Impostacja głosu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Impostacja głosu (. l'impostazione della voce) – ustawienie głosu – prawidłowe ustawienie aparatu głosowego w nauce i praktyce śpiewu. Impostacja głosu polega na właściwej koordynacji czynności krtani (a dokładniej więzadeł głosowych), rezonatorów głosowych i układu oddechowego[1].

W metodycznej nauce śpiewu impostacją nazywa się również sam proces usprawniania funkcji narządów uczestniczących w emisji głosu[2] rozumianych jako suma środków, za pomocą których można uzyskać optymalne funkcjonowanie organów uczestniczących w emisji głosu (opanowanie prawidłowego oddechu, równomierny rozwój poszczególnych grup mięśniowych itp.)[3]. Z uwagi na to impostacja głosu jest jednym z podstawowych przedmiotów nauczania na studiach aktorskich[4][5] oraz wokalnych[6][7][8]. Celem impostacji jest:

  • opanowanie techniki oddychania i umiejętne wykorzystywanie rezonatorów piersiowych
  • wykształcenie nośnego, dynamicznego głosu (zdolnego do zmiany barw, brzmień, dynamiki) w mowie i śpiewie, dającego możliwość wyrażania różnych intencji, emocji, zdolnego działać w każdych warunkach i przestrzeni
  • rozszerzenie skali głosowej, zwiększenie siły głosu, wykształcenie jego barwy[3]
  • opanowanie świadomej kontroli brzmienia głosu[8]
  • kształ­to­wa­nie kon­troli kinetyczno-czuciowo-słuchowej pro­cesu gło­so­twór­czego[6]

Zajęcia z impostacji wskazane są dla wielu grup zawodowych, dla których głos jest narzędziem pracy m.in. nauczycieli[9], duszpasterzy[10], polityków (umiejętność autoprezentacji) czy handlowców.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Magdalena Gawrońska, Podstawy wymowy i impostacji głosu, Wrocław 2001, ISBN 83-87389-56-0
  • Hanna Zalesska-Kręcicka, Tomasz Kręcicki, Ewa Wierzbicka, Głos i jego zaburzenia – zagadnienia higieny i emisji głosu, Polskie stowarzyszenie pedagogów śpiewu Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 2004, ISBN 83-86534-31-1