik typu Impieratrica Marija z okresu I wojny światowej służący w Imperialnej Marynarce Wojennej Rosji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamówienie na budowę okrętu „Impierator Aleksandr III” zostało złożone w stoczni „Russus” 31 marca 1912. Przy budowie korzystano z pomocy technicznej brytyjskiej stoczni John Brown & Company z Clydebank. Zgodnie z postanowieniami kontraktu okręt miał być zwodowany jesienią 1913. Zastrzeżono w nim zastosowanie rosyjskich materiałów, z wyjątkiem tych, które w Rosji nie były wytwarzane. W związku z tym w Wielkiej Brytanii zamówiono m.in. turbiny parowe i śruby napędowe.

Początkowo okręt planowano budować równolegle z „Impieratrica Marija”, a jego wodowanie miało nastąpić trzy miesiące po wodowaniu jednostki prototypowej. W sierpniu 1914 z powodu opóźnień przesunięto termin oddanie okrętu do służby na rok 1916. W 1915 z powodu braku urządzeń siłowni sprowadzanych z Wielkiej Brytanii planowane wejście do służby zostało przesunięte na 1917. Próby na uwięzi rozpoczęły się 28 marca 1917. W lipcu wyposażany okręt, z nową nazwą „Wola” („Воля”), przeszedł z Nikołajewa do Sewastopola, gdzie po odbyciu prób morskich na początku października. 19 października 1917 „Wola” wchodząc w skład jednej z trzech grup manewrowych, usiłował przechwycić turecki krążownik „Midilli”. Akcja nie powiodła się z powodu nagłego jej przerwania, spowodowanego niesubordynacją części załóg okrętów. Oficjalne przejęcie okrętu przez państwo nastąpiło 30 października. Z powodu rewolucji październikowej i zawieszenia broni okręt pozostawał w porcie. Załoga okrętu w części została wymieniona, a część oficerów zamordowana przez marynarzy. W takich okolicznościach nie można było dokończyć wyposażania okrętu.

W 1918 okręt został przejęty na kilka miesięcy przez Niemców, a następnie Brytyjczyków i przeniesiony do Izmiru. W październiku 1919 okręt powrócił do Sewastopola i wszedł w skład sił wojsk białych. Imię okrętu zmieniono na „Gienierał Aleksiejew” („Генерал Алексеев”) w 1920. W tym czasie okręt kilkakrotnie ostrzeliwał wojska bolszewików. Uczestniczył w ewakuacji białych z południowej Rosji. W grudniu 1920 okręt przepłynął na Morze Śródziemne i został internowany przez Francję w tunezyjskim porcie Bizerta. Wraz z uznaniem przez Francję Związku Radzieckiego w 1924 okręt przeszedł pod kontrolę radziecką, ale nigdy nie wszedł do służby i w 1928 został sprzedany na złom. Rozbiórka okrętu rozpoczęła się w 1934. Działa kal. 305 mm zostały wykorzystane do budowy baterii artylerii nabrzeżnej chroniącej port.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]