Improperia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ikona przedstawiająca ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa

Improperia (łac. skargi, wyrzuty, narzekania) – antyfony śpiewane podczas liturgii Wielkiego Piątku w części kościołów chrześcijańskich, m.in. katolickim i luterańskim.

Ich podmiotem lirycznym jest Jezus, który wisząc na krzyżu ubolewa nad odrzuceniem przez naród wybrany. Teksty zestawiają dobrodziejstwa wyświadczone przez cierpiącego Zbawiciela z ludzką niewdzięcznością. Rozpoczynają się od słów wyjętych z Księgi Micheasza:

Quote-alpha.png
Ludu mój, cóżem ci uczynił? Czym ci się uprzykrzyłem?[1]

Dalej cytowane są ustępy z pism proroków Starego Testamentu, odnoszące się do ofiary Mesjasza, a ich wykonywaniu w kościołach katolickich towarzyszy adoracja krzyża.

Najpiękniejsze powstały w dobie Renesansu, autorstwa Giovanniego Pierluigiego da Palestriny i Tomása Luisa de Victorii. Na gruncie polskim improperia reprezentują m.in.: kompozycja Stanisława Moniuszki oraz staropolska pieśń Ludu, mój ludu, stanowiąca w istocie rzeczy polskie tłumaczenie łacińskiej pieśni Popule meus, qui facit tibi.



Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mi 6,3 w przekładach Biblii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Improperia (ang.). The Catholic Encyclopedia. [dostęp 29 września 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]